I OSK 1148/24

Dnia 29 maja 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie sędzia NSA Mariola Kowalska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 1194/23 w sprawie ze skargi E.W. i A.W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 31 marca 2023 r. nr DO.7.7612.13.2022.JT w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od E.W. i A.W. na rzecz Ministra Finansów i Gospodarki solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 listopada 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1194/23, po rozpoznaniu skargi E.W. i A.W., w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 31 marca 2023 r., nr DO.7.7612.13.2022.JT w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa; w pkt 2 zasądził do organu na rzecz skarżących kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następujących stanie faktycznym i prawnym sprawy: Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 1 lipca 2022 r., nr DO.7.7612.13.2022.PJ. stwierdził, że decyzja Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL, uchylająca decyzję Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r., nr GKM.VI-60/IV/26/73, orzekającą w pkt 2 o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości, położonej przy ul. [...], oznaczonej jako parcela I. kat. [...], o pow. 0,1179 ha, b. gm. kat. [...] i w tym zakresie przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji – wydana została z naruszeniem prawa. Od powyższej decyzji E.W., M.W., M.W.1, A.W. i P.S. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, natomiast N. wniósł skargę do WSA w Warszawie, którą Minister uznał za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ministra Rozwoju i Technologii decyzją z 31 marca 2023 r., nr DO.7.7612.13.2022.JT, utrzymał w mocy ww. decyzję własną z 1 lipca 2022 r. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że kwestionowana decyzja Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r. została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania A.S. z 23 października 1973 r. od decyzji Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r. Działania organu wojewódzkiego, zmierzające do rozpatrzenia odwołania z 23 października 1973 r. zostały podjęte w związku z pismem E.W. - spadkobierczyni A.S. - która 18 kwietnia 2001 r. zwróciła się do Wojewody Małopolskiego o rozpatrzenie ww. odwołania z 23 października 1973 r. Na podstawie dokumentów zgromadzonych przez Wojewodę Małopolskiego, w tym m. in. orzeczenia wywłaszczeniowo-odszkodowawczego z 17 października 1973 r. oraz odwołania A.S. od ww. decyzji, organ wojewódzki uznał, że odwołanie A.S. z 23 października 1973 r. nie zostało dotychczas rozpatrzone i jako organ właściwy w sprawie wydał kwestionowaną w niniejszym postępowaniu nadzorczym decyzję z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL, którą uchylił decyzję z 17 października 1973 r., nr GKM.VI-6O/IV/26/73 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Decyzja Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., była następnie przedmiotem kontroli, w wyniku której WSA w Krakowie wyrokiem z 27 września 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 3662/01, oddalił skargę N. Pismem z 16 kwietnia 2016 r. N. wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., wskazując na konieczność dokonania analizy dodatkowych dokumentów archiwalnych. We wniosku podkreślono, że tryb wywłaszczenia został już wyczerpany, a decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna. Postanowieniem z 2 lutego 2017 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z 17 lipca 2017 r., Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., wskazując na niedopuszczalność dokonania merytorycznej oceny wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r. ze względu na uprzednio dokonaną kontrolę sądowoadministracyjną tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2408/17, uchylił ww. postanowienia. Sąd, z powołaniem się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, wyjaśnił, że fakt utrzymania w mocy decyzji, na skutek oddalenia przez sąd skargi na nią, zamyka organom możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu. Niezbędne jest więc stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności przesłankom. Fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia przez sąd administracyjny skargi na decyzję zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwości pozbawienia jej mocy wiążącej tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Niezbędne jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważania przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenie nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia. Jeśli tak, to wydany wyrok zamknie organowi drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Sądu, Minister Infrastruktury i Budownictwa nie uwzględnił dokumentów dołączonych do akt sprawy już po prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z 27 września 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 3662/01, które zdaniem skarżącego stanowią istotny dowód w niniejszej sprawie. Jest to zatem sytuacja, w której poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znalazło się to, na co powołuje się wnoszący żądanie. Sąd zobowiązał Ministra do dokonania analizy powołanych przez wnioskodawcę nowych okoliczności w sprawie pod kątem dopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego od decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r. Powyższe ustalenia zawarte we wzmiankowanym wyroku z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2408/17 są wiążące na podstawie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Minister realizując wytyczne Sądu, dokonał analizy materiału dowodowego i stwierdził, że organ wojewódzki pozyskał akta archiwalne Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa nr GKM.VI-60/IV/26/73, zawierające m. in. decyzję Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r., nr GKM.VI- 60/IV/26/73, odwołanie A.S. z 23 października 1973 r. oraz pismo Dyrekcji Inwestycji Miejskich IV w Krakowie z 20 listopada 1973 r., znak L. dz. E3/IV/926/3079/73, stanowiące odpowiedź na ww. odwołanie z 23 października 1973 r. i na ich podstawie dokonał ustaleń, będących podstawą stanowiska zajętego w kwestionowanej decyzji z 22 października 2001 r. Natomiast w ramach postępowania prowadzonego przed Prezydentem Miasta Krakowa odnaleziono akta Urzędu Dzielnicowego Kraków-Śródmieście nr DZGT-60-18/76, zawierające dokumentację dotyczącą przedmiotowego postępowania wywłaszczeniowego, nie będącą częścią akt Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa nr GKM.VI- 60/IV/26/73, tj. w szczególności aneks do elaboratu szacunkowego dotyczącego m.in. wywłaszczanej parceli I. kat. [...], notatkę służbową z 24 czerwca 1976 r., podpisaną przez A.S., egzemplarz orzeczenia wywłaszczeniowo-odszkodowawczego z 17 października 1973 r., nr GKM VI-60/IV/26/73 z zamieszczoną urzędową adnotacją, iż decyzja jest prawomocna w części dotyczącej wywłaszczenia 30 czerwca 1976 r., pismo Dyrekcji Inwestycji Miejskich IV w Krakowie z 21 lipca 1976 r., znak E-3/IV/520/76 - z wnioskiem o wydanie uzupełniającego orzeczenia o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość oraz decyzję Naczelnika Dzielnicy Kraków-Śródmieście z 13 września 1976 r., nr DZGT-60-18/76. Akta archiwalne Urzędu Dzielnicowego Kraków-Śródmieście nr DZGT-60-18/76 zostały dołączone do akt sprawy już po zakończeniu postępowania przed WSA w Krakowie oceniającym decyzję Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Minister wszczął postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., wskazując, że analizie podlegały materiały archiwalne zgromadzone w dwóch teczkach i na ich podstawie istnieje możliwość ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Minister ustalił, że Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa orzeczeniem z 17 października 1973 r., nr GKM VI-60/IV/26/73, orzekło m. in. o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa, na cele rozbudowy zaplecza T. nieruchomości położonej przy ul. [...] (obecnie [...]) w [...], oznaczonej jako parcela I. kat. [...] o pow. 0,1179 ha, b. gm. kat. [...] stanowiącej własność Ł.W., A.S., E.G., J.W. i E.W (pkt 2 orzeczenia) i przyznaniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w łącznej kwocie 36.118,00 zł (pkt 2 orzeczenia). A.S. pismem z 23 października 1973 r. wniósł odwołanie od ww. orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r., wskazując, że wywłaszczana część nieruchomości stanowi dla mieszkańców domu położonego przy ul. [...] w [...] teren rekreacyjny, zaś rozbudowa T. może być dokonana w innym kierunku, bez niszczenia zieleni. Zarzucił także, że w sposób wadliwy policzono odszkodowanie za wywłaszczany grunt, ogrodzenie, komórki oraz drzewa. Szeregiem pism datowanych na styczeń i luty 1974 r. Dyrekcja Inwestycji Miejskich IV w Krakowie w związku z realizacją wypłat odszkodowania za wywłaszczane nieruchomości zwróciła się do odpowiednich Wydziałów Finansowych Urzędów Dzielnicowych o informację, czy właściciele wywłaszczanych nieruchomości posiadają inne nieruchomości na terenie [...], nadto do Banku Rolnego w Krakowie, Banku Spółdzielczego w Krakowie oraz NBP o informację, czy właściciele posiadają zobowiązania finansowe. W lutym 1974 r. mgr inż. L.M. - uprawniony inż. bud. ląd. oraz biegły Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa - sporządził aneks do elaboratu szacunkowego dotyczącego m. in. wywłaszczanej parceli I. kat [...], gdzie jej wartość określono na kwotę 21.222 zł, pozostawiając bez zmian wartość składników budowlanych (łącznie 43.363 zł). Pismem z 12 lutego 1974 r., nr E-3/IV/268/73 Dyrekcja Inwestycji Miejskich IV w Krakowie zwróciła się do A.S. z propozycją dobrowolnego odstąpienia jego części nieruchomości oznaczonej jako parcela I. kat [...] za łączną kwotę 42.564 zł. Pismem z 14 maja 1976 r. Dyrekcja Rozbudowy Miasta Krakowa IV zwróciła się do A.S. z prośbą o przybycie do Działu Prawnego Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa IV w celu omówienia spraw związanych z zawarciem umowy notarialnej dotyczącej nieruchomości przeznaczonej pod rozbudowę T. Jednocześnie pismem z 24 maja 1976 r., nr E3/IV/356/76 Dyrekcja Rozbudowy Miasta Krakowa IV zawiadomiła Miejską Komisję Planowania Urzędu Miasta Krakowa, że sprawy terenowo-prawne dla inwestycji rozbudowy zaplecza T. zostaną załatwione do 30 czerwca 1976 r. Pismem z 11 czerwca 1976 r., nr E-3/IV/409/76 Dyrekcja Inwestycji Miejskich IV w Krakowie wystąpiła do Państwowego Biura Notarialnego w Krakowie o sporządzenie aktu notarialnego umowy kupna nieruchomości, której przedmiotem miał być udział 147/180 części A.S. w nieruchomości oznaczonej jako parcela I. kat. [...]. W aktach Urzędu Dzielnicowego Kraków- Śródmieście nr DZGT-60-18/76 zachowała się sporządzona 24 czerwca 1976 r. w Dzielnicowym Zarządzie Gospodarki Terenami notatka służbowa opatrzona własnoręcznym podpisem A.S. Zgodnie z treścią ww. notatki A.S. oświadczył m. in., że otrzymał orzeczenie z 17 października 1973 r. i nie wnosi co do jego treści zastrzeżeń, rezygnując równocześnie z wniosku o zawarcie umowy notarialnej oraz prosi o sprostowanie orzeczenia z 17 października 1973 r. w części dotyczącej odszkodowania za jego udziały w przedmiotowej nieruchomości do wysokości aktualnie podanych cen w aneksie do elaboratu szacunkowego, tj. w wysokości 43.363 zł. W notatce wskazano również, iż została sporządzona w obecności przedstawiciela Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa IV ob. K. oraz Kierownika DZGT A.B., którzy złożyli pod nią swoje własnoręczne podpisy. Na egzemplarzu orzeczenia wywłaszczeniowo-odszkodowawczego Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r., nr GKM VI-60/IV/26/73, zamieszczono urzędową adnotację, iż decyzja jest prawomocna w części dotyczącej wywłaszczenia z dniem 30 czerwca 1976 r. W dniu 21 lipca 1976 r. Dyrekcja Inwestycji Miejskich IV w Krakowie - powołując się na prawomocne orzeczenie z 17 października 1973 r. w części dotyczącej wywłaszczenia - zwróciła się do Urzędu Dzielnicowego Kraków-Śródmieście o wydanie uzupełniającego orzeczenia o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość, wskazując, że w trakcie uprawomacniania się orzeczenia nastąpiła zmiana w prawie własności parceli [...], wobec czego kwoty odszkodowań wyniosą odpowiednio dla A.S. 43.363 zł, dla Ł.W. 6.732 zł, a dla J.W. - 3.557 zł (łącznie 53.652 zł). Decyzją z 13 września 1976 r., nr DZGT-60- 18/76, Naczelnik Dzielnicy Kraków-Śródmieście orzekł o przyznaniu odszkodowania na rzecz A.S., Ł.W. i J.W. w łącznej kwocie 53.652 zł, z tytułu wywłaszczenia ww. decyzją z 17 października 1973 r. nieruchomości przy ul. [...], oznaczonej jako parcela I. kat. [...], o pow. 0,1179 ha, b. gm. kat. [...]. Na egzemplarzu decyzji zamieszczono adnotację, iż decyzja jest prawomocna z dniem 11 października 1976 r. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Minister zaaprobował stanowisko organu I instancji, iż postępowanie wywłaszczeniowo-odszkodowawcze zostało faktycznie zakończone ostatecznymi decyzjami Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r., nr GKM VI-60/IV/26/73 (w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej jako parcela L kat. [...]) oraz Naczelnika Dzielnicy Kraków-Śródmieście z 13 września 1976 r., nr DZGT-60-18/76 (ustalającej odszkodowanie za ww. nieruchomość), a stosowne odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość zostało wypłacone zgodnie z oczekiwaniami byłych właścicieli. W ocenie Ministra, były właściciel nieruchomości – A.S. brał czynny udział na każdym etapie postępowania wywłaszczeniowo-odszkodowawczego. Dokonywane przez niego czynności w toku postępowania świadczą o jego zaangażowaniu w toczącą się z jego udziałem sprawę dotyczącą wywłaszczenia nieruchomości, położonej przy ul. [...], oznaczonej jako parcela I. kat [...]. Niewątpliwie posiadał on świadomość przysługujących mu praw oraz znał przepisy. Dlatego nie można – w ocenie Ministra - przyjąć, że będąc wywłaszczonym, po odwołaniu się od decyzji z 17 października 1973 r. stracił on zainteresowanie sprawą, a w szczególności wypłatą odszkodowania za udziały przypadające mu w przedmiotowej nieruchomości. Ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika również, aby skarżył się on na fakt niewypłacenia mu kwoty odszkodowania. Natomiast jego postawa potwierdza, iż uznał on skuteczność wywłaszczenia, otrzymał należne odszkodowanie i był świadomy ostatecznego zakończenia postępowania wywłaszczeniowo-odszkodowawczego. Minister podkreślił iż, spadkobierczyni A.S. – E.W. - wystąpiła z wnioskiem o podjęcie działań, mających na celu rozpatrzenie odwołania A.S. z 23 października 1973 r. od orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r. dopiero 18 kwietnia 2001 r., a więc ponad 24 lata od zakończenia postępowania wywłaszczeniowo-odszkodowawczego i ponad 21 lat od śmierci dawnego właściciela nieruchomości. Minister - odnosząc się zaś do zarzutu spadkobierców A.. dotyczącego braku dowodu wycofania przez A.S. odwołania od decyzji z 17 października 1973 r. - wyjaśnił, iż zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 62 k.p.a. organ administracji państwowej sporządzał zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie, natomiast zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 67 k.p.a., czynności organu administracji państwowej, z których nie sporządzało się protokołu, a które miały znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwalało się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. W ocenie Ministra, zachowana w aktach sprawy notatka służbowa z 24 czerwca 1976 r., sporządzona w Dzielnicowym Zarządzie Gospodarki Terenami w obecności przedstawiciela Dyrekcji Rozbudowy Miasta oraz Kierownika Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Terenami i podpisana osobiście przez A.S., z treści której wynika, że A.S. otrzymał orzeczenie z 17 października 1973 r. i nie wnosi co do jego treści zastrzeżeń, jest protokołem organu administracji - została prawidłowo sporządzona i zinterpretowana, wynikiem czego na egzemplarzu decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z 17 października 1973 r. zamieszczono urzędową adnotację, że decyzja jest prawomocna w części dotyczącej wywłaszczenia z dniem 30 czerwca 1976 r. W konkluzji Minister stwierdził, że rozpatrzenie przez organ wojewódzki odwołania A.S. wniesionego 23 października 1973 r. od orzeczenia z 17 października 1973 r., nr GKM VI-60/IV/26/73, było niedopuszczalne w związku z faktem, iż powyższe orzeczenie uprawomocniło się 30 czerwca 1976 r., w części dotyczącej wywłaszczenia. Minister wskazał, że w świetle art. 16 § 1 k.p.a. ostateczna decyzja organów administracji publicznej korzysta z domniemania legalności i zgodnie z zasadą trwałości decyzji funkcjonuje w obrocie prawnym. Za taką ostateczną decyzję należy bezsprzecznie uznać orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r., nr GKM VI-60/IV/26/73. Wobec czego Minister stwierdził, że Wojewoda Małopolski nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy i wydał rozstrzygnięcie, które nie ma oparcia w faktycznym i prawnym stanie sprawy, skutkiem czego jest ono obarczone wadą kwalifikowaną. Minister stwierdził zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ujętej w art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a. i uznał za zasadne powtórzyć stanowisko organu I instancji, że została wydana bez podstawy prawnej. Skoro bowiem decyzja Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r., nr GKM VI-6O/IV/26/73, była decyzją ostateczną, to Wojewoda Małopolski nie mógł prowadzić postępowania odwoławczego. W konsekwencji czego uznał, iż decyzja Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL obarczona jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. W dalszej części uzasadnienia Minister za organem I instancji wskazał, że mimo iż w aktach sprawy nie zachował się bezpośredni dowód doręczenia lub ogłoszenia kwestionowanej decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL, jednakże pośrednie dowody tj.: złożona przez N. skarga do NSA w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie na ww. decyzję z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL oraz postanowienie Wojewody Małopolskiego z 15 lutego 2002 r., nr GG.V.ŚL.7724/117/01, wstrzymujące z urzędu wykonanie decyzji z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez NSA w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie - wskazują, że kwestionowana decyzja Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL, została doręczona stronom przed 1 marca 2002 r. Tym samym nie ulega wątpliwości, że od dnia doręczenia ww. decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL, upłynęło ponad dziesięć lat. Wobec powyższego Minister uznał, że w sprawie wystąpiła okoliczność przewidziana w art. 156 § 2 k.p.a. i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego – pomimo zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – nie jest możliwe ze względu na upływ ponad dziesięciu lat od dnia doręczenia ww. decyzji. W aktualnym stanie prawnym nie można bowiem stwierdzić nieważności decyzji, niezależnie od przyczyny powodującej jej nieważność, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Na powyższą decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 31 marca 2023 r. E.W. i A.W. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który powołanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie w sposób jednoznaczny kluczowych okoliczności dotyczących istniejącego stanu sprawy rzutującego na rozstrzygnięcie w aspekcie stwierdzenia nieważności. Organ w zaskarżonej decyzji nie skomentował w pełny sposób argumentacji dotyczącej opinii z 30 maja 2021 r. w odniesieniu do przesłanki ostateczności orzeczenia, która miałaby być spowodowana wycofaniem odwołania A.S. z 23 października 1973 r. Sam fakt jego złożenia jest niepodważalny, świadczy o nim w szczególności pismo Dyrekcji Inwestycji Miejskich IV w Krakowie z 20 listopada 1973 r., znak L. dz. E3/IV/926/3079/73, stanowiące odpowiedź na ww. odwołanie z 23 października 1973 r. Na szczególne rozważenie przez organ – poza znaczeniem wspominanej opinii z 30 maja 2021 r. – z uwagi możliwość scharakteryzowania przedmiotowego orzeczenia jako ostatecznego lub pozbawionego tego przymiotu, organ rozważy w szczególności: opinię pozasądową - ekspertyza mgr K.H. 24 czerwca 1976 r., twierdzenia skarżących o ograniczonej mobilności A.S. w latach, kiedy miałby cofnąć odwołanie od orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 17 października 1973 r. (w tym 24 czerwca 1976 r.), planach na adaptację poddasza, braku decyzji umarzającej postępowanie (w przypadku skutecznego cofnięcia odwołania od decyzji administracyjnej przed organem administracyjnym I instancji, organ ten winien przekazać informację o cofnięciu odwołania do organu II instancji, który uprawniony jest do zakończenia postępowania administracyjnego wydając decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego), braku rachunków czy potwierdzenia wypłat obrazujących wypłatę odszkodowania, brak jakichkolwiek inwestycji A.S. (zgodnie z oświadczeniem skarżących) po przypisywanej przez organ wypłacie odszkodowania. W ocenie Sądu, słuszne jest twierdzenie skarżących, że organ powinien zbadać czy pracownik który podpisał notatkę był w ogóle w tym czasie zatrudniony w Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa IV i upoważniony do sporządzania notatek w przedmiotowej sprawie. Sąd uznał, że twierdzenie organu, że "ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika również, aby A.S. skarżył się na fakt niewypłacenia mu kwoty odszkodowania", nie jest równoznaczne z potwierdzeniem jego wypłaty, stąd takie wnioskowanie należy uznać za niedostatecznie potwierdzone innymi dowodami i jako takie nieuprawnione. Sąd wskazał, że niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w ścisłym związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie i wskazujących jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. Jednocześnie należy pamiętać, że brak dokumentacji pozwalającej na stwierdzenie wypłaty może stanowić prawną konsekwencję upływu czasu i nie można na tej podstawie doszukiwać się podstawy roszczenia wypłatę odszkodowania. Sąd zaznaczył, że w postępowaniu nieważnościom organ nie bada sprawy od początku i nie prowadzi pełnego postępowania dowodowego. Nie oznacza to jednak, że fakty, ma których organ się oparł mają być domniemane czy dowolnie przyjęte, jeżeli istnieją – tak jak w rozpatrywanej sprawie – środki dowodowe pozwalające na zobrazowanie odmiennego, od przyjętego przez organ stanu sprawy. W ponownym postępowaniu rolą organu będzie przeanalizowanie prezentowanych przez skarżące okoliczności i danie temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Rozwoju i Technologii (dalej – skarżący kasacyjnie, Minister, organ), zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej – p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez a) niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że badając w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenia nieważności) decyzję administracyjną organ administracji publicznej zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego i pozyskania dokumentacji ponad tę, którą zgromadzono w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją z 1973 r., w szczególności poprzez poszukiwanie i weryfikację dokumentacji wytworzonej poza postępowaniem zwykłym i po jego zakończeniu, b) niewłaściwe zastosowanie art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie domniemania prawnego wynikającego z tego przepisu i podawanie w wątpliwość faktu ostateczności decyzji wywłaszczeniowej z 1973 r., wbrew dowodom w postaci egzemplarza ww. decyzji opatrzonego klauzulą ostateczności oraz notatki służbowej (sporządzonej przez pracowników organu administracji państwowej), posiadających status dokumentów urzędowych, c) niewłaściwe zastosowanie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zobowiązanie organu do zastosowania (bliżej nieokreślonych przez Sąd) środków dowodowych pozwalających na zobrazowanie odmiennego od przyjętego przez organ stanu sprawy; 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 133 § 1 in principia p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez podjęcie zaskarżonego orzeczenia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego uwzględnionego przez organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, co przejawia się w wybiórczym i arbitralnym rozpatrzeniu materiału dowodowego, w szczególności oparciu się, przy ustalaniu stanu faktycznego, na gołosłownych twierdzeniach skarżących zamiast na dokumentach urzędowych znajdujących się w aktach sprawy, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez sformułowanie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku, w którym z jednej strony Sąd podkreśla, że w postępowaniu nieważnościowym zakres stosownych rozważań organu nadzoru powinien zostać zawężony jedynie do oceny zaistnienia przesłanek nieważnościowych i to wyłącznie w odniesieniu do zamkniętego materiału dowodowego zebranego w sprawie "zwykłej", stanowiącego podstawę do wydania decyzji, która jest objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, by po chwili dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie materiał dowodowy wymaga uzupełnienia w postępowaniu nadzorczym w zakresie wyjaśnienia argumentacji podnoszonej przez skarżące, dotyczącej zdarzeń mających miejsce równolegle do postępowania wywłaszczeniowego, jak i po jego zakończeniu, - w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez sformułowanie w pisemnym uzasadnieniu zapadłego orzeczenia nieprzekonujących wyjaśnień podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie oceny, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie w sposób jednoznaczny kluczowych okoliczności dotyczących istniejącego stanu sprawy, - poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej przy jej ponownym rozpatrywaniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy, a w szczególności w zakresie poszukiwania dowodów służących obaleniu okoliczności udowodnionych przez dokumenty urzędowe, - w związku z art. 133 p.p.s.a. poprzez ograniczenie oceny prawnej Sądu w uzasadnieniu wyroku do arbitralnego wyrażenia poglądu w sprawie i powtórzenia stanowiska skarżących, bez wyjaśnienia w sposób przekonujący i wiarygodny, z jakiego powodu Sąd odmówił wiarygodności dowodom i twierdzeniom wskazanym przez organ w zaskarżonej decyzji, a uznał za wiarygodne domniemania skarżących, - w zw. z art. 138 p.p.s.a. poprzez niekonsekwencję w uzasadnieniu wyroku w stosunku do treści jego sentencji, polegającej na wskazaniu w uzasadnieniu, iż zarówno zaskarżona decyzja z 31 marca 2023 r., jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego, podczas gdy sentencja wyroku stanowi, iż uchyleniu podlega wyłącznie decyzja z dnia 31 marca 2023 r.; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy uwzględniając argumentację przedstawioną do poprzednich zarzutów, należy przyjąć, że w zaskarżonej decyzji została przedstawiona wyczerpująca ocena przedmiotowej sprawy, wyjaśniająca w sposób zgodny z ww. normami powody stwierdzenia, że decyzja Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r. została wydana z naruszeniem prawa; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że organ orzekający nie ustosunkował się do braku dokumentów potwierdzających wypłatę odszkodowania oraz do braku inwestycji byłego właściciela po ewentualnej wypłacie, w sytuacji kiedy kwestia ta nie ma znaczenia bowiem przedmiotem kontroli była decyzja wywłaszczeniowa a nie decyzja odszkodowawcza (odszkodowanie przyznano odrębną decyzją, niekontrolowaną w tym postępowaniu). W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 31 marca 2023 r., nr DO.7.7612.13.2022.JT, ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (w razie nieuwzględnienia żądania określonego w pkt 1), 3. rozpoznanie sprawy na rozprawie, 4. zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E.W. oraz A.W., zastępowane przez radcę prawnego, wniosły o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od Ministra Rozwoju Technologii na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej – p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna została oparła na obu podstawach kasacyjnych, tj. na naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W tej sytuacji zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie w sposób bezpośredni wiążą się one z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd też ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny podnoszonego naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do poprawności dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni prawa materialnego. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zaznaczyć należy, że przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowym była decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z 31 marca 2023 r. wydana w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy w jej całokształcie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, istotą którego jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji - w przeciwieństwie do wad warunkujących wznowienie postępowania - tkwią w samej decyzji. Wobec tego, organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma obowiązek ocenić, czy wskazane przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa wystąpiły na gruncie istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Wskazać należy, że zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli i oceny zebranego przez organy materiału dowodowego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie którego organ nadzoru stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Wojewody Małopolskiego z 22 października 2001 r., nr GG.V.7724/117/01/ŚL. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję wskazał na naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., uznając, iż organ II instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie w sposób jednoznaczny kluczowych okoliczności dotyczących istniejącego stanu sprawy rzutującego na rozstrzygnięcie w aspekcie stwierdzenia nieważności. W zaskarżonej decyzji organ, zdaniem Sądu, nie skomentował w sposób pełny argumentacji dotyczącej opinii z 30 maja 2021 r. w odniesieniu do przesłanki ostateczności orzeczenia. W ocenie Sądu, szczegółowego rozważenia przez organ, z uwagi na możliwość scharakteryzowania przedmiotowego orzeczenia jako ostatecznego lub pozbawionego tego przymiotu wymagają w szczególności: twierdzenia skarżących o ograniczonej mobilności A.S. w latach, kiedy miałby cofnąć odwołanie od orzeczenia z 17 października 1973 r., planach na adaptację poddasza, braku decyzji umarzającej postępowanie, braku rachunków czy potwierdzenia wypłat obrazujących wypłatę odszkodowania, brak jakichkolwiek inwestycji A.S. po przypisywanej przez organ wypłacie odszkodowania. Sąd podzielił twierdzenia skarżących, że organ powinien zbadać, czy pracownik, który podpisał notatkę, był w ogóle zatrudniony w tym czasie w Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa IV i upoważniony był do sporządzania notatek w sprawie. Sąd zauważył, że twierdzenie organu, że "ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika również, że A.S. skarżył się na fakt niewypłacenia mu kwoty odszkodowania", nie jest równoznaczne z potwierdzeniem jego wypłaty. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebrany materiał dowodowy w postępowaniu nadzorczym, wbrew stanowisku Sądu I instancji, pozwala na ustalenie, że orzeczenie PRN m. Krakowa z 17 października 1973 r., nr GKM VI-60/IV/26/73, stało się w części dotyczącej wywłaszczenia prawomocne już w 1976 r. Od tego orzeczenia A.S. wniósł odwołanie w piśmie z 23 października 1973 r. nie zgadzając się na proponowaną lokalizację rozbudowy T. na nieruchomości opisanej oznaczonej jako parcela I. kat. [...] o pow. 0,1179 ha, b. gm. kat. [...] stanowiącej współwłasność jego oraz Ł.W., E.G., J.W. i E.W., a także na wysokość odszkodowania za wywłaszczany grunt, ogrodzenie, komórki oraz drzewa. Brak jest w zgromadzonych dokumentach archiwalnych jakiegokolwiek dowodu, wskazującego, aby to odwołanie było albo nie było rozpatrzone, czy też zakończyło się wydaniem stosownej decyzji organu II instancji. Niemniej jednak nie może ujść uwadze to, że A.S. interesował się rozbudową T., pod realizację której została wywłaszczona decyzją z 17 października 1973 r. jego nieruchomość. Brał bowiem czynny udział w rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej 18 kwietnia 1973 r., następnie złożył odwołanie od decyzji wywłaszczeniowej, na bieżąco odbierał korespondencję od organu wywłaszczeniowego, wreszcie 24 czerwca 1976 r. stawił się w Dzielnicowym Zarządzie Gospodarki Terenami. W tym dniu została spisana notatka służbowa, w której wyraźnie oświadczył, że nie wnosi zastrzeżeń do treści orzeczenia wywłaszczeniowej z 17 października 1973 r., rezygnuje z wniosku o zawarcie umowy notarialnej i wnosi o podwyższenie odszkodowania do wysokości aktualnie podanych cen w aneksie do elaboratu szacunkowego, tj. 43.363 zł. Notatka została przez niego osobiście i własnoręcznie podpisana w obecności przedstawiciela Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa IV ob. K. i Kierownika DZGT A.B. Za chybione należy uznać stanowisko Sądu I instancji co do konieczności ponownego rozważenia przez organ nadzoru opinii pozasądowej – ekspertyzy mgr K.H. Po pierwsze – organ nadzoru w ramach swoich uprawnień i kompetencji nie jest władny do dokonywania oceny autentyczności, czy też sfałszowania, podpisu pod dokumentem urzędowym. Po drugie – sfałszowanie podpisu pod dokumentem urzędowym musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu (por. wyrok NSA z 9 maja 2019 r., II OSK 1539/17). W niniejszej sprawie nie przedstawiono orzeczenia właściwego sądu lub organu stwierdzającego fakt fałszerstwa podpisu A.S. na notatce urzędowej z 24 czerwca 1976 r. Po trzecie – z przedmiotowej opinii pozasądowej mgr K..H. nie wynika jednoznacznie, że podpis A.S. na notatce urzędowej z 24 czerwca 1976 r. został sfałszowany. Z powyższego wynika, że ponowna analiza przez organ nadzoru opinii pozasądowej mgr K.H., która jako dokument prywatny nie jest opinią biegłą w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., nie mogła doprowadzić do zakwestionowania do autentyczności podpisu A.S. na notatce urzędowej z 24 czerwca 1976 r. Podkreślić należy, że omawiana notatka służbowa stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i dowód tego co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Objęta jest ona domniemaniami prawdziwości oraz zgodności z prawdą. Minister nie mógł dowolnie odrzucić istnienia faktów stwierdzonych w tym dokumencie bez przeprowadzenia przez stronę postępowania dowodu przeciwnego. Z akt sprawy nie wynika, aby zostały przeprowadzone jakiekolwiek dowody przeciwko treści tego dokumentów (art. 76 § 3 k.p.a.). Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (por. wyrok SN z 5 października 1995 r., III ARN 38/95). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca takich dowodów nie przedstawiła, stąd też Minister miał podstawy do uznania, że oświadczenie złożone w notatce służbowej stanowi w istocie cofnięcie odwołania co do orzeczenia wywłaszczeniowego z 17 października 1973 r. w części dotyczącej wywłaszczenia jego nieruchomości. Natomiast z pozostałej części jego oświadczenia wynika, że domaga się on zmiany wysokości ustalonego odszkodowania w orzeczeniu wywłaszczeniowym z 17 października 1973 r. W konsekwencji doprowadziło to do słusznego uznania, że orzeczenie wywłaszczeniowe z 17 października 1973 r. stało się prawomocne w części dotyczącej wywłaszczenia z dniem 30 czerwca 1976 r., co znalazło potwierdzenie w adnotacji (klauzuli) uwidocznionej na znajdującym się w aktach archiwalnych egzemplarzu tego orzeczenia. Rację ma skarżący kasacyjnie, że po upływie tak znacznego czasu nie jest możliwe ustalenie, czy osoby, które podpisały się pod notatką służbową z 24 czerwca 1976 r. były w tym czasie zatrudnione w Dyrekcji Rozbudowy Miasta Krakowa IV i były upoważnione do sporządzania tego rodzaju notatki. W tych warunkach przyjąć trzeba, że osoby, które brały udział w sporządzeniu i podpisaniu notatki służbowej były pracownikami urzędu uprawnionymi do prowadzenia czynności w zakresie realizacji inwestycji rozbudowy T., a tym samym do sporządzenia omawianej notatki służbowej. Za wadliwe należy uznać stanowisko Sądu I instancji o braku wyjaśnienia przez organ nadzoru wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz o potrzebie ustalania przez organ dalszych okoliczności i faktów. Wobec dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy za niecelowe i nic nie wnoszące dla postępowania należy uznać konieczność rozważenia przez organ nadzoru twierdzeń skarżących o ograniczonej mobilności A.S. w latach kiedy miałby cofnąć odwołanie, planach adaptacji poddasza, braku jakichkolwiek jego inwestycji po przypisywanej wypłacie odszkodowania. Zwrócić należy również uwagę na to, że postępowanie wywłaszczeniowe zakończyło się ponad pięćdziesiąt lat temu, a więc odtworzenie zamierzeń, planów, intencji, czy też zdolności poruszania się zmarłego w 1979 r. A.S. jest niemożliwe. Natomiast kwestia braku rachunków czy potwierdzenia wypłat obrazujących wypłatę odszkodowania mogłaby być przedmiotem kontroli w innym postępowaniu dotyczącym przyznania odszkodowania na mocy decyzji z 13 września 1976 r. Ponadto, skład orzekający w niniejszej sprawie, podkreśla, że w okresie, w którym zostało wydane orzeczenie z 1973 r., kwestia zaliczania akt do materiałów archiwalnych oraz kwestia okresu ich przechowywania uregulowana była w dekrecie z dnia 29 marca 1951 r. o archiwach państwowych (Dz. U. Nr 19, poz. 149), a następnie także w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 lutego 1957 r. w sprawie państwowego zasobu archiwalnego (Dz. U. Nr 12, poz. 66). Na mocy zaś § 3 pkt 1 lit. a) wzmiankowanego rozporządzenia, do składu państwowego zasobu archiwalnego zaliczone zostały m.in. materiały archiwalne powstałe w wyniku prowadzonej po dniu 22 lipca 1944 r. działalności organów władzy i administracji państwowej. Urzędy organów administracji były więc zobowiązane czasowo tylko przechowywać wytworzone materiały archiwalne w swoich składnicach akt (§ 7 rozporządzenia), a materiały nie posiadające historycznej wartości politycznej, społecznej, gospodarczej i naukowej (a takich była zdecydowana większość), tracąc swoje znaczenie praktyczne - podlegały wybrakowaniu i przekazaniu na zniszczenie (§ 12 ust. 1 rozporządzenia). W takiej sytuacji trudno wymagać od aktualnie działających organów administracji aby wykazywały się obecnie konkretnymi dokumentami w sprawach, które były prowadzone przed ponad 50 laty, a nie dotyczyły postępowań mających szczególne znaczenie dla państwa. Wbrew stanowisku Sądu I instancji przeprowadzone przez organ nadzoru w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe było wszechstronne, wnikliwe oraz wystarczające mając na względzie fakt że, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji prowadzone było po kilkudziesięciu latach od jej wydania. Stąd też niezasadne są sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzuty naruszenia art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzić należy, że prawidłowo organ nadzoru uznał, że niedopuszczalne było w świetle art. 16 § 1 k.p.a. rozpatrzenie przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z 22 października 2001 r., odwołania od orzeczenia wywłaszczeniowego z 17 października 1973 r., w sytuacji gdy orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 30 czerwca 1976 r. należy też podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny związany był treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2408/17. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i jednocześnie uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 w zw. z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, orzekając o jej oddaleniu. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.