II SAB/Po 155/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. zobowiązuje Burmistrza [...] do podjęcia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przez Sąd odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, czynności zmierzających do merytorycznego załatwienia sprawy, II. stwierdza, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności w sprawie po wydaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. postanowienia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego kwotę 597,00 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE A. M., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, pismem z dnia 06 września 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza [...] po podjęciu w dniu 14 czerwca 2022 r. postępowania w sprawie o znaku: [...], w przedmiocie wydania warunków zabudowy. Skarżący wniósł o: 1. wydanie stosownego orzeczenia przez Burmistrza [...] bez zbędnej zwłoki, tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), 2. uwzględnienie skargi na bezczynność Burmistrza [...] przez Sąd i zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowej sprawy (wydania aktu), w określonym przez Sąd terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez Burmistrza [...] w trybie autokontroli (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) 3. stwierdzenie, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), 4. stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność) przez Burmistrza [...] miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), gdyż sprawa trwa już ponad 3 lata, 5. przyznanie od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.); 6. zasądzenie od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Uzasadniając skargę skarżący podał, że postanowieniem z dnia 14 czerwca 2022 r., znak [...], Burmistrz [...] podjął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na terenie działki nr ewid.[...], obr. Z.. Minęły ponad dwa miesiące, a organ do tej pory sprawy nie załatwił (nie wydał żadnego orzeczenia), choć powinien to uczynić bez zbędnej zwłoki, gdyż sprawa jest mu bardzo dobrze znana - postępowanie trwa już ponad 3 lata. Ponadto skarżący podniósł, że cały czas musi znosić uciążliwości spowodowane nielegalną zabudową - stąd wniosek o przyznanie należności, o której mowa jest w punkcie 5 skargi. W tym zakresie w skardze podniesiono, że przyznanie wymienionej sumy pieniężnej nie ma charakteru odszkodowawczego i nie ma służyć wyrównaniu szkody - dla jej przyznania wystarczy sam fakt bezczynności, który uniemożliwia załatwienie sprawy przed PINB w K.. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] podał, że postępowanie dotyczy inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działki nr ewid.[...], obr. Z., gm. Z. i prowadzone jest w związku z wezwaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 maja 2019 r. nr [...] Organ wyjaśnił, że po otrzymaniu postanowienia z dnia 14 czerwca 2022 r. o podjęciu zawieszonego postępowania jedna ze stron poinformowała, że strony postępowania są błędnie ustalone. Podjęto działania zmierzające do ustalenia właściwych stron postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Na wstępie rozważań prawnych należy wyjaśnić, że instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: p.p.s.a.) służy ochronie strony postępowania przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub też służy zapobieżeniu nieuzasadnionemu przedłużaniu prowadzenia postępowania. Stosownie bowiem do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 (albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W sprawach skarg na przewlekłość i bezczynność nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej "k.p.a."), a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest bowiem wyłącznie złożenie takiego ponaglenia (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. I OZ 893/13, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi skierował do organu wyższego stopnia (SKO [...]) ponaglenie, które do Urzędu Miasta w Z. wpłynęło w dniu 17 sierpnia 2022 r. i w dniu 23 sierpnia 2022 r. zostało przekazane do SKO [...]. Ponaglenie zostało rozpoznane przez SKO [...] przed wniesieniem przedmiotowej skargi (postanowienie SKO [...] z dnia 1 września 2022 r.), przy czym sposób rozpatrzenia ponaglenia przez organ wyższego stopnia nie ma znaczenia dla rozpatrzenia przez Sąd skargi na bezczynność. Przechodząc do merytorycznych rozważań w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego oznaczył przedmiotową skargę jako skargę na bezczynność, zatem wyłącznie w aspekcie tak wniesionej skargi Sąd może ocenić działania Burmistrza [...] w prowadzonym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid.[...], ob. Z., gm. Z. na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 503), w ramach prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postępowania. Zauważyć jednakże należy, że obie formy opieszałości organu mogą w jednej sprawie wystąpić łącznie i naprzemiennie. Pojęcia bezczynności organu oraz przewlekłości postępowania organu częściowo się bowiem pokrywają, gdyż bezczynność zawiera w sobie ewentualne przewlekłe prowadzenie postępowania, włącznie z brakiem podjęcia jakichkolwiek działań w sprawie. Pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12). Pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (wyrok z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12). Z bezczynnością organu mamy natomiast do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Bezczynność organu jest niezałatwieniem sprawy w terminie. Zaznaczyć nadto należy, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ocenia stan sprawy wyłącznie z perspektywy zwłoki w jej załatwieniu, czy też w podejmowaniu określonych działań procesowych. Przedmiotem oceny pozostaje wyłącznie działalność organu prowadzącego postępowanie, przy czym kontrola taka nie dotyczy materialnoprawnych aspektów sprawy. Stąd też w postępowaniu ze skargi na bezczynno/przewlekłość postępowania nie bada np. prawidłowości zastosowania danego trybu postępowania, czy merytorycznych aspektów podejmowanych rozstrzygnięć, bowiem te zagadnienia mogą być przedmiotem oceny dopiero przy sądowej kontroli danego ostatecznego aktu administracyjnego – czy to rozstrzygającego sprawę co do istoty, czy to kończącego sprawę, czy wreszcie sprowadzającego się do zaskarżalnego rozstrzygnięcia podejmowanego w ramach poszczególnych stadiów (faz) danego etapu postępowania. W realiach niniejszej sprawy zarzut bezczynności dotyczy zbyt długiego i nieuzasadnionego procesowo rozpatrywania przez Burmistrza [...] sprawy o ustalenie warunków zabudowy na etapie po podjęciu zawieszonego wcześniej postępowania. Wcześniejszy etap prowadzonego przez organ postępowania podlegał ocenie tut. Sądu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 84/22. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. M. na bezczynność Burmistrza [...], kontrolą obejmując okres od jego wszczęcia do zawieszenia postępowania, bowiem zgodnie z art. 103 K.p.a. w trakcie zawieszenia postępowania nie biegną terminy określone w K.p.a. Terminy te rozpoczęły swój bieg wraz z podjęciem zawieszonego postępowania w dniu 14 czerwca 2022 r. Jak wynika z akt sprawy oraz ww. wyroku tut. Sądu z dnia 19 sierpnia 2022 r. w trakcie zawieszenia postępowania organ ustalił spadkobierców po zmarłym S. W. w osobach K. I. i J. S.. Ponieważ J. S. zmarła [...] 2022 r., organ zobowiązany był do ustalenia jej spadkobierców. Ustalono, że spadkobiercami J. S. jest jej mąż oraz ośmioro dzieci. W związku z poczynionymi ustaleniami co do stron postępowania, organ w dniu 14 czerwca 2022 r. wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Oceniając działania podjęte przez skarżony organ w przedmiotowej sprawie od daty podjęcia postępowania (tj. od dnia 14 czerwca 2022 r.) należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 12 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości postępowania, ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35 - 38 K.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W art. 35 K.p.a. zostały określone terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Ponadto, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.), ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Co istotne, samo informowanie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem bezczynności postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego - w sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. A zatem sąd rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu winien rozważyć wszelkie okoliczności związane z pozostawaniem przez organ w zwłoce z załatwieniem sprawy w terminach przewidzianych w K.p.a. Z akt sprawy wynika, że po wydaniu 14 czerwca 2022 r. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i wysłaniu odpisów tego aktu stronom postępowania, kolejna czynność w sprawie miała miejsce w dniu 21 lipca 2022 r., kiedy to zwrócono się do Sądu Rejonowego w K. o udzielenie informacji, czy było prowadzone postępowanie o stwierdzeniu nabycia spadku po S. W. i A. W.. Konieczność wystąpienia z takim zapytaniem skarżony organ uznał na skutek informacji pozyskanej w dniu 6 lipca 2022 r. od jednej ze stron postępowania, która wskazała, że spadkobiercy po zmarłym S. W. zostali błędnie ustaleni oraz jako stronę postępowania pominięto osobę R. W.. Kolejną czynność organ podjął po uzyskaniu odpisu skróconego aktu zgonu A. W. i w dniu 21 lipca 2022 r. wystąpiono do Sądu Rejonowego w K. o udzielenie informacji, czy zostało przeprowadzone lub toczy się postępowanie spadkowe po S. W. zmarłym [...] 1997 r. oraz po A. W. zd. M., zmarłej [...] 1996 r. w P. . W odpowiedzi Sąd Rejonowy w K. poinformował (pismo z 17 sierpnia 2022 r.), że po S. W. zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe oraz przesłał kserokopię postanowienia z dnia 7 lipca 2020 r. sygn. I Ns [...], w którym stwierdzono, że spadek po S. W. na podstawie ustawy nabyła córka K. I. zd. W.. Sąd Rejonowy podał, że akta sprawy o sygn. I Ns [...] o stwierdzenie nabycia spadku po A. W. zostały przekazane do Sądu Rejonowego w O. ., jako właściwego sądu spadku. W dniu 22 sierpnia 2022 r. organ wystąpił do Sądu Rejonowego w O. . o udzielenie informacji o postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku po A. W.. Co istotne, z akt sprawy wynika, że S. W. zmarł w 1997 roku, a A. W. w 1996 roku, zatem osoby te nie mogły być stronami prowadzonego postępowania, przez co brak było podstaw do jego kolejnego zawieszenia oparciu o przesłanki z art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a., co zgodnie z art. 103 K.p.a. wstrzymywałoby bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Należy jednak wskazać, że skarżony organ ustalał spadkobierców po tych osobach wyłącznie w drodze skierowania zapytań do sądów spadku, co było niewątpliwie działaniem prawidłowym, lecz spowodowało być może zbędne przedłużenie postępowania. Z akt sprawy nie wynika bowiem, że podjęto próbę skontaktowania się z R. W., choć informację o jego adresie zamieszkania odnotowano pod notatką z dnia 6 lipca 2022 r. (zamieszczoną pod tabularycznym zestawieniem stron postępowania, które włączono do akt administracyjnych sprawy - nieponumerowanych). Nie zwrócono się również do strony postępowania K. I., która poinformowała organ o braku ustalenia wszystkich spadkobierców po S. W., a która jako córka A. i S. W. powinna dysponować dokumentami na podstawie których można ustalić, kto dziedziczył po A. W.. Jednocześnie organ naruszył art. 36 § 1 i 2 K.p.a. nie informując stron o niezałatwieniu sprawy, nie wskazując przyczyn i nie określając nowego terminu. Organ powinien podjąć takie działania najpóźniej przed upływem terminu dwumiesięcznego na załatwienie sprawy, tymczasem pomiędzy datą podjęcia postępowania, a upływem dwumiesięcznego terminu na rozpoznanie sprawy oraz datą wniesienia skargi Sąd nie dostrzegł żadnych, uwidocznionych w aktach, działań organu w tym zakresie. Skarżący oraz pozostałe strony uzyskali jedynie informację o konieczności ustalenia wszystkich stron postępowania, co nastąpiło na skutek doręczenia im informacji o przekazaniu ponaglenia do SKO [...]. Stanowiące o tym pismo organu z dnia 23 sierpnia 2022 r., doręczane zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 sierpnia 2022 r. Przedmiotowa skarga wniesiona została w dniu 6 września 2022 r. i wpłynęła do UM w Z. w dniu 7 września 2022 r., zatem po upływie ponad dwóch miesięcy od podjęcia postępowania, które w ustawowych terminach nie zostało przedłużone, a strony nie uzyskały informacji o przyczynach opóźnienia w załatwieniu sprawy. W tej sytuacji Sąd, mając na uwadze treść art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził bezczynność Burmistrza [...] w rozpoznaniu sprawy na etapie po podjęciu w dniu 14 czerwca 2022 r. zawieszonego postępowania, zobowiązując jednocześnie ten organ do podjęcia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przez Sąd odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, czynności zmierzających do merytorycznego załatwienia sprawy. Stąd orzeczono jak w punktach I. i II. sentencji wyroku. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że specyfika niniejszej sprawy, w której skarga na bezczynność została wywiedziona na etapie, gdy zachodzi konieczność prawidłowego ustalenia stron postępowania, nie pozwalała na zobowiązanie organu do końcowego załatwienia sprawy o ustalenie warunków zabudowy w określonym terminie, którego z przyczyn obiektywnych nie sposób wskazać. Jednocześnie mając na względzie brzmienie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt III. sentencji wyroku). Dla oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze znaczącym opóźnieniem w rozpatrywaniu sprawy w okresie podlegającym kontroli Sądu. Podejmowane były działanie zmierzające do ustalenia wszystkich stron postępowania, przy czym konieczność przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego wynikła z informacji pozyskanej już po podjęciu postępowania. Sąd miał na uwadze, że konieczność uwzględnienia skargi wynikała wyłącznie z braku zastosowania przez organ przepisu art. 36 K.p.a., jak i to, że wymogi określone tym przepisem zostały częściowo spełnione jeszcze przed wniesieniem przedmiotowej skargi, lecz miało to miejsce z przekroczeniem ustawowego terminu załatwienia sprawy. Również z tych przyczyn Sąd w punkcie IV. sentencji wyroku oddalił skargę w zakresie żądania przyznania od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W tym zakresie Sąd wyjaśnia, że nawet stwierdzenie bezczynności lub przewlekłości postępowania w stopniu rażącym, samo w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. Obowiązujące w tej materii jedynie fakultatywne działanie sądu - bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie, co oznacza, że wybór czy zastosować ten środek, leży całkowicie w gestii oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. np.: wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17). O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie V. sentencji wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 22 października 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Sądu zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania, na którą składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, koszt wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 480 zł oraz 17 zł uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.