I CSK 1175/25

I CSK 1175/25 POSTANOWIENIE 14 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 14 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A.R. i M.R. przeciwko Bank w W. o ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej Banku w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 października 2024 r., VI ACa 2019/23, uzupełnia postanowienie Sądu Najwyższego z 9 września 2025 r., wydane w sprawie o sygnaturze akt I CSK 1175/25, w ten sposób, że dodaje punkt 3 o treści: „zasądza od pozwanej na rzecz każdego z powodów po 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanej do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego”. UZASADNIENIE Pismem z 22 września 2025 r. pełnomocnik powodów A.R. i M.R. wniósł o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 9 września 2025 r. w sprawie o sygn. akt I CSK 1175/25 przez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I CSK 1175/25 2 Wniosek należało uznać za zasadny. Pełnomocnik powodów w terminie wniósł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wobec cofnięcia skargi kasacyjnej przez pozwanego i zawarcia ugody pomiędzy stronami. Wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej przez pozwany bank wynosiła 562 000 zł. Zgodnie z § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118 ze zm.) wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej wynosi 10 800 zł. W niniejszej sprawie powodowie przed Sądem Najwyższym byli reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, co przed Sądem drugiej instancji. W konsekwencji koszty powodów wyniosły po 2700 zł i należało orzec na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118 ze zm.). Należało zatem uzupełnić wyrok na podstawie art. 351 § 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. i orzec jak w sentencji niniejszego orzeczenia. (P.H.) [SOP]