IV SAB/Wr 477/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi N. Y. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 kwietnia 2026 r. N. Y. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie wniosku dotyczącego udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, który wpłynął do organu w dniu 13 maja 2024 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 21 maja 2026 r., pismem Sądu z dnia 26 maja 2026 r., skarżąca została wezwana do złożenia kopii ponaglenia, skierowanego do organu, na niezałatwienie w terminie sprawy z w/w wniosku wraz z dowodem wniesienia ponaglenia. Na wykonanie wezwania zakreślono skarżącej termin 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w/w wezwanie doręczono skarżącej w dniu 27 maja 2026 r. na podany w skardze adres do doręczeń. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu w zakresie złożenia kopii ponaglenia, skierowanego do organu, wraz z dowodem wniesienia ponaglenia upłynął bezskutecznie w dniu 3 czerwca 2026 r. (środa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że w zakreślonym terminie, który w związku z doręczeniem skarżącej w/w wezwania w dniu 27 maja 2026 r. upłynął w dniu 3 czerwca 2026 r. (środa), skierowane do skarżącej wezwanie o przedstawienie dowodu złożenia, w toku postępowania administracyjnego, ponaglenia, nie zostało wykonane. Również akta administracyjne sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że skarga została poprzedzona złożeniem ponaglenia. Ponadto, mimo zawartego w treści skargi twierdzenia skarżącej o złożeniu ponaglenia w dniu 23 kwietnia 2026 r., skarżąca nie dołączyła tego ponaglenia (wraz z dowodem jego wniesienia) do wniesionej skargi. Mając powyższe na uwadze - wobec braku ponaglenia w aktach administracyjnych sprawy i niewykazania przez skarżącą, że ponaglenie zostało wniesione - Sąd odrzucił skargę, uznając ją za niedopuszczalną na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.