I SA/Wa 2057/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 marca 2026 r. nr 010070/680/4492909/2024 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zasądzić od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S. (dalej: "skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 marca 2026 r. nr 010070/680/4492909/2024 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, z uwagi na wydanie w dniu 24 kwietnia 2026 r. decyzji nr 010070/680/4492909/2024 stwierdzającej nieważność decyzji z 12 marca 2026 r. utrzymującą w mocy decyzję z 2 lipca 2024 r. o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko, K. R. na okres 2024-2025. W piśmie z 8 czerwca 2026 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych powiększonych o opłatę skarbową w kwocie 17 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej p.p.s.a, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza, iż "chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie" (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 2798/15). Taką przyczyną bezprzedmiotowości jest pozbawienie bytu prawnego zaskarżonego orzeczenia administracyjnego. Dopiero zatem w sytuacji, gdy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia możemy mówić o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 6647 i n.). Mając na uwadze powyższe należało uznać, że skoro organ wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję, to zostało zrealizowane żądanie skargi. Tym samym dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe (zob. postanowienie NSA z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt I GZ 410/22). Postępowanie przed sądem w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, tym bardziej wnioski zawarte w skardze nie podlegają rozpoznaniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia w oparciu o treść art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 480 zł składa się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, w osobie adwokata ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 215).