I SAB/Wa 361/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu 24 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia odrzucić skargę. T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, mającą mieć miejsce przy rozpatrywaniu wniesionego przez niego ponaglenia z 26 kwietnia 2026 r., w którym zarzucał Prezydenta m.st. Warszawy opieszałe załatwienie jego wniosku z 9 października 2025 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na pozostawienie powyższego ponaglenia bez rozpoznania, o czym skarżący poinformowany został pismem z 7 maja 2026 r. nr KOC/2820/Op/26. Przy czym interpretował on skargę, jako wniesioną w przedmiocie pisma z 7 maja 2026 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest jej dopuszczalność. Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności skargi uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie skarżący uczynił bowiem bezczynność jakiej miał się dopuścić organ przy rozpoznawaniu wniesionego przez niego ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Godzi się jednak zauważyć, że nie w każdym przypadku opieszałego (w ocenie jednostki) procedowania przez organ wniesionego do niego podania tego rodzaju skargą będzie dopuszczalna. Jak wynika bowiem z treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." – możliwie jest jej wniesienie wyłącznie w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Postanowienia wydawane w następstwie rozpoznania ponaglenia nie podlegają natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zaliczane są one bowiem do grupy aktów administracyjnych, wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych, incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie aktów rozstrzygających o istocie sprawy. Nie kończą wszak postępowania w sprawie oraz nie przysługuje na nie zażalenie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. Na niezaskarżalność tego rodzaju postanowień wskazuje także jednolite w tym aspekcie orzecznictwo sądów administracyjnych (tytułem przykładu można tu przywołać postanowienia: WSA w Łodzi z 23 listopada 2020 r. III SA/Łd 844/20, Lex nr 3082149, WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2021 r. VII SA/Wa 261/21, Lex nr 3169126). Samo zaś wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., bez względu na sposób jego rozpoznania, otwiera stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego określonej formy opieszałości organu w załatwieniu sprawy administracyjnej. Skoro zatem skarga nie przysługuje na postanowienie rozpatrujące ponaglenie, to nie można również skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego bezczynności lub przewlekłości postępowania w sprawie rozpoznania owego ponaglenia, co czyni taką skargę niedopuszczalną. Z tych przyczyn podlegać musi ona odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.