III SA/Wa 1519/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Lecznicy Zwierząt [...] w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Lecznicy Zwierząt [...] w B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania K. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Lecznica Zwierząt [...], od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] maja 2007 r. - stwierdził, że odwołanie to zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. odmówił K. M. umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za okres od maja 2004 do marca 2007 r. i jednocześnie rozłożył tę zaległość na raty. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji Strona została prawidłowo pouczona o możliwości złożenia odwołania, stosownie do postanowień art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 poz.926 ze zmianami), odwołanie od decyzji organu podatkowego I instancji, wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z akt sprawy wynika, że przedmiotową decyzję K. M. otrzymał w dniu 29 maja 2007 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął więc z dniem 12 czerwca 2007 r. Natomiast odwołanie złożono w dniu 18 czerwca 2007 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Natomiast strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W związku z uchybieniem ustawowego terminu odwołanie stało się bezskuteczne. K. M. złożył skargę do tutejszego Sądu wnosząc o "sprawiedliwe rozpatrzenie" odwołania. W skardze zarzucił, że Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że nie został zachowany termin do odwołania, nie wnikając jednak w przyczyny. Tymczasem skarżący przebywał od 31 maja do 18 czerwca 2007 r. w szpitalu z zawrotami głowy uniemożliwiającymi sporządzenie odwołania. Do skargi dołączył wypis ze szpitala potwierdzający opisaną dolegliwość. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych, w tym wypadku postanowienia, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) - dalej jako ppsa - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasada ta spowodowała, że Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie. W sprawie tej Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. sporządził i doręczył K. M. decyzję z dnia [...] maja 2007 r., która zawierała dwa różne rozstrzygnięcia. Jedno o odmowie umorzenia zaległości, drugie o rozłożenie tejże zaległości na raty. K. M. złożył odwołanie, zapewne co do odmowy umorzenia, uwzględniając, że we wcześniejszym piśmie godził się na ratalną spłatę zaległości podatkowej. Jednakże tak na pierwsze jak i na drugie rozstrzygnięcie przysługiwało mu odwołanie, wobec czego należałoby przyjąć, że zaskarżył decyzję w całości. Nasuwa się więc wątpliwość czy Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie powinien był wydać dwóch decyzji, a nie jednej. Ponadto należy zauważyć, że skarżący działał nie jako jednoosobowy przedsiębiorca lecz w spółce cywilnej, pod oznaczoną firmą i właśnie ta firma nie wypełniła swych zobowiązań w podatku od towarów i usług. Ponieważ ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr poz. ze zmianami) w art. 15 - tym stawia spółkę cywilną na równi z osobą prawną, ustalenia dotyczące zobowiązania podatkowego powinny dotyczyć spółki. Zgodnie z art. 115 Ordynacji podatkowej wspólnik spółki cywilnej odpowiada całym swoim majątkiem ze spółką za zaległości podatkowe związane z jej działalnością. W tej sprawie oznacza to odpowiedzialność każdego ze wspólników, o ile została wydana stosowna decyzja i dopiero wówczas możnaby rozważać czy istnieją podstawy do stosowania art. 67a Ordynacji podatkowej poprzez umorzenie zaległości lub też art. 67b tej ustawy poprzez rozłożenie jej na raty wobec każdego z dłużników Skarbu Państwa. Ponieważ na podstawie art.864 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz.93 ze zmianami) za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiadają solidarnie, każdy z nich musi liczyć się z obowiązkiem uregulowania zobowiązania podatkowego w całości, a spełnienie obowiązku przez jednego z nich, zwolni z długu drugiego. Niniejsze rozważania dotyczące decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nie decydowały o treści wyroku. Podstawą uchylenia postanowienia jest błędna ocena przez Dyrektora Izby Skarbowej, dokumentów niniejszej sprawy. Sąd badając, odwołanie złożone przez K. M. stwierdził, że w rzeczywistości zawierało ono równoczesny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tegoż odwołania. Wskazuje na to pierwszy fragment pisma, w którym skarżący tłumaczy swoje spóźnienie chorobą, co potwierdza załączonym wypisem szpitalnym. Aczkolwiek nie wnosił wprost o przywrócenie uchybionego terminu jednakże podatnik działający osobiście, bez profesjonalnego pełnomocnika, nie ma obowiązku używania pojęć i zwrotów zawartych w aktach prawnych, w tym przypadku, w Ordynacji podatkowej. Sens zaś pisma jest jednoznaczny - prośba o rozpatrzenie sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej przy równoczesnym usprawiedliwieniu spóźnienia. Okoliczność, iż w jednym dokumencie zawarte są dwa środki prawne nie ma dla oceny każdego z nich, żadnego znaczenia. Dlatego też, w ocenie Sądu, pismo to traktować należy jako wniosek o przywrócenie uchybionego terminu z jednoczesnym odwołaniem od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, w całości. Dyrektor Izby Skarbowej, stosownie do przepisu art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej, winien je rozpatrzyć, gdyż wniosek podatnika o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania winien spełniać warunki określone w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Wydane postanowienie jako zamykające podatnikowi drogę do rozpatrzenia odwołania należało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa uchylić gdyż naruszenie tym postanowieniem przepisu art. 162 § 1 Ordynacji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.