I SA/Wa 1330/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Łukasz Trochym, , po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2020 r. [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako "Minister" lub "organ") postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E.W. (dalej jako "skarżąca") odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: T. S. wnioskiem z [...] marca 2011 r., a skarżąca wnioskiem z [...] czerwca 2011 r. wystąpiły do Wojewody [...] (dalej jako "Wojewoda") o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez J. R. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w [...] przy ul. [...]. Wojewoda decyzją z [...] listopada 2011 r. nr [...] odmówił wnioskodawcom potwierdzenia prawa do rekompensaty za przedmiotową nieruchomość, zaś Minister Skarbu Państwa decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1107/12 oddalił skargę na decyzję z [...] kwietnia 2012 r., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2056/13 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Skarżąca i T. S. wnioskiem z [...] marca 2013 r. ponownie wystąpiły o potwierdzenie prawa do rekompensaty za przedmiotową nieruchomość. Wojewoda decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne zainicjowane powyższym wnioskiem, uznając że zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa niniejszej sprawy, przy niezmienionym stanie faktycznym, ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją z [...] listopada 2011 r., którą odmówiono wnioskodawcom potwierdzenia prawa do rekompensaty za przedmiotową nieruchomość. Minister Skarbu Państwa decyzją z [...] stycznia 2016 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącej i T. S., utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 285/16 oddalił skargę na decyzję z [...] stycznia 2016 r. Skarżąca i T. S. wnioskiem z [...] maja 2019 r. wystąpiły o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody z [...] listopada 2015 r. Minister decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] stycznia 2016 r. i z [...] listopada 2015 r. Skarżąca wnioskiem z [...] kwietnia 2020 r., uzupełnionym w dniu [...] czerwca 2020 r., wystąpiła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzją Wojewody z [...] listopada 2015 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256), powoływanej dalej jako "K.p.a." Minister postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. odmówił wznowienia ww. postępowania administracyjnego i wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. We wniosku z [...] kwietnia 2020 r. skarżąca w ramach ww. podstawy wznowienia, wskazała, że "brak w postępowaniu [...] karty ewakuacji do Polski A. R. nr [...] z [...] marca 1945 r. oraz zaświadczenia Pełnomocnika [...] RP ds. ewakuacji o wyjeździe A. R. transportem nr [...] do [...] świadczą, że ktoś sfałszował dokumenty w sprawie rekompensaty za nieruchomość w [...] przy ul. [...] tak samo, jak przez manipulację podaniem J. R. o rekompensatę złożonym w Urzędzie Miejskim w [...] sfałszował dokumenty, uniemożliwiając ustalenie kto starał się o ekwiwalent w [...]". W ocenie Ministra, już z samej treści wniosku z [...] kwietnia 2020 r. wynika, że ww. podstawa prawna nie może mieć w sprawie zastosowania, bowiem skarżąca nie przywołała żadnego konkretnego dowodu, który został sfałszowany, a jedynie wskazała na braki w dokumentacji oraz manipulację podaniem J. R.. Braki w dokumentacji nie odpowiadają jednak przyczynie wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Dodatkowo kwestionowaną w trybie nadzoru decyzją z [...] stycznia 2016 r. utrzymano w mocy decyzję z [...] listopada 2015 r., którą Wojewoda umorzył postępowanie administracyjne, uznając że zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa ze sprawą zakończoną inną decyzją ostateczną oraz sprawy objętej wnioskiem z [...] marca 2013 r. W tej sytuacji podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące sfałszowania dokumentów prowadzą do wniosku, że brak jest związku między powołaną podstawą wznowienia a decyzją z [...] stycznia 2016 r. Odnosząc się do podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., Minister wskazał, że podniesienie tej przesłanki, polegającej na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu, dopuszczalne jest tylko przez tę stronę, która w postępowaniu nie uczestniczyła. W niniejszej sprawie z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzją Wojewody z [...] listopada 2015 r. wystąpiła skarżąca, która była stroną tego postępowania przez organami obu instancji. Organ zauważył dodatkowo, że wniosek skarżącej w tym zakresie złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., tj. po terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zdaniem Ministra, nie bez znaczenia jest okoliczność, że kwestionowane decyzje poddane były kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 285/16 oddalił skargę na decyzję z [...] stycznia 2016 r. uznając, że organy zasadnie przyjęły, że zaistniała tożsamość sprawy zakończonej decyzją ostateczną oraz sprawy objętej wnioskiem z [...] marca 2013 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie (uzupełnionej pismami z [...], [...], [...], [...] i [...] lipca 2020 r.), skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając organowi naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", przez nieprawidłową interpretację art. 5 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2097) w niniejszym i wielu innych postępowaniach administracyjnych; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sytuacji, kiedy skarżąca nie była stroną postępowania nr [...] i nr [...], bowiem uniemożliwiono jej zapoznanie się ze wszystkimi dokumentami, na podstawie których wydano decyzję kończącą to postępowanie. Skarżącej nie zapoznano bowiem z jedną z teczek, którą sfałszowano w sposób mający wskazywać, że jedynie A. R. wystąpił z wnioskiem o ekwiwalent za przedmiotową nieruchomość; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w decyzjach z [...] listopada 2015 r. i z [...] stycznia 2026 r., mimo wydania ich na podstawie sfałszowanej teczki, które to fałszerstwo miało bezpośredni wpływ na treść tych decyzji, bowiem uznano, że brak w aktach wniosku J. O. o ekwiwalent był dowodem na okoliczność, że wniosku takiego nie złożono, podczas gdy dokument ten z akt usunięto; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., podczas gdy w sprawie wyszły na jaw okoliczności faktyczne i nowe dowody nieznane organowi, który wydał decyzję, a mianowicie fałszerstwo spisu zawartości jednej z teczek postępowania; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 32 Konstytucji RP i nieuwzględnienie jedności materialnoprawnej sprawy skarżącej z trzema innymi sprawami dotyczącymi rekompensaty za przedmiotową nieruchomość; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez obrazę art. 8 § 1 K.p.a. polegającą na złamaniu zasad równego traktowania w postępowaniach w przedmiocie ustalenia prawa do rekompensaty, w których nie uznano jedności materialnoprawnej dotyczącej nieruchomości skarżącej, podczas gdy w innych postępowaniach jedność tę uznawano; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez naruszenie art. 10 K.p.a., co doprowadziło do braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu i udowodnienia, że J. O. złożyła wniosek o ekwiwalent za pozostawione mienie, ewentualnie udowodnienie, że skarżąca powinna otrzymać rekompensatę na skutek wniosku A.R.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. polegające na odstąpieniu od wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez naruszenie art. 7 i art. 7a § 1 K.p.a. i odebranie skarżącej uprawnienia wynikającego z ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 5 ust. 1 i art. 3 tej ustawy; art. 165 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Zdaniem skarżącej taką zmianą były liczne wyroki uwzględniające jedność materialnoprawną oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OPS 3/17; art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 56 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy nr [...] przed zakończeniem postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 114/19; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez zaniechanie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak również zaniechanie czuwania nad tym, aby skarżąca i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez naruszenie art. 35 § 1 K.p.a. i nieuwzględnienie prawa strony do terminowego rozpatrzenia jej uprawnień do rekompensaty; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez obrazę art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nierozpatrzeniu podania skarżącej z [...] grudnia 2018 r. w niniejszym postępowaniu oraz innych postępowaniach dotyczących przedmiotowej nieruchomości; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do wskazania, czego dotyczył jej wniosek z [...] sierpnia 2018 r. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji z [...] grudnia 2018 r., a następnie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia z [...] czerwca 2020 r., którym odmówiono wznowienia postępowania w oparciu o niejednoznaczny wniosek skarżącej, bez wezwania jej do doprecyzowania wcześniejszego wniosku z [...] sierpnia 2018 r.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez obrazę art. 16 K.p.a. i zastosowanie zasady trwałości decyzji z [...] listopada 2015 r. nr [...], podczas gdy zasada ta nie obowiązuje w sytuacji zastosowania art. 145 i art. 156 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez naruszenie art. 12 § 1 K.p.a. i podzielenie sprawy skarżącej o przyznanie prawa do rekompensaty na cztery różne sprawy, a następnie na trzy kolejne; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na rozpatrywaniu spraw skarżącej o rekompensatę przez 13 lat; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do naruszenia przepisów wymienionych w pkt 1-19 niniejszej skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, dotknięte było kwalifikowaną wadą określoną w art. 145 § 1 K.p.a., albo też zachodzi przesłanka z art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony, a jego podstawę stanowi, stosownie do art. 149 § 2 K.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to rozpoczyna postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyny wznowienia, określone w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b K.p.a., nie wpłynęły na treść decyzji. Wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 K.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Na tym etapie organ bada m.in., czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. W rozpoznanej sprawie we wniosku o wznowienie postępowania skarżąca zarzuciła kwestionowanej w trybie nadzoru decyzji Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody z [...] listopada 2015 r.: 1) wydanie decyzji, mimo że "brak w postępowaniu [...] karty ewakuacji do Polski A. R. nr [...] z [...] marca 1945 r. oraz zaświadczenia Pełnomocnika [...] RP ds. ewakuacji o wyjeździe A. R. transportem nr [...] do [...] świadczą, że ktoś sfałszował dokumenty w sprawie rekompensaty za nieruchomość w [...] przy ul. [...] tak samo, jak przez manipulację podaniem J. R. o rekompensatę złożonym w Urzędzie Miejskim w [...] sfałszował dokumenty, uniemożliwiając ustalenie kto starał się o ekwiwalent w [...]"; 2) niezapoznanie skarżącej z postępowaniem nr [...], a w konsekwencji pozbawienie jej przymiotu strony w postępowaniu nr [...]. Odnosząc się do pierwszego zarzutu, wskazać należy, że stanowi on podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, skarżąca nie przywołała jednak żadnego konkretnego dowodu, który został sfałszowany. Wskazała jedynie na zaistniałą, w jej ocenie, manipulację podaniem J. R., jak również na brak dokumentów dotyczących ewakuacji do Polski A. R.. Zauważyć dodatkowo należy, że unormowanie wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, dopuszcza wznowienie postępowania pod warunkiem, że zostanie wykazane: po pierwsze, istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a okolicznościami faktycznymi sprawy, po drugie, że na podstawie sfałszowanego dowodu ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie, które wpływają na określenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, po trzecie, że sfałszowanie nosi cechy oczywistości, a więc dotyczy cech zewnętrznych fałszu i po czwarte, że organ zobiektywizuje prawdopodobieństwo wystąpienia określonego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jednak w przypadku tej przesłanki strona, która domaga się wznowienia postępowania musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. W orzecznictwie jednoznaczne jest stanowisko, że wznowienie nie może nastąpić, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji, a organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z 28 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1913/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby zatem mogło dojść do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. organ musi dysponować stosownym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jego rzeczą nie jest przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnego orzeczenia sądu, potwierdzającego jego przypuszczenia co do sfałszowania dowodów. Przechodząc do oceny drugiej z przywołanych przez skarżącą przesłanek wznowienia postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodzić się należy z Ministrem, że podanie to złożone zostało z uchybieniem terminu. Zgodnie bowiem z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca była stroną postępowania zakończonego kwestionowanymi decyzjami Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2016 r. oraz Wojewody z [...] listopada 2015 r., co więcej skorzystała z prawa zaskarżenia ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 25 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 285/16 oddalił jej skargę na decyzję z [...] stycznia 2016 r. W tej sytuacji o wydaniu ww. decyzji skarżąca wiedziała najpóźniej w 2016 r., podczas gdy podanie o wznowienie złożone zostało [...] kwietnia 2020 r., a zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Z powyższych przyczyn zasadnie Minister, działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego. W tej sytuacji zarzuty nr 2, 3 i 17 skargi należy uznać za niezasadne. Nie można również zgodzić się z zarzutami nr 4, 15 i 16. Podanie skarżącej z [...] kwietnia 2020 r. jasno wskazuje na przyczyny wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a., a zatem organ nie miał podstaw do wezwania skarżącej o jego sprecyzowanie, czy też uznania, że dotyczy ono także podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Tym bardziej nie było konieczności w niniejszym postępowaniu (zainicjowanym wnioskiem z [...] kwietnia 2020 r.) wyjaśniania, czego dotyczył wniosek skarżącej z [...] sierpnia 2018 r. Z kolei pozostałe zarzuty skargi (nr 1, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 18, 19 i 20) odnoszą się do postępowań administracyjnych dotyczących ustalenia prawa do rekompensaty za przedmiotowe mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zakończonych decyzjami, które nie były objęte wnioskiem skarżącej z [...] kwietnia 2020 r. o wznowienie postępowania, a zatem nie mogły być przedmiotem oceny organu w niniejszej sprawie, która dotyczyła jedynie decyzji Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. W tej sytuacji Minister nie mógł naruszyć wskazanych w powyższych zarzutach przepisów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.