II OZ 1765/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B.-C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 września 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 573/25 oddalające wniosek o wyłączenie sędziego WSA Magdaleny Sieniuć, sędziego WSA Agnieszki Grosińskiej-Grzymkowskiej, sędziego WSA Michała Zbrojewskiego od orzekania w sprawie ze skargi K. B.-C. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 3 lipca 2025 roku nr ... znak: ... w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego realizacji inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 września 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 573/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 18 § 1 i art. 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), oddalił wniosek K. B.-C. o wyłączenie sędziego WSA Magdaleny Sieniuć, sędziego WSA Agnieszki Grosińskiej-Grzymkowskiej, sędziego WSA Michała Zbrojewskiego od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 573/25 ze skargi K. B.-C. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 3 lipca 2025 roku nr 48/2025 znak: GPB-III.7722.16.2025 JR w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego realizacji inwestycji drogowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 11 lipca 2025 r. K. B.-C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody Łódzkiego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżącą na postanowienie Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia 15 maja 2025 r. w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego realizacji inwestycji drogowej. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2025 r. skierowano sprawę do oczekujących na rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Termin posiedzenia ustalono na dzień 2 października 2025 r. Wyznaczono również skład orzekający, w którym znaleźli się Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (w charakterze przewodniczącego), Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Beata Czyżewska oraz Sędzia WSA Michał Zbrojewski (w charakterze zastępcy). Zgodnie z pkt 4 tegoż zarządzenia, o terminie posiedzenia i składzie orzekającym zawiadomiono skarżącą oraz organ administracji publicznej. Pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. skarżąca wniosła o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie Sędziego WSA Magdaleny Sieniuć, Sędziego WSA Michała Zbrojewskiego oraz Sędziego WSA Agnieszki Grosińskiej-Grzymkowskiej. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżąca zarzuciła, że wyznaczenie wymienionych sędziów do składu orzekającego w niniejszej sprawie jest niezgodne z prawem, bowiem w dniu 13 sierpnia 2025 r. wniosła o wyłączenie ich od prowadzenia wszelkich spraw zainicjowanych jej skargami. W jej ocenie wymienieni sędziowie nie gwarantują zachowania wymogu niezawisłości i bezstronności oraz są uprzedzeni wobec osoby skarżącej. Zdaniem skarżącej Sędzia WSA Michał Zbrojewski wykazał się brakiem neutralności, która przybrała formę "pozakulisowych kontaktów" Sędziego z Radą Miejską w Sulejowie. Ponadto Sędzia naruszył obowiązek niezawisłości i bezstronności, odrzucając skargi wniesione przez skarżącą. Z kolei motywując wniosek o wyłączenie Sędziego WSA Agnieszki Grosińskiej-Grzymkowskiej skarżąca podniosła, że rozdzielając skargę K. B.-C. z 17 czerwca 2025 roku wspomniana Sędzia "wprowadziła chaos z naruszeniem transparencji". Dodatkowo jako naruszenie transparencji strona odebrała niezawiadamianie jej o odpowiedziach organu na skargi. Zdaniem strony powyższe stanowi dowód naruszenia przez Sędziego ustawowego obowiązku neutralności. Również Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska odrzuciła wszystkie skargi K. B.-C., co w ocenie skarżącej, świadczy o stronniczości Sędziego. Natomiast odnośnie Sędziego WSA Magdaleny Sieniuć skarżąca wskazała, iż Sędzia, jako Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, dopuściła do koncentracji wszystkich spraw zainicjowanych przez skarżącą w referatach wyłącznie dwojga sędziów - Sędziego WSA Michała Zbrojewskiego i Sędziego WSA Agnieszki Grosińskiej-Grzymkowskiej, naruszając zasadę niezawisłości oraz bezstronności, czego wynikiem jest odrzucenie wszystkich wniesionych przez K. B.-C. skarg. Ponadto, zdaniem skarżącej, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć "wprowadziła chaos" przez rozdzielenie skargi z dnia 21 marca 2025 r. na co najmniej 4 odrębne sprawy, z naruszeniem "obowiązku transparencji", naruszając jednocześnie obowiązek powiadomienia skarżącej o tym fakcie, jak również o sygnaturach tych spraw. Wreszcie, w ocenie skarżącej, wymienieni przez nią sędziowie naruszyli ustawowy "obowiązek transparencji" przez zatajanie, pozbawiając skarżącej prawa do ochrony swoich interesów i niepowiadamianie skarżącej o przesłaniu skarg oraz odpowiedzi na skargi przez organy administracji. Odpowiedzi na skargi wniesione przez skarżącą zostały jej doręczone dopiero jako załączniki do postanowień odrzucających jej skargi. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na regulacje art. 18, art. 19, art. 20, art. 22 p.p.s.a. oraz wskazał, że niezasadny jest wniosek o wyłączenie Sędziego WSA Michała Zbrojewskiego. Sędzia WSA Michał Zbrojewski złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i 19 ustawy p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania sprawy skarżącego. Prawdziwość tego oświadczenia nie budziła wątpliwości składu orzekającego. Również analiza akt sprawy i doświadczenie życiowe składu orzekającego nie prowadziły do wniosku, iż zaszły wspomniane okoliczności. Sąd zauważył, że należy odróżnić kontakty urzędowe od stosunków osobistych, do których należą relacje natury emocjonalnej (np. pokrewieństwa, przyjaźni) lub gospodarczej (osobiste powiązania majątkowe, kredytowe itp.). Tylko te drugie stosunki mają charakter stosunków osobistych w rozumieniu art. 49 k.p.c. i art. 19 p.p.s.a., które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. W niniejszej sprawie nie wykazano zaistnienia okoliczności, o jakich mowa w art. 18 i 19 p.p.s.a. W szczególności, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, o braku bezstronności Sędziego WSA Michała Zbrojewskiego nie może świadczyć stwierdzenie, użyte przez niego w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 lipca 2025 r., sygn. II SA/Łd 923/25, tj. "W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że skarga stanowiła załącznik do skargi skarżącej skierowanej do Rady Miejskiej w Sulejowie, która została załatwiona w trybie przepisów rozdziału 2 działu 8 k.p.a. stosowną uchwałą Rady Miejskiej w Sulejowie z 28 kwietnia 2025 r.". Zdaniem składu orzekającego nie sposób wywnioskować, iż brak podania numeru uchwały z dnia 28 kwietnia 2025 r. świadczy o "pozakulisowych kontaktach" Sędziego WSA Michała Zbrojewskiego z Radą Miejską w Sulejowie. Natomiast niezasadne, w ocenie skarżącej, odrzucenie jej skarg przez Sędziego WSA Michała Zbrojewskiego nie może stanowić podstawy do wyłączenia go z udziału w niniejszej sprawie. Merytoryczne rozstrzygnięcia mogą być oceniane przez pryzmat zachowania zasad postępowania sądowoadministracyjnego jedynie w toku postępowania kasacyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżąca domaga się bowiem wyłączenia sędziego z uwagi na wydanie - w jej odczuciu - orzeczenia z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec tak sformułowanego wniosku należy wskazać, że zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów przy jego wydaniu mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego. Rozważany wniosek jest przejawem niezadowolenia skarżącej z czynności podejmowanych przez sędziego, a wynikających z oczekiwań strony co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Przechodząc do wniosku skarżącej o wyłączenie Sędziego WSA Agnieszki Grosińskiej-Grzymkowskiej od rozpatrywania przedmiotowej sprawy, Sąd podkreślił, że strona nie może żądać wyłączenia sędziego z tej tylko przyczyny, iż sędzia brała udział w rozpoznawaniu innych spraw skarżącej, wyrażając przy tym określone poglądy prawne. Wykonywanie przez sędziów funkcji orzeczniczych - które z mocy regulacji konstytucyjnych (art. 184 Konstytucji RP) i ustawowych (art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych) w przypadku sędziów sądów administracyjnych polega na kontroli zgodności z prawem działalności administracji - zawsze wiąże się z określoną oceną prawną tychże działań organów administracji publicznej, a więc wyrażeniem konkretnego poglądu prawnego w danej sprawie. Przyjęcie, że sędzia podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy tylko dlatego, że dokonała oceny prawnej w innych sprawach - nawet między tymi samymi stronami postępowania - byłoby naruszeniem zasady niezawisłości sędziowskiej i prowadziłoby do paraliżu sądownictwa, gdyż z istoty sądowego rozstrzygania spraw wynika, że przynajmniej dla jednej ze stron postępowania określone orzeczenie sądowe lub wyrażony w nim pogląd jest niekorzystne, co - w razie przyjęcia poglądów prezentowanych w przedmiotowym wniosku o wyłączenie sędziego - uprawniałoby tę niezadowoloną z rozstrzygnięcia stronę do żądania wyłączenia sędziego, który ją podjął od rozpoznania każdej kolejnej sprawy, w której występowałby ten sam lub zbliżony problem prawny. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, niezasadne okazały się również argumenty skarżącej odnośnie wyłączenia od orzekania w niniejszej sprawie Sędziego WSA Magdaleny Sieniuć. Zgodnie bowiem z § 23 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 779) przewodniczący wydziału orzeczniczego, z zastrzeżeniem § 28, przydziela sprawy sędziom tego wydziału, wyznaczając sędziego sprawozdawcę w sprawie zgodnie ze szczegółowymi zasadami przydziału spraw sędziom określonymi przez kolegium sądu (ust. 1). Sędziego sprawozdawcę w kolejnych sprawach wniesionych do sądu wyznacza się przez wskazanie sędziego według kolejności na podstawie alfabetycznej listy sędziów wydziału orzeczniczego (ust. 2). Przewodniczący wydziału orzeczniczego może wyznaczyć sędziego sprawozdawcę w kolejnych sprawach, odstępując od kolejności według alfabetycznej listy sędziów tego wydziału, jeżeli kolejne sprawy mogły być objęte jedną skargą lub pozostają one ze sobą w związku (ust. 3). Treść powyższych unormowań wskazuje, że uprawnieniem przewodniczącego wydziału orzeczniczego jest odstąpienie od wyznaczania sędziego sprawozdawcy w kolejnych sprawach w kolejności alfabetycznej, jeśli wpływające sprawy pozostają ze sobą w związku. Skargi K. B.-C. niewątpliwie pozostają ze sobą w związku, dotyczą bowiem spraw związanych z inwestycją drogową, prowadzoną m.in. na nieruchomości należącej do skarżącej. Zatem skorzystanie przez przewodniczącego wydziału orzeczniczego z uprawnienia, które przewiduje dla niego § 28 ust. 3 przywołanego powyżej rozporządzenia, nie może zostać uznane za naruszenie zasady bezstronności przez tego sędziego. Natomiast okoliczność, że skargi rozdzielono a odpisy odpowiedzi na skargę doręczono skarżącej wraz z odpisem postanowienia o odrzuceniu skargi może być oceniania przez pryzmat zachowania zasad postępowania sądowoadministracyjnego w toku postępowania kasacyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny i nie może stanowić o zasadności wniosku o wyłączenie sędziego. W istocie bowiem strona domaga się wyłączenia konkretnych sędziów z uwagi na wydanie - w jej odczuciu - orzeczeń z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec tak sformułowanego wniosku jasno należy wskazać, że zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów przy jego wydaniu mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego. Rozważany wniosek jest przejawem niezadowolenia skarżącej z czynności podejmowanych przez wskazanych przez nią sędziów, a wynikających z oczekiwań strony co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutu bezczynności sędziów przy rozpoznawaniu spraw zainicjowanych skargami K. B.-C., Sąd wyjaśnił, że powołana okoliczność nie ma wpływu na zasadność niniejszego wniosku o wyłączenie sędziego, zaś stronie niezadowolonej z tempa procedowania skargi przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, którą przewiduje ustawa z 17 czerwca 2004 roku o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179 poz. 1843). Również złożenie wniosku o wyłączenie określonego sędziego z prowadzenia innej sprawy tej samej strony nie stanowi samoistnej podstawy wyłączenia sędziego w niniejszej sprawie. Ponadto nie jest możliwe wyłączenie danego sędziego od prowadzenia wszelkich spraw strony (zarówno toczących się aktualnie, jak i przyszłych). Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 18 § 1 i art. 19 p.p.s.a. oddalił wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie Sędziego WSA Magdaleny Sieniuć, Sędziego WSA Agnieszki Grosińskiej-Grzymkowskiej oraz Sędziego WSA Michała Zbrojewskiego, o czym orzekł w postanowieniu. Zażalenie na postanowienie WSA w Łodzi z dnia 5 września 2025r. wniosła K. B.-C. powtarzając argumentację wniosku o wyłączenie sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Wojewódzki przyjął bowiem prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu, iż brak było przesłanek do wnioskowanego wyłączenia sędziego w trybie art. 19 p.p.s.a. stanowiącego, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Na wstępie trzeba podkreślić, że instytucja wyłączenia sędziego ma zapewnić obiektywizm sądu, nie może natomiast służyć do odsuwania od prowadzenia postępowania sędziów, których strona w sposób subiektywny uznaje za nieodpowiednich. Przesłankami wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. mogą być wszelkie obiektywne okoliczności dające podstawę do stwierdzenia, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Iudex suspectus to w szczególności sędzia, który z określonej przyczyny może być zainteresowany wynikiem sprawy, lub jest uprzedzony, niekorzystnie nastawiony do strony (por. H. Knysiak – Sudyka, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo – do art. 19 p.p.s.a., wyd. V, opubl. WKP 2021, sip.lex). Jednocześnie należy zaznaczyć, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym instytucja wyłączenia sędziego służy zapewnieniu bezstronności orzekania, a nie kontroli jego merytorycznej prawidłowości. Tym samym przyczyną wyłączenia sędziego nie może być zarzucane mu przez stronę niewłaściwe prowadzenie postępowania czy wyrażanie błędnych poglądów prawnych. Zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego (por. postanowienia NSA z 1 września 2011 r. I OZ 614/11, 19 listopada 2010 r. II FZ 593/10, z 16 stycznia 2013 r. II OZ 1174/12, 15 czerwca 2011 r. II FZ 218/11). Oczywiście nie można wykluczyć sytuacji, w których uchybienie procesowe, bądź określone działania sędziego w zakresie czynności sądowych są efektem tendencyjnych zachowań, wynikających z uprzedzeń do jednej strony albo z faworyzowania strony przeciwnej. Jednak w niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Sąd Wojewódzki rozpoznając wniosek o wyłączenie sędziów zbadał rzetelnie okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pod kątem zastrzeżeń zgłaszanych przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie wyjaśnił zaś wyczerpująco z jakich względów wniosek skarżącej był niezasadny. Warto zaakcentować, że bazowanie wyłącznie na kryterium subiektywnym, opartym o indywidualne przeświadczenie lub nawet przypuszczenie strony, mogłoby prowadzić do przekształcenia instytucji wyłączenia sędziego w instrument służący odsuwaniu od postępowania sędziów, których strona uznaje za "niewłaściwych" przez pryzmat subiektywnego pojmowania własnych interesów, co stałoby w kolizji z celami tej gwarancji procesowej (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 września 2021 r. II CO 68/21). Argumentacja przedstawiona w zażaleniu skupia się, tak jak we wniosku, głównie na kwestiach dotyczących czynnościami procesowych i rozstrzygnięć podejmowanych przez Sędziów w toku postępowań sądowych zainicjowanych przez stronę. Dlatego należy zauważyć, że wielokrotnie w orzecznictwie i piśmiennictwie wskazywano, że sąd rozpoznający wniosek o wyłączenie sędziego nie bada zasadności i prawidłowości czynności podjętych w sprawie, czy też innych sprawach przez sąd orzekający. Ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych uchybień przepisom prawa formalnego albo błędów w stosowaniu prawa materialnego należy do sądu w ramach kontroli instancyjnej. Tak więc przeświadczenie strony, że sędzia prowadzi proces wadliwie, nie jest przesłanką żądania wyłączenia sędziego. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona może zwalczać wadliwe orzeczenie wydane przez sąd za pomocą środków odwoławczych. Nie może natomiast, przez składania nieuzasadnionego wniosku o wyłączenie sędziego, wpływać na skład rozpoznający sprawę (por. T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 49, wyd. VI – sip.lex oraz powołane tam orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego). Tymczasem skarżąca, domagając się wyłączenia sędziego WSA Magdaleny Sieniuć, sędziego WSA Agnieszki Grosińskiej-Grzymkowskiej, sędziego WSA Michała Zbrojewskiego, nie wykazała istnienia okoliczności wskazujących na ich stronnicze, negatywne nastawianie, a jedynie przedstawiła krytyczne uwagi co do sposobu procedowania w sprawach i wydawanych w nich orzeczeń. Natomiast w niniejszej sprawie sędziowie WSA: Magdalena Sieniuć, Agnieszka Grosińska-Grzymkowska oraz Michał Zbrojewski złożyli w dniu 28 sierpnia 2025 r. oświadczenia, w którym stwierdzili, że nie zachodzą okoliczności dające podstawę do wyłączenia ich od rozpoznania niniejszej sprawy. Prawdziwość tych oświadczeń nie budzi wątpliwości. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia. Jeżeli strona żąda wyłączenia sędziego, to zobowiązana jest wskazać okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 44, postanowienia NSA: z 12 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 147/12; z 30 września 2014 r., sygn. akt II OZ 1000/14). Złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o wyłączenie sędziów, jak i zażalenie nie zawierały argumentacji, która podważałaby wiarygodność oświadczeń Sędziów. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 lutego 2008 r. II FZ 60/08, wyłączenie sędziego, o którym mowa w art. 19 p.p.s.a., ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów. Zaznaczyć również trzeba, że niezadowolenie skarżącej z przebiegu postępowania w danej sprawie może wynikać z braku pełnej wiedzy co do sądowych czynności nieorzeczniczych, jednak w tym zakresie strona może uzyskać stosowne informacje we właściwym Wydziale Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w trybie §5 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych. Podkreślić jednocześnie trzeba, że z akt sprawy nie wynika, aby czynności Sędziów lub Przewodniczącego Wydziału nakierowane były intencjonalnie na pogorszenie sytuacji procesowej skarżącej. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przydział spraw poszczególnym sędziom przez Przewodniczącego Wydziału dokonywany jest zgodnie z zasadami określonymi w § 23 wymienionego wyżej Rozporządzenia z 5 sierpnia 2025 r. Ponadto przesłanką do wyłączenia danego sędziego w niniejszej sprawie nie mogła być okoliczność, że w innych sprawach z jego udziałem wydane zostały orzeczenia dotyczące skarżącej. Jeszcze raz zaakcentować należy, że wszelkie zastrzeżenia dotyczące niewłaściwego procedowania w konkretnej sprawie mogą być zgłaszane przez stronę w ramach środków zaskarżenia rozpatrywanych przez Sąd drugiej instancji. Z tych wszystkich względów akceptacji podlegało rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego o oddaleniu wniosku o wyłączenie wymienionych wyżej Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W konsekwencji zażalenie, jako niezasadne, podlegało oddaleniu, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 9