II SAB/Wr 286/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie umożliwienia dostępu do akt sprawy dotyczącej zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 14 kwietnia 2026 r. A. K. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie umożliwienia dostępu do akt sprawy dotyczącej zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 28 kwietnia 2026 r. wezwano skarżącą, poprzez osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym (art. 67 § 5 p.p.s.a.), do nadesłania kopii ponaglenia na bezczynność wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu wyższego stopnia oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została doręczona adresatowi, zgodnie z nadesłanym przez Pocztę P. wskutek przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego ww. przesyłki duplikatem zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 19 akt sądowych), poprzez osobę uprawnioną do odbioru przesyłek pocztowych, w dniu 12 maja 2026 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia czynności wskazane w wezwaniach nie zostały wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć jej przesłanki zarówno przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność) bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność organu jest możliwe dopiero po wniesieniu odrębnego ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. W niniejszej sprawie, skarżąca została wezwana do nadesłania kopii ponaglenia na bezczynność wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu wyższego stopnia oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia. Jak już wspomniano, wezwanie zostało doręczone adresatowi, poprzez osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, wskazaną w treści skargi, w dniu 12 maja 2026 r., w związku z czym ostatnim dniem 7-dniowego terminu był 19 maja 2026 r. (wtorek). W zakreślonym terminie nie wykazano uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanej czynności. Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że skarżąca została także wezwana do uiszczenia wpisu od skargi i z tego obowiązku również się nie wywiązała. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie zaś żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skoro skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, to jest ona dotknięta także brakiem fiskalnym. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6, orzekł jak w sentencji postanowienia.