VI SA/Wa 1753/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę UZASADNIENIE Syg. akt VI SA/Wa 1753/08 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 oraz art. 144 i w związku z art. 65 § 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) w zw. z § 3 pkt 1 lit. a i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449) oraz w związku z art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez F., uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lutego 2008 r. przekazujące wniosek według właściwości miejscowej do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, iż ustawa - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie regulują kwestii finansowania wydatków związanych z likwidacją pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Powyższa problematyka nie została też uregulowana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w podniesionej sprawie do kosztów likwidacyjnych. A zatem w ocenie organu w sprawie zastosowanie mają zasady pokrywania wydatków określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, ze zm.). Urząd Skarbowy, wykonujący funkcje organu likwidacyjnego, jako jednostka budżetowa, na podstawie art. 20 ww. ustawy pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa a pobrane dochody odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa. Stąd też wydatki związane z likwidacją pojazdów, które przeszły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, winny być pokrywane z budżetu urzędu, który zleca dokonanie stosownych czynności (np. parkowanie, holowanie pojazdu). W przypadku, gdy w postępowaniu likwidacyjnym występuje zarówno organ orzekający o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, jak i organ dokonujący faktycznej likwidacji (organ rekwizycyjny), zgodnie z art. 20 ww. ustawy koszty likwidacyjne ponosić będzie organ rekwizycyjny. Organ wyjaśnił, iż do rzeczy ruchomych porzuconych z zamiarem wyzbycia się własności przed dniem 1 stycznia 2002 r. zastosowanie ma art. 181 kc wprowadzający instytucję objęcia rzeczy w samoistne posiadanie i stanowiący jednocześnie podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W niniejszej sprawie organem dokonującym faktycznej likwidacji był Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] natomiast organem, do którego przekazano dokumenty niezbędne do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego był Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]. Ponieważ w postępowaniu likwidacyjnym uczestniczyły dwa organy administracyjne, w ocenie organu należało kierować się zasadą, zgodnie, z którą organ dokonujący faktycznej likwidacji jest właściwy do wypłaty wynagrodzenia za dozór, i to ten organ winien ponieść w całości koszty dozoru ww. samochodu osobowego, od momentu otrzymania dokumentów umożliwiających przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego, do momentu odebrania pojazdu z parkingu. Nie jest, zatem prawidłowe stanowisko organu egzekucyjnego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, w którym przekazano w części wniosek o wynagrodzenie do organu egzekucyjnego, do którego wpłynęła dokumentacja z organów Policji. Organ dokonujący faktycznej likwidacji jest, bowiem obowiązany dokonać zapłaty za dozór za cały okres od daty wpływu dokumentacji do pierwszego organu - urzędu skarbowego (nawet, jeśli nie orzekł on o przepadku a przekazał akta dalej innemu organowi) bądź od daty przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa o ile zostaną spełnione ww. przesłanki. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] przychylił się tym samym do żądania strony i uchylił zaskarżone postanowienie w całości - w związku z tym, iż brak jest podstaw do przekazania wniosku zgodnie z właściwością miejscową a organ egzekucyjny podjął działania niezgodne z powyżej powołanymi przepisami naruszając prawo. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia § 3 pkt 1 lit. z i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz w zw. z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, przez błędną interpretację tych przepisów, w wyniku, której przyjęto zasadę, że urzędy skarbowe - organy likwidacyjne winny pokrywać wydatki związane z holowaniem i parkowaniem pojazdów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podniósł, iż art. 18 ustawy egzekucyjnej stanowiący, iż w sprawach nie uregulowanych zastosowanie mają przepisy kpa, nakazuje stosować przepisy dotyczące terminów i działania bez zbędnej zwłoki. W przedmiotowej sprawie dokumenty wpłynęły do urzędu skarbowego z uchybieniem terminów przewidzianych przepisami prawa a zatem za niezasadne należy uznać obarczanie odpowiedzialnością za taką sytuację organy likwidacyjne. Dyrektor Izby Skarbowej, nie kwestionując samego roszczenia, wskazał, iż koszty dozoru Skarb Państwa winien ponosić od chwili, w której staje się właścicielem pojazdu, tj. po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu przez właściwe służby publiczne. Jednakże w świetle ustawy o finansach publicznych nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, co do konieczności ponoszenia spornych kosztów przez urzędy skarbowe już od dnia, w którym właścicielem pojazdu stał się Skarb Państwa. Podkreślił, iż Skarbu Państwa nie można utożsamiać tylko i wyłącznie z urzędami skarbowymi gdyż jest on reprezentowany przez różne statio fisci, które jako jednostki organizacyjne uprawnione są do działania w imieniu i na jego rzecz w związku z powierzonymi im w tym zakresie zadaniami. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie z uwagi na uchybienia Policji nie można kosztami obarczać urzędów skarbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. W myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a organ odwoławczy uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie i umarza postępowanie pierwszej instancji, jeżeli postępowanie przed tym organem stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe ( wyrok NSA z 9 lutego 1999 r., III SA 1591/98- LEX nr 36602, wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 1995 r., SA/Wr 96/95- OSP1997 nr 11, poz. 201). Podkreślić należy, iż umorzenie postępowania nie rozstrzyga merytorycznie sprawy. Nie jest także zależne od woli organu ani tym bardziej od jego uznania - organ jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. W niniejszej sprawie organem dokonującym faktycznej likwidacji był Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] był właściwy z uwagi na miejsce zamieszkania właściciela pojazdu przejętego na własność Skarbu Państwa. Podnieść należy, iż organ dokonujący faktycznej likwidacji jest właściwy do wypłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu a zatem ten organ winien ponieść w całości koszty związane z dozorem. W tej sytuacji zgodzić należy się z Dyrektorem Izby Skarbowej, iż w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do przekazania wniosku skarżącej zgodnie z właściwością miejscową a zatem podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygniecie jest zgodne z prawem. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.