II FSK 880/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej 1) wniosku T.B. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 roku, sygn. akt II FSK 880/07 2) zażalenia T.B. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 roku, sygn. akt II FSK 880/07 w zakresie kosztów postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej T.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt I SAB/Po 9/06 w sprawie ze skargi T.B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 rok postanawia: 1) oddalić wniosek o sprostowanie postanowienia 2) odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE II FSK 880/07 Uzasadnienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 maja 2008 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 880/07, działając na podstawie art. 189 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej u.p.p.s.a.), uchylił zaskarżony przez T.B. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt I SAB/Po 9/06 oddalający skargę T.B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 rok oraz umorzył postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 maja 2008 roku jednocześnie orzekł o zwrocie kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji, stosownie do art. 201 § 1 u.p.p.s.a. Pełnomocnik T.B. w dniu 14 sierpnia 2008 roku wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej orzeczenia z dnia 27 maja 2008 roku argumentując, że Sąd powinien był wydać wyrok a nie postanowienie gdyż przedmiotem skargi kasacyjnej był wyrok Sądu pierwszej instancji. Jednocześnie pełnomocnik T.B. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 roku w zakresie kosztów postępowania. Domagał się bowiem zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek pełnomocnika skarżącego o dokonanie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej jaka, w ocenie podatnika, nastąpiła w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 roku, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w formie postanowienia, a nie jak domagał się tego skarżący, wyroku. Podstawą prawną orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 roku był art. 189 u.p.p.s.a. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej zawartej w art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Uprawnia on sąd kasacyjny, by zanim rozpozna skargę kasacyjną zbadał z urzędu, czy w toku postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji nie zachodziła sytuacja uzasadniająca odrzucenie skargi wymieniona w art. 58 § 1 u.p.p.s.a. lub umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym na podstawie art. 161 § 1 tej ustawy. W przypadku zaś stwierdzenia wystąpienia jednej z nich, Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz wydania postanowienia o odrzuceniu skargi bądź umorzeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji. Z tej przyczyny właściwą formą rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 189 u.p.p.s.a. jest postanowienie, niezależnie od tego w jakiej formie zapadło będące przedmiotem skargi kasacyjnej orzeczenie sądu pierwszej instancji. Wniosek skarżącego o sprostowanie postanowienia należało zatem oddalić stosownie do art. 64 § 3 w związku w związku z art. 151 w związku z art. 193 u.p.p.s.a. Za niedopuszczalne natomiast należy uznać zażalenie strony skarżącej w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. Zażalenie należy do grupy dewolutywnych środków odwoławczych, co oznacza, że może je rozpoznać jedynie sąd wyższej instancji, nad sądem który wydał zaskarżone orzeczenie. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co oznacza, że orzeczenia tego Sądu są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie. Podstawy wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje także, art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Przepis ten określa bowiem rodzaje postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie Naczelnego Sądy Administracyjnego, na które przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tej przyczyny zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.