I SA/Ol 548/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" o Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. S. złożyła skargę na wymienione wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" o Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 10 października 2007 r. o sygn. jak wyżej, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie i odesłanie do tut. Sądu. Nadesłano bowiem jedynie niepoświadczoną za zgodność z oryginałem, kserokopię skargi. Jednocześnie Sąd pouczył Stronę, iż nieusunięcie braków skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie. Pismo z dnia 10 października 2007r. o wymienionej wyżej sygnaturze zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 11 października 2007 r. Pomimo wezwania Sądu, braki skargi nie zostały jednak usunięte. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, wśród których to wymagań art. 46 § 1 pkt 4 ustawy wskazuje na konieczność podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi powoduje również w świetle art.220 § 3 p.p.s.a. nieuiszczenie należnego wpisu. Mając powyższe na uwadze, a w szczególności fakt, iż nieusunięcie przez skarżącą braków formalnych skargi, pomimo wezwania Sądu, nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości, na podstawie powołanych wyżej przepisów p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.