II AKa 295/24

Sądy powszechne2024-10-09

Sygnatura

II AKa 295/24

Data orzeczenia

2024-10-09

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Iwona Hyła (PRESIDING_JUDGE)Marcin SchoenbornWojciech Kopczyński

Treść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 295/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 9 października 2024 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący </td> <td> Sędzia SA Iwona Hyła (spr.) </td> </tr> <tr> <td> Sędziowie: </td> <td> SA Marcin Schoenborn SA Wojciech Kopczyński </td> </tr> <tr> <td> Protokolant </td> <td> Paulina Ptaszny </td> </tr> </table> przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Siemianowicach Śląskich Pawła Mazura po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 roku sprawy T. S. s. Z. i E., ur. (...) w G. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 58 ust. 1 i 2 w/w ustawy i art. 59 ust. 1 i 2 w/w ustawy w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 kk</a> i inne na skutek apelacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 lutego 2024 roku, sygn. akt V K 96/23 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adwokata P. M. – Kancelaria Adwokacka w G. kwotę (...) (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu T. S. w postępowaniu odwoławczym; 3. zwalnia oskarżonego T. S. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa. SSA Marcin SchoenbornSSA Iwona HyłaSSA Wojciech Kopczyński <table> <colgroup> <col width="387"/> <col width="113"/> <col width="38"/> <col width="161"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> II AKa 295/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="699"/> </colgroup> <tr> <td> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="699"/> </colgroup> <tr> <td> wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 8 lutego 2024 r. sygn. akt V K 96/23 </td> </tr> <tr> <td> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="699"/> </colgroup> <tr> <td> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ inny </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="699"/> </colgroup> <tr> <td> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="134"/> <col width="53"/> <col width="134"/> <col width="134"/> <col width="244"/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="3"> ☐ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☒ w części </td> <td> ☒ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.1.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> brak zarzutów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="699"/> </colgroup> <tr> <td> 1.4. Wnioski </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="117"/> <col width="210"/> <col width="117"/> <col width="255"/> </colgroup> <tr> <td> ☒ </td> <td> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="699"/> </colgroup> <tr> <td> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td> 1.5. Ustalenie faktów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="76"/> <col width="120"/> <col width="317"/> <col width="87"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 2.1.1.1. </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 2.1.2.1. </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="699"/> </colgroup> <tr> <td> 1.6. Ocena dowodów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="98"/> <col width="340"/> <col width="261"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="98"/> <col width="340"/> <col width="261"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="54"/> <col width="557"/> <col width="88"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="2"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.1. </td> <td> Apelacja obrońcy oskarżonego T. S. Zarzuty: - obrazy przepisów postępowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez jednostronną i powszechną (tak w apelacji!) ocenę zgromadzonego materiału dowodowego stojącą w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego jak również z zasadami logicznego rozumowania oraz nieuwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej polegających na: a) niedaniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie jego relacji z małoletnią M. K. i uznanie ich w tym zakresie za niewiarygodne, podczas gdy wyjaśnienia te są spójne i logiczne i przyjęcie, że stosunki seksualne z M. K. odbywały się bez zgody małoletniej, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego korespondują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci korespondencji sms-owej pomiędzy T. S., a pokrzywdzoną b) nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie utrwalania intymnych zdjęć M. K., podczas gdy wyjaśnienia te są spójne i logiczne, a w aktach postępowania brak jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że to właśnie oskarżony je wykonywał, c) nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego dotyczących powodu posiadania przez niego odnalezionych w miejscu jego zamieszkania substancji chemicznych, podczas gdy są one spójne i logiczne, a fakt, że proces wytwarzania metali szlachetnych z podzespołów elektronicznych pozbawiony jest ekonomicznego sensu nie świadczy o tym, że oskarżony nie zajmował się takim procederem, ponadto biegli nie wykluczyli, że mogły one służyć oskarżonemu do wskazanych przez niego celów; d) uznania za wiarygodne zeznania A. T. (1) dotyczące tego, że pozyskiwała ona narkotyki głównie od oskarżonego, podczas gdy są one sprzeczne z wyjaśnieniami T. S. oraz nie potwierdzają ich inne dowody zebrane w aktach sprawy; e) uznania za wiarygodne zeznania F. K. dotyczące tego, że pozyskiwała ona narkotyki głównie od oskarżonego, podczas gdy są one sprzeczne z wyjaśnieniami T. S. oraz nie potwierdzają ich inne dowody zebrane w aktach sprawy, f) uznania za wiarygodne zeznań małoletniej M. K. w zakresie jej relacji z oskarżonym, podczas gdy wyjaśnienia te zawierają sprzeczności i nie są w pełni zgodne z zasadami logicznego rozumowania, i przyjęcie, że pokrzywdzona nie wyrażała zgody na dwa stosunki seksualne w pierwszej fazie ich znajomości, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że oskarżonego z M. K. łączyła relacja romantyczna, a stosunki seksualne odbywały się za obopólną zgodą, ponadto małoletnia była zazdrosna o oskarżonego co świadczy o tym, że łączyła ją z nim relacja romantyczna; g) całkowitego pominięcia okoliczności, iż M. K. sama i z własnej woli wielokrotnie spotykała się z oskarżonym, co przeczy tezie o tym, że do stosunków seksualnych dochodziło bez jej zgody; h) pominięcia przez Sąd I Instancji, że M. K. łączyła z oskarżonym relacja romantyczna o czym świadczy to, że była ona zazdrosna o spotkania T. S. z F. K. co wynika z zeznań F. K.; co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść wyroku, a mianowicie: a) bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony przekazywał narkotyki w celu osiągnięcia korzyści osobistej w postaci kontaktów seksualnych z małoletnią M. K., podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, by oskarżony pozostawał w takim zamiarze, kontakty seksualne oskarżonego z M. K. odbywały się za obopólną zgodą i wynikały wyłącznie z relacji romantycznej, która łączyła oskarżonego w małoletnią; b) bezpodstawne przyjęcie, że M. K., F. K. oraz A. T. (1) uzależniły się silnie od substancji przekazywanej im rzekomo przez oskarżonego w okresie niespełna miesiąca, podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego wynika, że M. K. jeszcze przed poznaniem T. S. zażywała narkotyki w sposób ciągły, które sama sobie załatwiała; c) bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony przekazywał M. K., F. K. oraz A. T. (1) mefedron, podczas gdy w aktach postępowania brak dowodu na to, że substancja to pochodziła od T. S.; d) bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony przekazywał mefedron M. K., F. K. oraz A. T. (1) w celu pozyskania nabywców mefedronu i osób zajmujących się ich dystrybucją, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby maloletnie miałyby chociażby zamiar sprzedaży posiadanych przez nich substancji psychoaktywnych; e) bezpodstawne przyjęcie, że w trakcie pierwszych dwóch spotkań oskarżony dał M. K. do zrozumienia, że chce odbyć z nią stosunek seksualny, czemu pokrzywdzona sprzeciwiała się, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika okoliczność by ta sprzeciwiała się relacjom seksualnym z oskarżonym, ponadto z materiału dowodowego wynika wprost, że pomiędzy małoletnią a oskarżonymi istniała relacja emocjonalna; f) bezpodstawne przyjęcie, że pokrzywdzona M. K. odpychała T. S. i werbalnie wyrażała sprzeciw, a oskarżony stosując przemoc w postaci przytrzymywania i po zdjęciu z niej przy użyciu siły ubrania, odbył z nią dwukrotnie stosunki seksualne, podczas gdy powyższe nie wynika z materiału dowodowego; g) bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony udzielając M. K. regularnie mefedron, spowodował u niej stan uzależnienia od tej substancji i uczynił ją bezwolnym obiektem zaspokajania swoich potrzeb seksualnych, skutkiem czego począwszy od trzeciego spotkania z oskarżonym była już silnie uzależniona od narkotyków podczas gdy z materiału dowodowego okoliczność ta nie wynika z uwagi na brak w aktach postępowania obiektywnych materiałów potwierdzających uzależnienia oraz brak dowodu na terapię takich uzależnień; h) bezpodstawne przyjęcie, że 7 października 2021 r. w altanie na terenie ogródków działkowych oskarżony wykonał zdjęcia utrwalające postać M. K. z uzewnętrznieniem jej narządów płciowych, w pozach mających wywoływać u oskarżonego podniecenie, podczas gdy z materiału dowodowego zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego wynika, że M. K. chodziła do szkoły fotograficznej i sama kilkukrotnie prosiła oskarżonego o przerzucenie zdjęć z jej karty pamięci SD na jej maila, ponieważ nie potrafiła tego zgrać. M. K. sama wykonała te zdjęcia, a oskarżony nigdy ich nie widział, nie był świadomy tego co znajduje się na karcie pamięci SD; i) bezpodstawne przyjęcie, że narkotyki zabezpieczone przez funkcjonariuszy Policji w 20 października 2021 r. należały do oskarżonego, podczas gdy znajdowały się one w torebce F. K. oraz w domku a nie zostały znalezione w rzeczach osobistych oskarżonego; j) bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony przekazał M. K. co najmniej 132 gram mefedronu netto, przekazał F. K. 5 gram mefedronu oraz 1,3 gram mefedronu A. T. (1), chociaż w aktach postępowania brak dowodu o tym świadczącego, jedynym dowodem obciążającym oskarżonego w tym zakresie są zeznania małoletnich; k) bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony posiadał prekursory narkotyków i materiałów wybuchowych w celu wytwarzania narkotyków, chociaż z materiału dowodowego wynika, że mogły one posłużyć oskarżonemu do roztwarzania metali szlachetnych z podzespołów elektronicznych w celu ich odzysku; </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zarzuty niezasadne. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w środku odwoławczym, zaś ustalenia faktyczne są prawidłowe. Zarzuty apelacji są ewidentnie chybione, albowiem sąd I instancji wyrokując w sprawie oparł się na prawidłowo ocenionym materiale dowodowym, który strony mu dostarczyły, jak również na dowodach dopuszczonych z urzędu. Wszystkie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe zostały przez sąd I instancji ustalone w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego, wiedzy i logicznego rozumowania. W tych okolicznościach trafnie przyjął sąd meriti, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanych mu przestępstw. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, sąd I instancji procedował w sprawie prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających między innymi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 5 § 2;art. 5 § 7)">art. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k.</a>, a swoje stanowisko w sposób wnikliwy i szczegółowy uzasadnił w pisemnych motywach wyroku - w szczególności sąd ten wskazał w uzasadnieniu orzeczenia, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym. Sąd Apelacyjny w całości zgadza się z oceną dowodów zaprezentowaną w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia i przyjmuje ją za własną, zaś w sytuacji utrzymania wyroku w mocy, nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości tychże ocen w niniejszym uzasadnieniu. Trafnie sąd meriti odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, uznając, że co do zasady miały one charakter wykrętny, manipulacyjny i nakierowane były na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Walor wiarygodności przypisał jedynie tym fragmentom wyjaśnień, które znalazły potwierdzenie w pozostałym, pozytywnie ocenionym materiale dowodowym, a w szczególności w zeznaniach świadków m.in. co do okoliczności poznania M. K., wielokrotnych z nią spotkań i odbywania stosunków seksualnych. Wiarygodne były także jego relacje co do zażywania przez małoletnią narkotyków i znajdowania się pod wpływem substancji psychoaktywnych. Na wiarę zasługiwały twierdzenia co do miejsc odbywania spotkań z M. K. (głównie w altanie na terenie ogródków działkowych) i w końcu co do faktu, że zdjęcia nagiej M. K. zostały wykonane właśnie na terenie ogródka działkowego. Podobnie w zakresie posiadania ujawnionych w mieszkaniu substancji, które stanowiły prekursory narkotyków i materiałów wybuchowych pozytywnie oceniono wyjaśnienia oskarżonego, który przyznawał, że był w posiadaniu tych substancji. Rację mia jednak sąd I instancji, że co do zasady wyjaśnienia oskarżonego stanowiły jednak obraną linię obrony nakierowaną na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Oskarżony nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów i prezentował swoją własną, najczęściej odmienną od opisywanej przez świadków, czy wynikającą z opinii biegłych, wersję zdarzeń. Prawidłowa jest konstatacja sądu meriti, że w zakresie wprowadzania do obrotu substancji psychotropowych oraz udzielania małoletnim takich substancji wyjaśnienia T. S. pozostają w całkowitej sprzeczności ze zgodnymi i konsekwentnymi zeznaniami M. K., A. T. (1) i F. K.. Małoletni świadkowie zgodnie i kategorycznie twierdziły, że to oskarżony dostarczał im, aż do momentu zatrzymania, narkotyki i opisywały jak przebiegały transakcje. O tym iż dochodziło do stałych transakcji narkotykowych świadczy także zabezpieczona korespondencja prowadzona przez oskarżonego z M. K. i F. K.. Z materiału dowodowego wynika, że oskarżony był wyłącznym dostawcą narkotyków w postaci mefedronu dla małoletnich M. K., A. T. (1) i F. K. i w sposób stały i systematyczny zaopatrywał je w narkotyki, twierdząc, że sam je wytwarza. Brak było powodów dla odrzucenia twierdzeń wspomnianych wyżej świadków, nie ujawniły się bowiem jakiekolwiek okoliczności, które świadczyć by mogły, że małoletnie pozostawały ze sobą w zmowie, czy chciały się na oskarżonym w jakikolwiek sposób zemścić. Z zeznań A. T. wynikało, że oskarżony wskazał jej miejsce w Z. w którym wytwarzał narkotyki. Słusznie sąd I instancji zwrócił uwagę, że w miejscu zamieszkania oskarżonego ujawniono prekursory narkotyków oraz substancje służące do rozcieńczania środków psychotropowych. Oskarżony posiadał wykształcenie i zdobywał niezbędne informacje pozwalające na przeprowadzenie odpowiednich reakcji chemicznych, których wynikiem było uzyskanie substancji psychotropowych. Trudno zatem w tym kontekście uznać za przypadek odnalezienie i zatrzymanie w jego miejscu zamieszkania wskazanych wyżej substancji. Podobnie nie zasługiwały na obdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnienia oskarżonego w zakresie posiadania narkotyków w dniu 20 października 2021 roku. Twierdzenia T. S. okazały się sprzeczne z konsekwentnymi i jednoznacznymi zeznaniami funkcjonariuszy Policji G. M., K. P. oraz F. K.. Słusznie nie miał sąd meriti żadnych wątpliwości, że substancje w foliowych woreczkach znajdujące się w saszetce ujawnionej na podłodze w domku na placu zabaw stanowiły własność oskarżonego T. S.. Prawidłowo również oceniono wyjaśnienia oskarżonego co do posiadania prekursorów narkotyków i materiałów wybuchowych. Oskarżony nie kwestionował, iż był w ich posiadaniu, ani też nie kwestionował opinii biegłych, którzy oznaczyli te substancje, jednak powoływał się na eksperyment badawczy, który przeprowadzał w zakresie odzyskiwania metali szlachetnych z podzespołów elektronicznych. Tak w ocenie sądu I instancji, jak i w ocenie sądu odwoławczego, oskarżony wprawdzie wykazywał zainteresowanie i wiedzę w tej dziedzinie, jednak przede wszystkich w polu jego zainteresowań pozostawało wytwarzanie substancji psychotropowych, które dostarczał systematycznie małoletnim M. K., A. T. (1) i F. K.. Słusznie Sąd Okręgowy w Katowicach nie dał wiary i uznał za pokrętne te wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzeczał, by znalezione substancje chemiczne miały posłużyć wytwarzaniu narkotyków. W tym zakresie biegli z zakresu badań chemicznych sporządzili opinie zarówno pisemne, jak i wydali obszerną ustną opinię uzupełniającą i odnieśli się do twierdzeń oskarżonego dotyczących rzekomo planowanego przedsięwzięcia, polegającego na odzyskiwaniu metali szlachetnych z podzespołów elektronicznych, oceniając je wprawdzie jako niewykluczone z naukowego punktu widzenia, lecz pozbawione ekonomicznego sensu i niezwykle trudne do realizacji w warunkach domowych. Nie było potrzeby zasięgania w tym względzie dodatkowej opinii, o co wnosił w toku rozprawy odwoławczej oskarżony, jako że biegli opiniujący w sprawie posiadali wystarczającą i fachową wiedzę także w tej dziedzinie, nadto do oceny działań oskarżonego miarodajne były nie tylko opinie, ale również pozostałe dowody z tymi okolicznościami związane, które nie pozostawiały wątpliwości co do faktycznego celu posiadania prekursorów i ich rzeczywistego sposobu wykorzystywania. W zakresie czynów na szkodę M. K. wyjaśnienia oskarżonego okazały się sprzeczne z zeznaniami małoletniej pokrzywdzonej, która opisywała okoliczności nawiązania znajomości z oskarżonym oraz jej przebieg. Małoletnia wskazywała kategorycznie, że oskarżony dwukrotnie używając przemocy w postaci przytrzymywania i zdjęcia z niej siłą odzieży odbył z nią stosunki seksualne, zaś w kolejnym okresie wykorzystując jej bezradność wynikającą z uzależnienia od narkotyków oraz osobowości typu borderline odbywał z nią regularnie kontakty seksualne. Nie można uznać za dowolne – jak chciałby tego apelujący- uznanie, iż dwa pierwsze zbliżenia oskarżonego i pokrzywdzonej miały mieć charakter przemocowy i stanowić przestępstwo zgwałcenia, zaś kolejne już takich cech miały nie nosić. Sąd I instancji ustalając te okoliczności oparł się wszak słusznie na zeznaniach małoletniej, która w ten właśnie sposób oceniła i opisała relacje z oskarżonym. Wbrew tezom apelacji, tak ustalone zachowania nie dziwią i zgodne są z doświadczeniem życiowym, zwłaszcza, że fakt bardzo głębokiego uzależnienia pokrzywdzonej od mefedronu potwierdziły nie tylko F. K. oraz A. T. (1), ale również rodzice M. K. i biegli opiniujący małoletnią. Cały zebrany w sprawie materiał dowodowy przeczył wersji oskarżonego, iż pokrzywdzona M. K. odbywała z oskarżonym dobrowolnie stosunki seksualnie, zaś znajdowanie się pod wpływem substancji psychotropowych nie rzutowało na jej sferę wolitywną. Oskarżony udzielając M. K. regularnie mefedron, wpędził ją w silne uzależnienie od tej substancji i uczynił ją bezwolnym obiektem zaspokajania swoich potrzeb seksualnych. Słusznie podkreśla sąd I instancji, że przy ocenie okoliczności związanych z tymi czynami nie można tracić z pola widzenia wieku pokrzywdzonej, występujących u niej zaburzeń natury psychicznej, o których oskarżony wiedział oraz uzależnienia od narkotyków. W tym miejscu należy odwołać się do opinii biegłych psychiatrów dotyczącej stanu psychicznego pokrzywdzonej w okresie objętym zarzutami, która wprost nakazuje krytyczną ocenę wersji prezentowanej przez oskarżonego. Absolutnie nie przeczy tym ustaleniom przywoływany tak przez oskarżonego, jak i następnie przez apelującego udokumentowany i bezsporny fakt wybuchu zazdrości i złości, jaki wywołany został u pokrzywdzonej, gdy ta miała się dowiedzieć o zatrzymaniu oskarżonego i jej koleżanki przez policję. Możliwość takiej reakcji - w świetle doświadczenia życiowego – jest jak najbardziej możliwa, co nie oznacza jeszcze, że potwierdza to relację oskarżonego na temat charakteru znajomości z pokrzywdzoną, opisywanej jako „romantyczna” i u źródeł której miało być uczucie ze strony M. K.. Po pierwsze przeczy temu treść wiadomości wymienianych przez małoletnią z oskarżonym, gdzie po stronie pokrzywdzonej ewidentny jest brak jakiegokolwiek zaangażowania emocjonalnego, a po drugie oczywistym jest, że osoba tak silnie uzależniona, mająca pewne źródło dostaw narkotyku, mogła poczuć się zagrożona nagłym brakiem możliwości łatwego i darmowego ich uzyskiwania w razie, jeśliby jej miejsce w tym procederze zajęła inna osoba. To właśnie taki proces motywacyjny mógł towarzyszyć pokrzywdzonej K. i z całą pewnością nie była to reakcja osoby zakochanej, działającej w obawie przed utratą kontaktów seksualnych i relacji uczuciowej z oskarżonym. M. K. jasno i wyraźnie wskazała, że pierwsze 2-3 stosunki seksualne oskarżony odbył po użyciu przemocy w postaci przytrzymywania i zdjęcia z niej siłą odzieży mimo, iż werbalnie wyrażała sprzeciw i próbowała go odpychać. Kolejne kontakty miały miejsce, kiedy już uzależniła się od narkotyków i spotkania przebiegały wówczas tak, że najpierw przyjmowała mefedron, a następnie dochodziło do współżycia. Świadek podkreślała, że narkotyków potrzebowała i z uwagi na uzależnienie chciała je zażyć, a po ich zażyciu popadała w zobojętnienie i było jej wszystko jedno co się z nią działo. Każdorazowo kiedy współżyła z oskarżonym otrzymywała od niego uprzednio narkotyki. Pokrzywdzona podkreślała, że oskarżony wiedział o jej schorzeniach i fakcie, że pozostawała w leczeniu neurologicznym i psychiatrycznym. Z opinii sądowo-psychiatrycznej biegłych specjalistów psychiatrów W. S. (1) i R. K. dotyczącej M. K. wynikało przecież niewątpliwie, że w okresie znajomości z oskarżonym pokrzywdzona nie była zdolna do świadomej autodeterminacji seksualnej i zdolność rozpoznania znaczenia jej czynów i kierowania swoim postępowaniem w znacznym zakresie była ograniczona. Stan taki nastąpił z uwagi na czynną fazę fizycznego uzależnienia od mefedronu, a także na jej wysoce niedojrzałą osobowość, chwiejną emocjonalnie typu borderline. Biegli wskazali, że oskarżony współżyjąc z M. K. wykorzystał jej bezradność, tj niepatologiczne zakłócenie czynności psychicznych pod postacią czynnej fazy uzależnienia od mefedronu oraz wysoce niedojrzałej osobowości, chwiejnej emocjonalnie typu borderline powodujące, iż nie była w stanie z uwagi na swój stan psychiczny podjąć działań przeciwstawiających się atakowi na jej wolność seksualną. Poprzez przyjmowanie mefedronu pokrzywdzona znajdowała się w okresie czynów w krytycznym położeniu w związku z jej uzależnieniem od mefedronu i potrzebą przyjmowania kolejnych jego dawek. Biegli psychiatrzy, którzy sporządzili opinie posiadają odpowiednie kwalifikacje zawodowe oraz bardzo bogate doświadczenie w opiniowaniu. W toku opiniowania zapoznali się z aktami sprawy, jak też z dokumentacją medyczną małoletniej pokrzywdzonej. Przeprowadzili badanie ogólnolekarskie, neurologiczne i sądowo-psychiatryczne M. K.. Stąd także w tym kontekście dziwi stanowisko apelującego, iżby o fakcie uzależnienia pokrzywdzonej od mefedronu sąd meriti wnioskował wyłącznie na podstawie zeznań jej koleżanek, a faktowi jej uzależnienia miałby przeczyć brak dowodów o przejściu przez nią stosownej terapii. Chybiony okazał się także zarzut dotyczący utrwalania zdjęć nagiej pokrzywdzonej i trudno uwierzyć w wersję prezentowaną przez oskarżonego, że zdjęcia te miała wykonać samodzielnie małoletnia. Trafnie sąd meriti uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w tych kwestiach, gdyż okazały się one wykrętne i sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Prawidłowe i zasługujące na pełna akceptację sądu odwoławczego są rozważania zaprezentowane w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż nie budzi wątpliwości, że do wykonania zdjęć doszło w altanie na terenie ogródków działkowych, w której oskarżony spotykał się z pokrzywdzoną. Spotkania te odbywały się bezspornie bez udziału osób trzecich, a więc zdjęcia mogły zostać wykonane jedynie przez oskarżonego. T. S. twierdził, że pokrzywdzona sama zrobiła sobie zdjęcia przy użyciu samowyzwalacza a on sam wyszedł wtedy do toalety. Zdaniem Sądu oczywistym jest, że oskarżony wykonał zdjęcia, które zostały ujawnione przez D. S. i W. S. (2) i dostarczone organom ścigania. Chcąc uniknąć odpowiedzialności karnej T. S. wymyślił wersję prezentowaną w toku postępowania sądowego, przy czym okazała się ona sprzeczna z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Warto także w tym miejscu przywołać zeznania małoletniej odnośnie tego zdarzenia i ogromne zaskoczenie, jakie wywołał u niej fakt istnienia takich zdjęć. Pokrzywdzona wiarygodnie i pewnie zaprzeczyła, iżby miała kiedykolwiek zdjęcia takie wykonywać. W tych okolicznościach nie sposób przyznać racji apelującemu co do braku podstaw do obdarzenia zeznań pokrzywdzonej walorem wiarygodności tak w zakresie ostatniej z omawianych kwestii, jak i w pozostałym zakresie. Rozważania sądu I instancji i powody, dla których dał wiarę jej zeznaniom są przekonujące i oparte również na opinii biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii. Nie ma także racji apelujący, gdy zarzuca sądowi I instancji niezasadne obdarzenie walorem wiarygodności zeznań małoletnich F. K. i A. T. (1). Słusznie Sąd Okręgowy w Katowicach pozytywnie ocenił zeznania wyżej wymienionych, w tym zwłaszcza A. T. (1) jako rzetelne, konsekwentne i szczegółowe i znajdujące potwierdzenie w zeznaniach M. K. i jej matki, jak również J. K.. Małoletnia posiadała szeroką wiedzę na temat okoliczności sprawy, gdyż była obok F. K. i M. K. głównym odbiorcą narkotyków od oskarżonego, który najpierw doprowadził małoletnie do uzależnienia od narkotyków, a następnie bądź to im je sprzedawał, bądź udzielał w zamian za określone zachowania. Rację ma sąd I instancji, iż świadek ta starała się obiektywnie przedstawić przebieg wydarzeń, wskazując w których zdarzeniach brała udział, a o których wiedziała z relacji innych osób. W zeznaniach świadek nie było oskarżycielskiego tonu, świadek nie przejawiała tendencji do bezpodstawnego pomawiania oskarżonego. Prawidłowo również sąd, za wyjątkiem początkowych dwóch zeznań (k. 52-53, 70-72), uznał co do zasady za wiarygodne depozycje F. K., które w zasadniczych zrębach okazały się spójne z zeznaniami A. T. (2). Świadek, jako dobra znajoma pokrzywdzonej i A. T. (1), posiadała szeroką wiedzę na temat okoliczności sprawy, jako że w okresie objętym zarzutami miała regularny kontakt z oskarżonym oraz pozostałymi małoletnimi, będącymi odbiorcami narkotyków od oskarżonego. Dokonując oceny zeznań świadka słusznie sąd I instancji miał na uwadze pewne ograniczenia dotyczące zdolności poznawczych świadka, na co zwróciła uwagę biegła psycholog, która sporządziła opinie dotyczące małoletniej. Prawidłowo zatem uznano, iż w zakresie ustaleń co do ilości i okoliczności transakcji narkotykowych bardziej miarodajne były zeznania A. T. (1), która konsekwentnie i szczegółowo W świetle pozostałego materiału dowodowego nie budziły jednak wątpliwości zeznania F. K., iż wraz z A. T. (2) zaopatrywały się w narkotyki u oskarżonego, który był wyłącznym ich dostawcą, aż do momentu zatrzymania. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td> O uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wobec oczywistej bezzasadności zarzutów, wniosek apelującego nie zasługiwał na uwzględnienie. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="54"/> <col width="645"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td> W dniu rozprawy oskarżony złożył pismo z wnioskami o odroczenie rozprawy, o zapoznanie się z aktami sprawy oraz wniosek dowodowy o powołanie biegłego z zakresu chemii, metalurgii, odzysku metali szlachetnych z elektro-złomu. </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td> Sąd Apelacyjny postanowił nie uwzględnić wniosku oskarżonego o odroczenie rozprawy celem umożliwienia mu zapoznania się z aktami, albowiem wskazywane przez niego przyczyny, tj. konieczność przygotowania się do mowy końcowej i fakt zagubienia notatek z akt sprawy, nie stanowił powodów, dla których konieczne byłoby wyznaczenie kolejnego terminu rozprawy i zarządzenie przesłania oskarżonemu do aresztu akt. Od momentu ostatniego zapoznania się przez oskarżonego z materiałem zgromadzonym w niniejszym postępowaniu nie upłynął znaczny okres, zaś do dnia 30 września 2024 r. oskarżony - według jego oświadczenia - notatkami z przebiegu postępowania dysponował i nie widział do tego czasu konieczności ponownego zapoznania się z aktami sprawy. Przyjąć zatem należało, że wniosek oskarżonego był nieuzasadniony i zmierzał wyłącznie do przewlekłości postępowania, co czyniło bezprzedmiotowym również wniosek o udostępnienie mu akt przed rozpoczęciem przewodu sądowego; Z kolei na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> a contrario oddalono wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii z zakresu chemii i metalurgii, albowiem dotychczas przeprowadzone w sprawie opinie były jasne, pełne i nie zachodziła sprzeczność pomiędzy wnioskami wyprowadzonymi przez biegłych. Nadto biegli dotychczas opiniujący w sprawie dysponowali wiedzą specjalną również z zakresu chemii sądowej, co było wystarczające do wypowiadania się w opinii uzupełniającej także co do kwestii przywołanych we wniosku dowodowym oskarżonego. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.1.1. </td> <td> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Całość zaskarżonego wyroku. </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Z powodu niezasadności postawionych zarzutów - o czym rozważano w podsekcji 3.1 - a nadto z uwagi na brak przesłanek do działania z urzędu niezależnie od granic zaskarżenia i postawionych zarzutów - zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.2.1. </td> <td> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="87"/> <col width="22"/> <col width="364"/> <col width="227"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.1.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.2.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.3.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.4.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2 i 3 </td> <td colspan="2"> Ponieważ oskarżony był reprezentowany w toku postępowania odwoławczego przez obrońcę z urzędu, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze</a> zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. M. – Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 1476 złotych, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu T. S. w postępowaniu odwoławczym; Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa, z uwagi na jego trudną sytuację materialną, brak dochodów i konieczność odbycia długoterminowej kary pozbawienia wolności. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> SSA Marcin Schoenborn SSA Iwona Hyła SSA Wojciech Kopczyński </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="329"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.11. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> obrońca oskarżonego T. S. </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> punkty od 1 do 8 </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść </td> <td colspan="4"> ☐ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☒ w części </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> </div>