II GZ 305/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 2944/22 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2944/22 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 26 sierpnia 2022 r. nr DPS-DPSZPO.456.17.2022.MZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi postanawia: oddalić zażalenie. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 maja 2026 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2944/22 w sprawie ze skargi J.B. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", ‘Strona"), na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 26 sierpnia 2022 r. nr DPS-DPSZPO.456.17.2022.MZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. W treści uzasadnienia WSA wskazał, że wyrokiem z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2944/22 oddalił skargę Skarżącego na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 26 sierpnia 2022 r. nr DPS-DPSZPO.456.17.2022.MZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Pismem z 11 marca 2026 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w ustawowym terminie skargę kasacyjną od powyższego wyroku. 24 marca 2026 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie raportu weryfikacji podpisu elektronicznego/podpisu zaufanego złożonego przez Skarżącego pod udzielonym pełnomocnictwem. Pismem z 7 kwietnia 2026 r., nadanym tego samego dnia w placówce pocztowej, Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Jako argument podał okoliczność, że od 27 marca 2026 r. do 7 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Skarżącego przebywał poza kancelarią z uwagi na terminy rozpraw, obowiązki akademickie, zaś 1-3 kwietnia 2026 r. sprawował opiekę nad chorym dzieckiem. Również w tym czasie pełnomocnik zmagał się z infekcją. Wskazał także, że okolicznością, która również przyczyniła się do niezachowania siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków, był błąd techniczny poczty elektronicznej w kancelarii adwokackiej pełnomocnika Skarżącego. Wobec powyższego WSA uznał, że pełnomocnik Skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie WSA, wskazane przez pełnomocnika okoliczności nie są jednoznaczne z niemożnością podjęcia działania przez pełnomocnika w tej sprawie. Kwestia przebywania adwokata poza siedzibą kancelarii i w tym czasie wykonywania innych obowiązków (rozprawy, wykłady na uczelni) nie powoduje, że nie istnieje możliwość należytego zabezpieczenia interesów klienta, jako że wobec niemożliwości osobistego działania, może on skorzystać z odpowiednich narzędzi prawem przewidzianych, jak choćby wyznaczenie zastępcy. WSA na marginesie zauważył, że pełnomocnik Skarżącego w żaden sposób nie uprawdopodobnił wskazanych przez niego okoliczności, to jest choroby swojej lub dziecka, czy też awarii poczty elektronicznej w kancelarii adwokackiej. 2. Zażalenie na ww. postanowienie złożył Skarżący zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wniosku o przywrócenie terminu, ewentualnie uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zarzucając mu naruszenie art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie przez Sąd I instancji, że we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, podczas gdy okoliczności te zostały szczegółowo opisane w treści wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 3. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. pojmowane jest bardzo rygorystycznie, w szczególności gdy strony postępowania są reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników. Pojęcie winy strony obejmuje bowiem w tym przypadku swym zakresem nie tylko działania bądź zaniechania pełnomocnika, ale również działania osób trzecich upoważnionych przez pełnomocnika do dokonywania poszczególnych czynności, włącznie z czynnościami o charakterze czysto technicznym. Na pełnomocniku będącym profesjonalistą spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. Podkreślić należy, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw (np. postanowienia NSA: z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FZ 248/14; z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 149/14). 4. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy. Podkreślenia wymaga również, że standardy staranności jakim odpowiadać winny działania profesjonalnego pełnomocnika muszą być w sposób oczywisty oceniane surowo i skrupulatnie. Jest to bowiem osoba dysponująca zarówno wiedzą prawną, jak i mająca świadomość konsekwencji prawnych podejmowanych przez siebie działań, jak i zaniechań. Z tego też względu jego działania podejmowane w imieniu mocodawców cechować winna szczególna staranność. 5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że pełnomocnik Skarżącego nie uprawdopodobnił, że uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej bez swojej winy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasadniczo cała argumentacja pełnomocnika Skarżącego sprowadza się do gołosłownego twierdzenia o wystąpieniu problemów technicznych związanych z pocztą elektroniczną, złego stanu zdrowia swojego i dziecka oraz nieobecnością pełnomocnika w siedzibie kancelarii z uwagi na terminy rozpraw i obowiązki akademickie. Powyższe okoliczności w żaden sposób nie zostały jednak uprawdopodobnione, ponieważ ani we wniosku o przywrócenie terminu, ani w zażaleniu, pełnomocnik Skarżącego nie przedstawił żadnej dokumentacji źródłowej, która obrazowałaby jego sytuację, w okresie bezpośrednio poprzedzającym datę dokonania wymaganej na tym etapie postępowania czynności procesowej, bądź też obejmującej swym zakresem czasowym termin dokonania tej czynności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności sprawy, wskazane w treści wniosku o przywrócenie terminu, nie stanowią realizacji przesłanki z art. 86 § 1 p.p.s.a. Wprawdzie przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. nakłada na stronę jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu, jednakże nie oznacza to, że strona może poprzestać wyłącznie na gołosłownych oświadczeniach. Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu przynajmniej o prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności, z których wnioskodawca chciałby wywodzić pozytywne dla siebie skutki prawne. 6. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl