II SA/Sz 568/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., wydaną na podstawie art. 217, art. 218 ust. 1 pkt 4 i ust. 2-4 oraz art. 94 ust. 2-4, art. 95 ust. 1 w związku z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064 z późn. zm.), dalej jako "u.s.w.", Dyrektor Zakładu Karnego w G. zawiesił R. S., dalej jako "strona", "skarżący", w czynnościach służbowych z dniem [...] lutego 2022 r. do dnia [...] maja 2022 r. Jednocześnie organ I instancji orzekł o zawieszeniu od najbliższego terminu płatności tj. [...] marca 2022 r. 50% (pięćdziesiąt procent) należnego uposażenia, na czas zawieszenia w czynnościach służbowych. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a." decyzji nadano się rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes społeczny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że jest ono konsekwencją wszczętego postanowieniem Dyrektora Zakładu Karnego w G. z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] postępowania dyscyplinarnego, w toku którego przedstawiono skarżącemu zarzut prowadzenia pojazdu mechanicznego na ul. [...] w G., w dniu [...] lutego 2022 r., w stanie nietrzeźwości odpowiadającemu stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu na poziomie 1,68 promila (0,81 mg/l) i w związku z tym popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i czynu sprzecznego ze złożonym ślubowaniem polegającego na niedopełnieniu obowiązków określonych w art. 157 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej poprzez: a) niedopełnienie obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania określonego w art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, w którym zobowiązał się m.in.: rzetelnie wykonywać powierzone mu zadania funkcjonariusza Służby Więziennej, przestrzegając wszystkich przepisów prawa, a także zasad etyki zawodowej; b) nieprzestrzeganie przepisów wydanych na podstawie ustawy o Służbie Więziennej, a w szczególności przepisów § 1, § 5 i § 19 regulaminu Nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej, które stanowią, że funkcjonariusz Służby Więziennej przestrzega zasad etyki zawodowej określonych w regulaminie, w służbie jak i poza służbą powinien zachowywać się on w sposób praworządny, odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego, unikać zachowań i sytuacji, które mogą godzić w dobre imię Służby Więziennej lub godność innych osób, dbać o społeczny wizerunek Służby Więziennej, a ponadto w sprawach nieuregulowanych w regulaminie winien kierować się on ogólnie przyjętymi zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być wzorem praworządności i prowadziły do pogłębienia zaufania obywateli do Służby Więziennej. Organ wyjaśnił, że swoim postępowaniem stanowiącym przykład niezachowania praworządności, funkcjonariusz nie dbał o dobre imię Służby Więziennej jak i jej społeczny wizerunek. Podkreślił, że funkcjonariuszy Służby Więziennej obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Już sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki ma charakter owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom funkcjonariusza. Nałożenie tych szczególnych obowiązków na funkcjonariuszy ma służyć przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Służby Więziennej wiarygodności w oczach opinii publicznej. Dalej organ wskazał, że pełnienie służby publicznej w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej wymaga, by funkcjonariusz ten cechował się wysokim poziomem moralnym i nieposzlakowaną opinią, i takiemu wizerunkowi społecznemu funkcjonariusza służyć mają przepisy, przewidujące m.in. zawieszenie w czynnościach służbowych. W ocenie organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek przemawiających na korzyść funkcjonariusza m.in. długoletniego stażu służby, opinii służbowych z końcowym wnioskiem o przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym czy kilkakrotnie przyznawanych nagród regulaminowych, treść zarzutu postawionego funkcjonariuszowi, charakter i rodzaj zarzucanego mu czynu, a także potrzeba odsunięcia od pełnionych przez niego obowiązków służbowych, koniecznym i uzasadnionym jest podjęcie decyzji o jego zawieszeniu w czynnościach służbowych. Niezbędnym, w ocenie organu, stało się również zastosowanie art. 108 § 1 k.p.a., który stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności m.in. wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na interes społeczny. Niewątpliwie bowiem niezwłoczne wykonanie decyzji zawieszającej funkcjonariuszowi Służby Więziennej 50 % ostatnio należnego uposażenia, który nie pełni służby z uwagi na to, że został zawieszony w czynnościach służbowych, leży w interesie społecznym. Interes społeczny utożsamiony jest również z interesem służby, który przejawia się koniecznością niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do funkcjonariuszy Służby Więziennej, spowodowanego ujawnieniem naruszenia prawa przez skarżącego. R. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie od tej decyzji kwestionując jej zasadność i zarzucając naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K., decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy uznał, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo i nie podzielił sformułowanych w odwołaniu zarzutów. Podkreślił, że stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, do zadań Służby Więziennej należy prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych. Realizacji takich celów z przyczyn oczywistych musi bezwzględnie towarzyszyć nieposzlakowana opinia funkcjonariusza więziennictwa, który swoim zachowaniem winien dawać gwarancję przełożonym, prawidłowego wykonywania poleconych mu obowiązków. Funkcjonariuszy Służby Więziennej obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki ma charakter owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom funkcjonariusza, a nałożenie tych szczególnych obowiązków na funkcjonariuszy ma służyć przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Służby Więziennej wiarygodności w oczach opinii publicznej. Organ II instancji wskazał, że skarżący nadużył zaufania przełożonych, ponieważ jako funkcjonariusz pełniący odpowiedzialną i ważną funkcję oddziałowego działu ochrony, winien posiadać nieposzlakowaną opinię i cieszyć się zaufaniem swoich przełożonych oraz powszechnym zaufaniem, stąd do zakończenia i wyjaśnienia sprawy należało zawiesić funkcjonariusza w czynnościach służbowych, bowiem utrata zaufania z założenia stanowi możliwość stworzenia groźnych i niebezpiecznych w skutkach sytuacji, do czego w żadnej mierze nie można dopuścić. Skarżący pełni bowiem służbę na stanowisku starszego oddziałowego działu ochrony Zakładu Karnego w G., które jest związane ze stałym i bezpośrednim kontaktem z osobami pozbawionymi wolności. Taki stan rzeczy mógłby osłabić zaufanie do Służby Więziennej zarówno ze strony osadzonych, jak i społeczeństwa. Pełnienie służby publicznej w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej wymaga by funkcjonariusz ten cechował się wysokim poziomem moralnym i nieposzlakowaną opinią. Ponieważ poza obiektywną przesłanką formalnoprawną polegającą na samym fakcie wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego, wpływ na rozstrzygnięcie o zawieszeniu w czynnościach służbowych ma nadto ocena potrzeby i celowości zastosowania wobec niego tego środka, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji rozważając podjęcie przedmiotowej decyzji wziął pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza, mając na uwadze z jednej strony charakter i specyfikę służby oraz związane z tym prawa i obowiązki, zaś z drugiej, rodzaj zarzucanych funkcjonariuszowi czynów, które kolidują z jego obowiązkami, a argumentację uzasadniającą zawieszenie zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji. Zdaniem organu II instancji, argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest przekonująca, a tym samym nie można zarzucić organowi przekroczenia granic uznania administracyjnego oraz podjęcia decyzji w sposób nie uwzględniający okoliczności sprawy. Organ ten zaznaczył, że pełnienie służby publicznej w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej, wymaga by każdy funkcjonariusz cechował się wysokim poziomem moralnym i nieposzlakowaną opinią, o której mowa w art. 38 ustawy o Służbie Więziennej. Na podstawie zarzutów postawionych funkcjonariuszowi i okoliczności popełnionych czynów należy stwierdzić, że stoją one w sprzeczności z rotą złożonego przez funkcjonariusza ślubowania zawartą w art. 41 ust. 1 ww. ustawy oraz zasadami etyki zawodowej, o których stanowi Regulamin nr 1/2010 z dnia 18 października 2010 r. Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Generalnie funkcjonariuszy Służby Więziennej obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Już sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki ma charakter owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom funkcjonariusza, które polegają m.in. na działaniach penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób pozbawionych wolności. Funkcjonariusze muszą więc mieć nieposzlakowaną opinię, którą powinni się wyróżniać. Nałożenie tych szczególnych obowiązków na funkcjonariuszy ma służyć przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Służby Więziennej wiarygodności w oczach opinii publicznej. Czynności służbowe funkcjonariusza Służby Więziennej, którego obowiązkiem jest przestrzeganie wszystkich przepisów prawa oraz dbanie o dobre imię służby, nie mogą być wykonywane przez osobę podejrzaną o popełnienie przestępstwa. Organ odwoławczy zbadał również zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., ze względu na interes społeczny wyrażający się szczególnymi zadaniami Służby Więziennej, jak i z koniecznością przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do funkcjonariuszy Służby Więziennej, spowodowanego ujawnieniem niniejszego przypadku. Wyjaśnił, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie przepisu art. 108 § 1 kpa wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji, a nie w zakresie jej ostateczności, i nie powoduje żadnych skutków dla trybu i sposobu przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy na skutek wniesionego przez stronę odwołania. W sprawach dotyczących zawieszenia w czynnościach służbowych rygor natychmiastowej wykonalności służy temu, aby od daty zawieszenia, chociażby decyzja nie była jeszcze w tej dacie ostateczna, faktycznie odsunąć zawieszonego funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych - co ma miejsce w niniejszej sprawie i jest w pełni uzasadnione w kontekście stawianych funkcjonariuszowi zarzutów. Rozpatrując odwołanie, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia obowiązujących przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ I instancji wskazał w decyzji powody, dla których uznał zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych za uzasadnione. Powołał się w tym zakresie na wagę zarzucanych funkcjonariuszowi czynów i charakter powierzonych mu obowiązków funkcjonariusza publicznego, pełniącego służbę w formacji umundurowanej i uzbrojonej, zapewniającej porządek i bezpieczeństwo publiczne, realizującej zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności, środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Końcowo organ podkreślił, że instytucja zawieszenia ma charakter czasowy i ochronny dla skarżącego, ale także dla dobra Służby Więziennej. Skarżący mocą decyzji organu I instancji nie został, bowiem zwolniony ze służby w Służbie Więziennej, ale od niej odsunięty, co powoduje także skutki finansowe dla skarżącego, jednakże taka jest właśnie między innymi funkcja tej instytucji. Dyrektor Zakładu Karnego w G., który jest odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa i spokoju w jednostce, nie mógł ryzykować i pozwolić na kontynuowanie służby przez skarżącego, bez uszczerbku dla ważnych interesów Służby Więziennej i jednostki, w której pełnił służbę. Skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na decyzję organu II instancji, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 95 ust. 1 w zw. z art. 218 ust.4 u.s.w., przez przyjęcie że datą biegu zawieszenia w czynnościach służbowych jest data [...] lutego 2022 r. a nie data doręczenia skarżącemu decyzji, a tym samym, że do zawieszenia 50% należnego skarżącemu uposażenia jest data [...] marca 2022 r., a nie data [...] kwietnia 2022 r. - art. 94 ust. 2 u.s.w. w zw. z art. 6 kpa, art. 7 k.p.a., ar k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a. przez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania zawieszenia obwinionego w czynnościach służbowych i w konsekwencji zawieszenia 50% należnego mu wynagrodzenia. - art. 107 § 3 k.p.a, w zw. z art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a,, poprzez ogólnikowe a tym samym wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji w warunkach, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia są ujęte w treści art. 94 i 2 u.s.w. kwestie, objęte uznaniem administracyjnym w zbiegu z pojęciami nieostrymi, czym uniemożliwiono stronie krytyczną ocenę zasadności rozstrzygnięcia. - art. 107 § 1 pkt. 8 kpa przez nieopatrzenie decyzji podpisem osoby sporządzającej. Formułując powyższe zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w całości, zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznania sprawy w trybie zwykłym. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, iż decyzja nie została podpisana w sposób właściwy, bowiem pod decyzją została złożona parafa a nie podpis, który umożliwia identyfikację osoby go składającej. Dodatkowo wskazał również na, będące konsekwencją nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wadliwe określenie daty, od której powinien być liczony termin zawieszenia należnego uposażenia, który jego zdaniem powinien rozpoczynać swój bieg od kwietnia 2022 r., a nie od [...] marca 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku podpisu pod decyzją oraz wadliwego określenia daty zawieszenia w czynnościach służbowych i w konsekwencji zawieszenia 50% należnego uposażenia, organ wyjaśnił, że art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. nie wskazuje, że podpis pod decyzją ma być czytelny. Przeciwnie wskazuje na konieczność dodatkowego opatrzenia parafy imieniem i nazwiskiem, co zdaniem organu oznacza, że dopuszczalne jest złożenie podpisu nieczytelnego. Organ podniósł, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności z dniem [...] lutego 2022 r. nie stanowi nieprawidłowości, która mogłaby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), według kryterium legalności wykazała, że akt ten nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja, którą zawieszono skarżącego w czynnościach służbowych, zawieszając jednocześnie prawo do 50% uposażenia i której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powodem wydania tego rozstrzygnięcia było wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w związku z informacją, że skarżący w dniu [...] lutego 2022 r. prowadził po drodze publicznej pojazd mechaniczny, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Przy czym jak ustalił organ przeciwko skarżącemu zostało wszczęte o ten czyn postępowanie karne. Podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych stanowił art. 94 ust. 1 u.s.w., który stanowi, że funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, umyślne albo nieumyślne, lub wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Decyzja wydawana na podstawie art. 94 ust. 2 ma charakter fakultatywny - to od uznania organu zależy, czy okoliczności wszczętego postępowania karnego bądź dyscyplinarnego uzasadniają zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Niewątpliwie w takich sprawach organ winien uwzględnić interes społeczny i słuszny interes strony, przede wszystkim wyważyć właściwe proporcje pomiędzy nimi, a swoje stanowisko wyłożyć w uzasadnieniu podjętej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się jedynie do zbadania, czy zaskarżony akt nie nosi cech dowolności , a także czy został podjęty po rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Oznacza to, że w sprawach dotyczących fakultatywnego zawieszenia czynności służbowych sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja w tym przedmiocie nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Wyjaśnić także należy, że zarówno "interes społeczny", jak i "słuszny interes strony" nie są kategoriami zdefiniowanymi w przepisach prawa, co oznacza, że treść tym pojęciom nadaje każdorazowo organ wydając rozstrzygnięcie. Na gruncie badanej sprawy organ, zdaniem Sądu zasadnie, utożsamił interes społeczny z dobrem służby, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie. Trafnie organ, powołując się na art. 2 ust. 2 u.s.w. zauważył, że realizacji określonych tam zadań musi towarzyszyć nienaganna opinia funkcjonariusza, który swoim zachowaniem winien dawać gwarancję prawidłowego ich wykonywania. Nie ulega także wątpliwości, że funkcjonariuszy Służby Więziennej obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania, jeżeli chodzi o wymóg przestrzegania prawa. Wydaje się być oczywistością, że funkcjonariusz, który – jak skarżący, może sprawować nadzór nad osadzonymi, odbywającymi kary pozbawienia wolności za przestępstwa w tym również popełnione pod wpływem alkoholu, powinien być osobą niekaraną, a także nie powinny się przeciwko niemu toczyć postępowania o przestępstwa popełnione z winy umyślnej. Jak wynika z akt sprawy skarżący, z racji pełnionej funkcji – oddziałowego działu ochrony Zakładu Karnego w G. ma stały i bezpośredni kontakt z osobami pozbawionymi wolności. Nie ulega zatem wątpliwości, że sprawowanie nadzoru nad osobami pozbawionymi wolności przez osobę, wobec której toczy się postępowanie karne jest niewłaściwe i demoralizujące zarówno z punktu widzenia osadzonych, jak i innych funkcjonariuszy, którzy przestrzegają obowiązującego prawa. Podkreślić zatem należy, że chociaż nie każdy przypadek popełnienia przez funkcjonariusza Służby Więziennej przestępstwa skutkuje automatycznie zawieszeniem w czynnościach służbowych, to jednak podejmując taką decyzję organ musi wyważyć, czy w realiach konkretnej sprawy pozostawieniu funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, w czasie toczącego się postępowania dyscyplinarnego, czy też karnego nie sprzeciwia się dobro służby. W badanej sprawie stanowisko organu w tym zakresie zostało należycie i obszernie uzasadnione. Organ szczegółowo wyjaśnił z jakich względów uznał, że odsunięcie skarżącego do służby jest konieczne i Sąd wywody organu w tym zakresie całkowicie podziela. Jak wynika z akt postępowania, organ wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby skarżącego, jego pozytywne opinie, jednak uznał, że w tym wypadku dobro służby jest ważniejsze aniżeli słuszny interes skarżącego. Decyzja nie nosi więc znamion dowolności, nie ma charakteru arbitralnego, została podjęta przy użyciu jasnych i czytelnych kryteriów. Z tej perspektywy niezrozumiałe są wywody skargi, z których wynika, że funkcjonariusz Służby Więziennej nie musi się cechować nieskazitelnym charakterem, a organ nie wyjaśnił z jakich względów zastosował środek zabezpieczający. Wszystkie okoliczności, które organ wziął pod uwagę przy wydaniu rozstrzygnięcia zostały bowiem wyczerpująco wyłożone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący nie podjął polemiki z wywodami organu i nie wskazał na takie fakty, które podważałyby tok rozumowania organu, nie zaprzeczył również temu, że postawiono mu zarzuty w postępowaniu karnym, a w dniu [...] lutego 2022 r., przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, skierowano przeciwko niemu akt oskarżenia o przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Konsekwencją zawieszenia w czynnościach służbowych jest wynikająca z art. 95 ust. 1 u.s.w. konieczność zawieszenia 50% należnego uposażenia. Zawieszenie uposażenia od najbliższego terminu płatności jest obligatoryjne, zatem organ wydając decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych musiał jednocześnie orzec również o zawieszeniu uposażenia. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że stała się ona wykonalna przed uzyskaniem waloru ostateczności. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W badanej sprawie organ wyjaśnił, jakimi względami się kierował nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, utożsamiając ważny interes społeczny z interesem służby. W ocenie Sądu wywody organu w tym zakresie są klarowne i w wystarczającym stopniu wyjaśniają motywy nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zasadnym jest twierdzenie organu, iż charakter czynu, którego popełnienie zarzucono skarżącemu oraz rodzaj wykonywanych zadań uzasadniały natychmiastowe odsunięcie skarżącego od obowiązków służbowych. Jakkolwiek należy przyznać skarżącemu rację, iż wadliwie określono datę zawieszenia w obowiązkach służbowych. Zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zasada ta dotyczy również wejścia do obiegu prawnego decyzji, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W badanej sprawie naruszenie to nie spowodowało dla skarżącego negatywnych konsekwencji, bowiem określenie daty zawieszenia w czynnościach służbowych mogłoby mieć wpływ jedynie na datę od której zawieszono skarżącemu 50% uposażenia. W decyzji datę zawieszenia w czynnościach służbowych określono na dzień [...] lutego 2022 r., natomiast decyzja została doręczona i weszła do obiegu prawnego w dniu 15 lutego – z chwilą doręczenia skarżącemu. Zawieszenie 50% uposażenia, zgodnie z art. 95 ust. 1 u.s.w. nastąpiło od najbliższego terminu płatności, czyli od [...] marca 2022 r. i zostało – wbrew twierdzeniom skarżącego, uczynione prawidłowo. Bez znaczenia w realiach niniejszej sprawy pozostaje wadliwe wskazanie terminu zawieszenia w decyzji organu I instancji. O wejściu w życie decyzji decydowała data doręczenia, która miała miejsce przed terminem płatności w marcu. Nie ma zatem racji skarżący wywodząc, że zawieszenie 50% uposażenia powinno nastąpić od kwietnia 2022 r. Nie ma również racji skarżący wskazując na brak podpisu pod treścią zaskarżonej decyzji. Jak trafnie zauważył organ z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. wynika, że decyzja powinna zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Zaskarżona decyzja wymóg ten spełnia, bowiem pod jej treścią postawiono pieczęć z podaniem imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego, a zatem dane osoby która w imieniu organu wydała decyzję są czytelne. Nadto decyzja zawiera podpis osoby wydającej decyzję, który co prawda ma charakter skrócony, jednak w powiązaniu z danymi wynikającymi z pieczęci służbowej stanowi wystarczającą podstawę do identyfikacji pracownika organu upoważnionego do jej wydania. Z powyższych względów Sąd, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.