I SA/Wr 820/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz - Rajchman, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 maja 2021 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.133.2021.1.EB w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko Strony za nieprawidłowe; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 28 maja 2021 r. nr (...) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej Organ interpretacyjny, Organ) stwierdził, że stanowisko C. (dalej: Wnioskodawca, Podatnik, Strona) przedstawione we wniosku o jej wydanie, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, jest nieprawidłowe w części. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny do końca grudnia 2019 r. Celem wykorzystania posiadanych zasobów w postaci nieruchomości (działka budowlana w miejscowości Łeba), w roku 2016 Wnioskodawca podjął decyzję o realizacji inwestycji polegającej na budowie Centrum Leczniczo-Rehabilitacyjnego w miejscowości Ł.. Zamierzeniem było prowadzenie działalności hotelowej i gastronomicznej w tym obiekcie. W ramach tej działalności Wnioskodawca zamierzał wykonywać czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług, polegające na świadczeniu usług hotelowych obejmujących m.in. wynajem pokoi, sal szkoleniowych, świadczeniu usług restauracyjnych. Wnioskodawca podjął decyzję o realizacji inwestycji w postaci budowy hotelu (klasy premium) na podstawie przeprowadzonej analizy kosztów wybudowania obiektu – sporządzono kosztorys inwestorski (Wnioskodawca dysponował koncepcją obiektu) oraz analizą spodziewanych przychodów z tytułu wykonywania usług hotelowych (biznesplan). Oba dokumenty sporządzono w roku 2016. Analiza tychże dokumentów wykazała rentowność inwestycji, dlatego podjęto decyzję o jej realizacji. Zarządzeniem Dyrektora C. rozpoczęto realizację inwestycji. Wnioskodawca zlecił wykonanie prac projektowych firmie architektonicznej w roku 2016, czego efektem było uzyskanie w roku 2017 pozwolenia na budowę. Wnioskodawca poniósł w latach 2016-2019 koszty w postaci opłaty przyłączeniowej łącza gazowego, wykonania projektu budowlanego, wyceny działki w Łebie, opłaty za przyłącze elektryczne, montażu i przygotowania skrzynki elektrycznej, opłatę za przyłącze kabla oraz przygotowanie studium wykonalności (dokument niezbędny przy staraniu się o pozyskanie źródeł finansowania). Faktury te, na zasadzie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zostały rozliczone na bieżąco w okresach rozliczeniowych (w miesiącu ich otrzymania lub miesiącu następnym), zgodnie z przepisami ustawy o VAT. W okresie roku 2019 Wnioskodawca podjął działania mające na celu uzyskanie finansowania dla realizacji inwestycji. Jednak w wyniku zmieniających się czynników zewnętrznych, niezależnych od Wnioskodawcy, okazało się, iż realizacja inwestycji nie jest opłacalna. W okresie roku 2018 i 2019 nastąpił znaczny i nieprzewidywalny wzrost kosztów materiałów budowanych oraz robocizny (robót budowlanych). Sporządzony w roku 2019, aktualny kosztorys realizacji inwestycji był o 30% wyższy, niż kosztorys sporządzony w roku 2016. Ponadto projekt wykazał konieczność wykonania prac, których Wnioskodawca nie przewidział w roku 2016, a związanych m.in. ze szczególnymi warunkami terenu, konieczności wykonania całego systemu zarządzania obiektem, co spowodowało sumaryczny wzrost kosztów inwestycji o 44,78% w stosunku do pierwotnie planowanych. Analiza sytuacji ekonomicznej oraz sytuacji na rynku turystycznym, w szczególności popytu na noclegi w hotelach klasy premium prowadziła do wniosku, iż Wnioskodawca nie osiągnie zakładanego poziomu sprzedaży miejsc noclegowych. Przeprowadzona aktualizacja biznesplanu uwzględniająca znaczny oraz niespodziewany wzrost kosztów realizacji inwestycji, jak również spadek potencjalnego przychodu, wykazała, że inwestycja jest obecnie nieopłacalna oraz należy zaniechać jej realizacji. Opisana zmiana okoliczności zewnętrznych była przyczyną podjęcia decyzji o zaniechaniu realizacji inwestycji. W tym stanie rzeczy Dyrektor C. w grudniu 2019 r. wydał zarządzenie, że nie ma podstaw do dalszej realizacji inwestycji. Dalsza kontynuacja inwestycji z przyczyn od podatnika niezależnych, nie byłaby bowiem poparta względami ekonomicznymi, nadto jej realizacja mogłaby w istotny sposób wpłynąć na pogorszenie się kondycji finansowej Wnioskodawcy, a także byłaby zagrożeniem dla jego bieżącego funkcjonowania. Wnioskodawca w sposób trwały i nieodwracalny zrezygnował z kontynuacji inwestycji oraz nie zamierza wykorzystywać poniesionych a zaniechanych nakładów inwestycyjnych do innych celów. Zaniechana inwestycja nie zostanie wykorzystana do czynności zwolnionych lub niepodlegających opodatkowaniu. W grudniu 2019 r., na podstawie zarządzenia Dyrektora C. został sporządzony protokół zaniechania inwestycji. Inwestycja (nieruchomość) nie została zbyta, wydzierżawiona, itp. Z uwagi na brak podjęcia działań budowlanych – nie rozpoczęto budowy (nie wystąpiono o dziennik budowy), decyzja pozwolenia na budowę z czerwca 2017 r. wygasła w czerwcu 2020 r. Wnioskodawca nie będąc pewnym skutków podatkowych w opisanym stanie faktycznym, chcąc uniknąć ewentualnej sankcji, w deklaracji VAT-7 za grudzień 2019 r., jako podatek należny wykazał cały podatek VAT, który we wcześniejszych okresach rozliczeniowych odliczył (rozliczył jako podatek naliczony) od zakupów i wydatków poczynionych w związku z realizacją zaniechanej inwestycji. Korekta podatku VAT rozliczonego w ramach deklaracji składanych w toku realizacji inwestycji została dokonana w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym podjęto decyzję o zaniechaniu inwestycji, tj. w miesiącu grudzień 2019 r. Obecnie Wnioskodawca decyzję o wykazaniu w deklaracji VAT-7 za grudzień 2019 r., jako podatku należnego, rozliczonego wcześniej naliczonego podatku VAT od zakupów i wydatków dokonanych w trakcie realizacji inwestycji, uznaje za błędną. Wnioskodawca obecnie zamierza dokonać korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 2019 r. w ten sposób, że w rubryce podatek należny nie będzie wykazywał podatku VAT naliczonego od zakupów i wydatków, które został rozliczone w trakcie realizacji zaniechanej inwestycji. W wyniku złożonej korekty kwota podatku należnego w deklaracji za grudzień 2019 r. zostanie pomniejszona o kwotę podatku VAT naliczonego od zakupów i wydatków, które zostały rozliczone w trakcie realizacji zaniechanej inwestycji. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy wskazane w niniejszym zapytaniu zakupy (wydatki) udokumentowane opisanymi w treści pisma fakturami uprawniały Wnioskodawcę do dokonania odliczenia naliczonego podatku VAT zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w trakcie realizacji inwestycji? 2. Czy w świetle przedstawionej sytuacji faktycznej, w związku z zaniechaniem inwestycji (budowa hotelu w Ł.), na Wnioskodawcy ciążył obowiązek zwrotu (korekty) podatku VAT naliczonego i rozliczonego od zakupów (wydatków) dokonanych w trakcie realizacji inwestycji, która następnie została zaniechana? 3. Czy planowane działanie Wnioskodawcy (w świetle przedstawionej sytuacji faktycznej) polegające na złożeniu korekty do deklaracji VAT-7 za grudzień 2019 r., korygującej ową deklarację w ten sposób, że w tejże skorygowanej deklaracji, jako podatek należny, nie będzie już wykazany podatek VAT naliczony i rozliczony od zakupów (wydatków) dokonanych trakcie realizacji zaniechanej inwestycji (budowa hotelu w Ł.) będzie działaniem prawidłowym? Złożona korekta za grudzień 2019 r. będzie skutkować tym, że kwota podatku należnego w deklaracji za grudzień 2019 r. zostanie pomniejszona o kwotę podatku VAT naliczonego od zakupów i wydatków, które został rozliczone w trakcie realizacji zaniechanej inwestycji. Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1 Podatnik na gruncie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT miał prawo w trakcie realizacji inwestycji do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług w takim zakresie, w jakim są one wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ad. 2 W świetle przedstawionej sytuacji faktycznej, zdaniem Wnioskodawcy, nie ciążył na nim obowiązek zwrotu podatku VAT naliczonego i rozliczonego od zakupów (wydatków), dokonanych w trakcie realizacji inwestycji (budowa hotelu w Ł.), której realizacja następnie, z przyczyn niezależnych od podatnika (powody ekonomiczne), została zaniechana. Ad. 3 Zdaniem Wnioskodawcy (w świetle przedstawionej sytuacji faktycznej) działanie polegające na złożeniu korekty do deklaracji VAT-7 za grudzień 2019 r., korygującą ową deklarację w ten sposób, że w tejże skorygowanej deklaracji, jako podatek należny, nie będzie już wykazany podatek VAT naliczony i rozliczony od zakupów (wydatków) dokonanych na bieżąco trakcie realizacji zaniechanej inwestycji (budowa hotelu w Ł.) będzie działaniem prawidłowym. Wnioskodawca w deklaracji za grudzień 2019 r. jako podatek należny wykazał naliczony oraz rozliczony dotychczas podatek VAT od zakupów i wydatków jakie dokonał w trakcie realizacji inwestycji (budowa hotelu w Ł.), której realizacja została zaniechana. Działanie to, obecnie podatnik uznaje za błędne. Podatnik zamierza złożyć korektę do deklaracji za grudzień 2019 r., korygującą ową deklarację w ten sposób, że w tejże skorygowanej deklaracji, jako podatek należny, nie będzie już wykazany podatek VAT naliczony i rozliczony od zakupów (wydatków) dokonanych trakcie realizacji zaniechanej inwestycji (budowa hotelu w Ł.). W wyniku dokonania tej korekty powstanie nadpłata podatku VAT. Organ Interpretacyjny uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie: - prawa do odliczenia podatku naliczonego od poniesionych wydatków w roku 2019 związanych z realizacją inwestycji – jest prawidłowe, - korekty podatku naliczonego od poniesionych wydatków inwestycyjnych w przypadku zaniechania inwestycji – jest prawidłowe, - możliwości skorygowania złożonej deklaracji za grudzień 2019 r. – jest nieprawidłowe. Zatem w zakresie pytania 1 i 2 Organ uznał stanowisko Strony za prawidłowe, podzielając argumenty podnoszone przez Wnioskodawcę, natomiast w zakresie pytanie 3 za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie uznania w części stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe organ powołał przepisy m.in. art. 81 § 1 i § 2, art. 207 § 1 i § 2 art. 21 § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1325 ze zm.) dalej O.p., oraz art. 15 ust. 1 ust. 2, art. 96 ust. 1, art. 99 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U,. z 2021 r., poz. 685 zez m.) dalej ustawa VAT. Organ wskazał, że zgodnie powołanymi przepisami Ordynacji podatkowej oraz przepisami ustawy o podatku od towarów i usług prawo do składania deklaracji oraz korekt tych deklaracji mają, podmioty posiadające status podatnika VAT. W przypadku natomiast utraty statusu podatnika podatku VAT powyższe regulacje prawne nie przewidują możliwości składania korekty deklaracji, gdyż w momencie utraty statusu podatnika, traci on prawo do składania deklaracji i tym samym korekty deklaracji. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy – na dzień dokonania ewentualnej korekty deklaracji VAT-7 Wnioskodawca nie będzie już zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, ponieważ był nim tylko do końca grudnia 2019 r. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że – w przedmiotowej sprawie – Wnioskodawca nie ma prawa do dokonania korekty deklaracji VAT-7 po wykreśleniu z rejestru podatników VAT czynnych. Od powyższej interpretacji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając przedmiotową interpretację w części, w jakiej Organ uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Strona zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 81 § 1 O.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 88 ust. 4 i art. 96 ust. 1, 4 i 6 ustawy VAT poprzez dopuszczenie się błędu ich wykładni oraz niewłaściwej oceny zastosowania, przejawiające się w stwierdzeniu, że w przypadku zmiany statusu podatnika VAT (z "czynnego" na "zwolnionego") regulacje prawne nie przewidują możliwości składania korekt deklaracji, gdyż w momencie zmiany statusu podatnika, traci on prawo do składania deklaracji i tym samym korekty deklaracji, podczas, gdy ww. przepisy w żaden sposób nie uzależniają prawa do korekty deklaracji od wymogu posiadania statusu podatnika VAT czynnego w chwili złożenia korekty VAT; -naruszenia art. 14 c § 1,2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h O.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej, która nie spełnia podstawowych kryteriów ustawowych, albowiem zaprezentowanej w niej argumentacji, co do oceny stanowiska Wnioskodawcy oraz na poparcie stanowiska Organu nie można nazwac prawidłowym uzasadnieniem prawnym – organ przywołał poszczególne przepisy, lecz nie uzasadnił ich zastosowania jak również wywiódł wnioski, których nie potwierdza literalne brzmienie regulacji i nie wskazał jednoznacznie jakichkolwiek przesłanek na poparcie własnego stanowiska, a ponadto pominął orzecznictwo sądów administracyjnych – czym naruszona została również jedna z podstawowych zasad postępowania podatkowego, jaką jest obowiązek działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; -naruszenie art. 2a O.p. poprzez niewłaściwą ocenę do jego zastosowania, przejawiające się w pominięciu w procesie wykładni praw a okoliczności, iż wszystkie ewentualne niedające się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa należy rozstrzygać na korzyść podatnika; -naruszenie art. 86 ust. 13 ustawy VAT poprzez jego niezastosowanie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. ` Powyższe oznacza, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, dokonuje jej oceny w świetle wskazanych w skardze zarzutów. W ocenie Sądu skarga jest zasadna, albowiem w zaskarżonej interpretacji Organ dokonał błędnej wykładni art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 15 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 4 i art. 96 ust. 1, 4 i 6 u.p.t.u. przyjmując, że w przypadku utraty statusu podatnika podatku VAT regulacje prawne nie przewidują możliwości składania korekty deklaracji, gdyż w momencie utraty statusu podatnika, traci on prawo do składania deklaracji i tym samym korekty deklaracji. Sąd w niniejszym składzie podziela w pełni wykładnię art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej zaprezentowaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2019 r. sygn.. akt: I FSK 209/17 oraz wyroku z 27 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1529/12. Zgodnie przepisem art. 81 § 1 O.p. "Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację". Organ interpretacyjny uważa, odwołując się do art. 15 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 4 i art. 96 ust. 1, 4 i 6 u.p.t.u., że odnosi się ono jedynie do tego podmiotu, który w momencie składania korekty jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Sąd stwierdza, że w stanowisku organu interpretacyjnego zawężono pojęcie "podatnika", użyte w art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, nie uwzględniając przy tym konieczności rozumienia go w znaczeniu wynikającym z definicji ustawowej zawartej w art. 7 § 1 tej ustawy. Podatnikiem, zgodnie z tym przepisem, jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw obowiązkowi podatkowemu. Z tego względu status danego podmiotu jako podatnika, który zamierza skorzystać z prawa, o którym mowa w art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, do dokonania korekty uprzednio zadeklarowanego zobowiązania podatkowego, czyli wynikającego z obowiązku podatkowego zobowiązania do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego podatku (art. 5 Ordynacji podatkowej), należy ustalać według momentu powstania obowiązku podatkowego, a nie czasu składania korekty deklaracji, w której wcześniej skonkretyzował ten obowiązek dokonując samoobliczenia zobowiązania podatkowego. W związku z tym w przypadkach, w których zobowiązanie podatkowe, tak jak w podatku od towarów i usług, powstaje z mocy prawa, a podatnik ma obowiązek samoobliczania zobowiązania poprzez złożenie deklaracji (art. 21 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej) prawo podatnika do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji, wynikające z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, które jest konsekwencją nałożenia na niego obowiązku samoobliczenia, pomijając okoliczności powodujące jego zawieszenie (zob. art. 81b § 1 pkt 1), może być przez niego realizowane do momentu przedawnienia tego zobowiązania. W ocenie Sądu okoliczność zmiany statusu podatnika nie ma znaczenia dla realizacji prawa do dokonania korekty deklaracji złożonej w czasie gdy dany podmiot był zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Podobnie taka okoliczność nie ma znaczenia gdy organ podatkowy zamierza określić takiemu podmiotowi zobowiązanie w kwocie odmiennej od zadeklarowanej w przypadkach, o których mowa w art. 21 § 3 – 4 Ordynacji podatkowej. W takich sytuacjach również jest to możliwe do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a nie do momentu wykreślenia podatnika z rejestru podatników. Sposób rozumienia art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej przedstawiony w interpretacji indywidualnej nie uwzględniał wniosków wynikających z wykładni systemowej wewnętrznej i zewnętrznej, w tym prokonstytucyjnej, tego przepisu. W demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), jak podnosi się w przywołanym wyżej orzecznictwie sądów administracyjnych, skoro organ podatkowy ma możliwość określenia byłemu podatnikowi przed upływem terminu przedawnienia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego i tym samym doprowadzenia do właściwego wykonania obowiązku podatkowego, to tak samo podmiot, który nie jest już podatnikiem VAT czynnym, powinien mieć prawo do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji na podstawie art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zasadny jest też zarzut naruszenia przez organ art. 14 c § 1,2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h O.p. oraz 2a O.p., albowiem Organ przytoczył jedynie przepisy prawa, a nie dokonał ich wykładni, a wysnute wnioski naruszają zasadę rozstrzygania wątpliwości korzyść podatnika. Z tych też względów uchylono zaskarżoną interpretację w zaskarżonej części na podstawie art. 146 § 1 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wydając ponownie interpretację indywidualną, Organ podatkowy zobowiązany jest do uwzględnienia wykładni zawartej w niniejszym wyroku.