I SAB/Wa 271/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie skorzystania z kompetencji nadzorczych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej [...] wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. [...] (dalej jako: "strona skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika r.pr. B. K. pismem z 12 kwietnia 2026 r. wiosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie skorzystania z kompetencji nadzorczych przewiedzianych w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich poprzez zaskarżenie do Sądu Najwyższego uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej nr 25/25/IX z dnia 4 lipca 2025 r. Skarga została uzupełniona pismem z 21 maja 2026 r., w którym strona skarżąca podniosła, że organ pismem z 27 kwietnia 2026 r. potwierdził trafność zarzutów zawartych w skardze, albowiem w w/w piśmie organ poinformował stronę skarżącą, że po przeanalizowaniu uchwały nr 25/25/IX NRL nie znalazł podstaw do wniesienia skargi, ponieważ nie zidentyfikował zarzutu niezgodności uchwały z prawem. Organ w odpowiedzi na skargę z 11 maja 2026 r., która została uzupełniona pismem z 10 czerwca 2026 r. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego i niedopuszczalność skargi, ewentualnie z ostrożności procesowej o oddalenie skargi w całości. Organ wskazał, że sam fakt złożenia przez obywatela lub organizację do Ministra Zdrowia wniosku o zainicjowanie postępowania zmierzającego do zaskarżenia do Sądu Najwyższego uchwały organu samorządu zawodowego pod zarzutem niezgodności z przepisami prawa nie nakłada na Ministra Zdrowia obowiązku złożenia takiej skargi. Jest to indywidualne uprawnienie Ministra Zdrowia, który samodzielnie decyduje o wniesieniu bądź niewniesieniu skargi na uchwałę. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z wszczęciem postępowania administracyjnego na wniosek, w związku z czym wywodzenie z samego faktu złożenia wniosku o zaskarżenie uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej nr 25/25/IX z dnia 4 lipca 2025 r. obowiązku wniesienia przez Ministra Zdrowia takiej skargi jest nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), dalej, jako: ,,p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie skorzystania z kompetencji nadzorczych polegających na zaskarżeniu uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej nr 25/25/IX z dnia 4 lipca 2025 r. Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1342), dalej jako ,,ustawa o izbach lekarskich" Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do Sądu Najwyższego uchwałę organu izby lekarskiej pod zarzutem niezgodności z prawem, w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy bądź ją uchyla i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu organowi samorządu, ustalając wytyczne co do sposobu jej załatwienia. Ustawodawca używając zwrotu ,,może" przyznał Ministrowi Zdrowia kompetencję zaskarżenia uchwał do Sądu Najwyższego, nie nałożył natomiast obowiązku wnoszenia skargi w każdym przypadku zgłoszenia takiego żądania przez podmiot zainteresowany. Jest to indywidualne uprawnienie Ministra Zdrowia, który samodzielnie decyduje o wniesieniu, bądź niewniesieniu skargi na uchwałę. Skoro zaskarżenie przez Ministra Zdrowia uchwał organów izby lekarskiej do Sądu Najwyższego stanowi uprawienie o charakterze dyskrecjonalnym i nie jest jego ustawowym obowiązkiem to tym bardziej brak jest również podstaw normatywnych do przyjęcia, że sąd administracyjny mógłby zobowiązać Ministra Zdrowia do skorzystania z tego uprawnienia. Przyznana Ministrowi Zdrowia kompetencja do zaskarżania uchwał organów izby lekarskiej ma charakter uznaniowy i pozostawia Ministrowi swobodę oceny, co do zasadności jej zastosowania. W przypadku braku podstaw do zaskarżenia uchwały, Minister może odstąpić od skorzystania z tego uprawnienia. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, o czym strona skarżąca została poinformowana pisemnie. Skoro w sprawie, w której wniesiono skargę organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do wydania decyzji ani żadnego innego aktu z zakresu administracji publicznej, to tym samym skarga na bezczynność organu w tej sprawie podlega odrzuceniu. Ubocznie nadmienić należy, że również udzielona stronie skarżącej odpowiedź nie stanowi rozstrzygnięcia o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a zatem skargę na bezczynność należało odrzucić, uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.