I SA/Op 509/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ś. na uchwałę Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 października 2025 r., Nr XIX/118/25 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. A. Ś. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, domagając się stwierdzenia nieważności uchwał Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 października 2025 r., o numerach: XVIII/235/25 i Nr XIX/118/25 oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga ta została zarejestrowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt I SA/Op 956/25. W skardze podniósł, że zdaje sobie sprawę, że zaskarżeniu podlega sam plan zagospodarowania przestrzennego po jego uchwaleniu. Samo podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu nie wpływa bezpośrednio na jego prawo jako właściciela, ale wszczyna procedurę planistyczną. Zazwyczaj nie można skutecznie zaskarżyć tej uchwały, gdyż nie można wykazać naruszenia interesu prawnego. Pomimo tego skarżący uznał, że w tej konkretnej sprawie zaskarżenie wydaje się być konieczne już na tym etapie, bowiem jako mieszkaniec tych terenów od dawna próbuje wraz ze swoimi sąsiadami działać na rzecz pozostawienia tych terenów wolnych od tak dużych farm, elektrowni wiatrakowych. Powołując się na art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podniósł, że wielokrotnie mieszkańcy wzywali organy Gminy Kluczbork do usunięcia naruszenia prawa na posiedzeniach rady miasta. Stwierdził, że z licznych spotkań wynika jednak jasno, że są to już ustalenia wiążące, ostateczne i stąd też będą oddziaływać bezpośrednio na wykonywanie prawa własności przez właścicieli tych nieruchomości, w tym jego. Wyjaśnił także, że wśród terenów objętych uchwałą znajduje się jego nieruchomość oraz, że nigdy nie miał nic przeciwko pozyskiwaniu energii z tzw. źródeł odnawialnych, ale bliskość i moc tych wiatraków jest taka, że poprzez immisje hałasu ma bezpośredni wpływ na jego nieruchomość i możliwość spokojnego życia. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Kluczborka wniósł o odrzucenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał także, że wymieniona w skardze uchwała o Nr XIX/118/25 nie została w ogóle przez Radę Miejską w Kluczborku podjęta. Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I z dnia 16 marca 2026 r., wydane w sprawie I SA/Op 956/25, wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, naruszenia zaskarżonymi uchwałami jego interesu prawnego, w tym określenia numeru ewidencyjnego działek, co do których dysponuje prawem własności, a także jednoznacznego oświadczenia czy przedmiotem skargi objęta jest również wskazana w skardze uchwała Nr XIX/118/25 z dnia 29 października 2025 r. - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skutecznie w dniu 20 marca 2026 r. do rąk dorosłego domownika M. Ś. (por. karta nr 40 akt sądowych o sygn. akt I SA/Op 956/25). Skarżący nie odpowiedział jednak na to wezwanie. Następnie, zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2026 r. wyłączono do odrębnego rozpoznania ze sprawy I SA/Op 956/25 - skargę A. Ś. na uchwałę Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 października 2025 r., Nr XIX/118/25 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zarejestrowano ją pod odrębną sygn. akt I SA/Op 509/26. Skarga ta stanowi przedmiot niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.) dalej zwana jako p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które dotyczą aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne - pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto, zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8. Przepisy art. 58 § 1 p.p.s.a. w punktach od 1 do 6 wymieniają przypadki, w których sąd odrzuca skargę. Między innymi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli z innych (niż wymienione w punktach od 1 do 5) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do takich sytuacji zalicza się na przykład brak przedmiotu zaskarżenia (por. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., strona 116). Z wyjaśnienia Burmistrza Kluczborka zawartego w odpowiedzi na skargę wynika, że uchwała o Nr XIX/118/25, nie została przez Radę Miejską w Kluczborku podjęta. Brak jest więc takiego aktu w obrocie prawnym i tym samym nie może on wywoływać żadnych skutków prawnych. Skoro skargę wniesiono na uchwałę, która nie została w ogóle przez Radę Miejską w Kluczborku uchwalona (nie wystąpiła taka okoliczność), to brak jest przedmiotu zaskarżenia, a zatem skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn należało odrzucić. Tym samym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę jako wniesioną na nieistniejący akt organu administracji publicznej (samorządowej) należało odrzucić, gdyż jest ona niedopuszczalna z innych przyczyn, o jakich mowa w tym przepisie. O powyższym, Sąd orzekł zatem o odrzuceniu skargi, jak w sentencji postanowienia.