I GSK 2673/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt I GSK 2673/18 w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi U. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 lipca 2022 r. sygn. akt I GSK 2673/18 w sprawie skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 1035/17 w sprawie ze skargi U. Sp. z o.o. w O. w 1. uchylił zaskarżony wyrok, 2. odrzucił skargę, 3. zwrócił ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz U. Sp. z o.o. w O. 200 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia NSA z dnia 19 lipca 2022 r. o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego przysługującego skarżącemu organowi od strony przeciwnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie jest uzasadniony. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten na podstawie art. 166 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zasada ta odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania z treścią orzeczenia kończącego postępowanie. Z kolei art. 209 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami. Mianowicie, zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Brak jest zatem podstaw do orzekania w zakresie kosztów postępowania w innych orzeczeniach niż wskazanych w art. 209 p.p.s.a., tj. w innych niż wyroki. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów postępowania wyłącznie w przypadkach wymienionych w art. 203 i 204 p.p.s.a., tj. w sprawach zakończonych wyrokiem. Oznacza to, że prawo do zwrotu kosztów postępowania służy tylko w przypadku, gdy orzeczenie sądu kasacyjnego wypowiada się w kwestii dotyczącej zasadności samej skargi. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a. Brak jest bowiem w tym przepisie podstawy do zamieszczenia orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych niż wyrok rozstrzygnięciach kończących postępowanie w danej instancji W postanowieniu z 19 lipca 2022 r., sygn. akt I GSK 2673/18 Naczelny Sąd Administracyjny dokonywał merytorycznej oceny rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi U. Sp. z o.o. w O.. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wydany wyrok, lecz postanowienie, to brak było podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Pogląd, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie był już wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.