III SO/Gd 31/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 18 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R.C. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Pomorskiemu z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia: oddalić wniosek. R.C. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2026 r. reprezentowany przez przedstawicieli ustawowych wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Wojewodzie Pomorskiemu grzywny w związku z niewykonaniem obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni - wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 dalej jako "p.p.s.a."). Organ nie złożył odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niedochowania obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wyłączną przesłanką materialnoprawną wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a., czyli nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę albo przekroczenie terminu przekazania sądowi tych dokumentów, a termin ten liczony jest od dnia doręczenia skargi organowi. Należy podkreślić, że grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, a zatem nawet w przypadku spełnienia wskazanych tamże przesłanek, sąd jest uprawniony, by nie wymierzać organowi grzywny. Obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy. Jak wynika z akt sprawy zarejestrowanej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku pod sygnaturą III SAB/Gd 657/26 ze skargi wnioskodawcy na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy, skarżący wniósł skargę w dniu 22 lipca 2026 r. poprzez system e-doręczenia (wpływ skargi do organu tego samego dnia). Wobec tego, stosownie do art.54 § 2 p.p.s.a., przekazanie skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę sądowi powinno nastąpić w terminie 30 dni od dnia otrzymania skargi, to jest do dnia 21 sierpnia 2026 r. Organ przesłał do sądu wydruk skargi i akta administracyjne w dniu 21 sierpnia 2026 r. drogą pocztową. Na wezwanie sądu – w dniu 1 września 2026 r przesłana została skarga w wersji elektronicznej oraz odpowiedź na nią. Sprawa została zarejestrowana w dniu 26 sierpnia 2026 r. pod sygn. akt III SAB/Gd 657/26. Organ uchybił zatem terminowi, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w stopniu nieznacznym i to dotyczącym jedynie części obciążającego go obowiązku, a mianowicie co do wersji elektronicznej skargi i odpowiedzi na nią. Organ po otrzymaniu z sądu wezwania w dniu 28 sierpnia 2026 r. (piątek), zareagował na nie bez zbędnej zwłoki, nadsyłając żądane dokumenty już 1 września 2026 r. (wtorek). Podstawą zarejestrowania sprawy w sądzie był zaś przesłany przez organ w ustawowym terminie 30 dni wydruk skargi wraz z aktami administracyjnymi. W działaniu organu nie można dopatrzeć się zatem złej woli lub lekceważenia obciążających go obowiązków. Nie prowadziło ono do opóźnienia w rejestracji sprawy, mogącego mieć znaczenie dla kolejności rozpoznania sprawy. Mając na względzie powyższe okoliczności i fakultatywny charakter środka przewidzianego w art. 55 §1 p.p.s.a. uznać należało, że wymierzenie grzywny organowi nie jest uzasadnione. Ani bowiem funkcja represyjna ani prewencyjna grzywny nie musi być realizowana w sprawie, w której organ tylko w znikomym zakresie uchybił swemu obowiązkowi, przy czym z uchybienia tego nie wynikały żadne niekorzystne dla strony skutki. W tym stanie sprawy wniosek o wymierzenie grzywny podlegał oddaleniu jako niezasadny.