II W 841/24

<p>Sygn. akt II W 841/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 stycznia 2025 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Grudziądzu II Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: asesor sądowy Adam Bugnacki</p> <p>Protokolant: sekr. sąd. Dorota Siebert</p> <p>pod nieobecność oskarżyciela publicznego <span class="anon-block">K.</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 stycznia 2025 r. w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. M.</span> </strong>, córki <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z domu <span class="anon-block">Ś.</span>, <span class="anon-block">urodzonej w dniu (...)</span> w <span class="anon-block">I.</span>, <span class="anon-block">PESEL: (...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionej o to, że </strong> </p> <p>W dniu 17 czerwca 2024 r. w godz. 10:00-16:00 w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. H.</span> dokonali kradzieży orbitreka powodując stratę o wartości 600 zł na szkodę <span class="anon-block">G. R.</span>, w tym samym miejscu i czasie dokonali zniszczenia roweru poprzez uszkodzenie kół oraz lampki oświetleniowej powodując stratę o wartości 200 zł na szkodę <span class="anon-block">G. R.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. i art. 124 § 1 k.w. </strong> </p> <p>oraz sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. H.</span>, </strong>syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">E.</span> z domu <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">urodzonego w dniu (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">PESEL: (...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o to, że: </strong> </p> <p>W dniu 17 czerwca 2024 r. w godz. 10:00-16:00 w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">E. M.</span> dokonali kradzieży orbitreka powodując stratę o wartości 600 zł na szkodę <span class="anon-block">G. R.</span>, w tym samym miejscu i czasie dokonali zniszczenia roweru poprzez uszkodzenie kół oraz lampki oświetleniowej powodując stratę o wartości 200 zł na szkodę <span class="anon-block">G. R.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. i art. 124 § 1 k.w. </strong> </p> <p>I.  obwinionych <span class="anon-block">E. M.</span> i <span class="anon-block">M. H.</span> uniewinnia od popełnienia zarzucanych czynów;</p> <p>II.  kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II W 841/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W niniejszej sprawie, <span class="anon-block">E. M.</span> i <span class="anon-block">M. H.</span> zostali obwinieni o to, że w dniu 17 czerwca 2024 r. w godz. 10:00-16:00 w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży orbitreka powodując stratę o wartości 600 zł na szkodę <span class="anon-block">G. R.</span>, a w tym samym miejscu i czasie dokonali zniszczenia roweru poprzez uszkodzenie kół oraz lampki oświetleniowej powodując stratę o wartości 200 zł na szkodę <span class="anon-block">G. R.</span> tj. o czyn z art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 124 § 1 k.w.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny: </strong> </p> <p> <span class="anon-block">E. M.</span> jest właścicielką nieruchomości położonej w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> (nr KW: <span class="anon-block"> (...)</span>). Własność tę nabyła na mocy umowy dożywocia zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 30 marca 2023 r.</p> <p>/dowód: akt notarialny, k.31/</p> <p> <span class="anon-block">G. R.</span>, z mocy tej samej umowy, jest uprawniona do zamieszkiwania w domu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W domu tym, początkowo zamieszkiwali <span class="anon-block">E. M.</span>, <span class="anon-block">M. H.</span> i <span class="anon-block">G. R.</span>. Obwinieni dokonali nakładów finansowych na remont nieruchomości. W 2022 r. nieżyjący już <span class="anon-block">K. R.</span>, podarował <span class="anon-block">E. M.</span> rower typu oribtrek, albowiem sam z niego już nie korzystał. Pomiędzy <span class="anon-block">E. M.</span>, <span class="anon-block">M. H.</span> a <span class="anon-block">G. R.</span> stosunki uległy znacznemu pogorszeniu, co w konsekwencji doprowadziło do wyprowadzki obwinionych, albowiem dalsze, wspólne zamieszkiwanie było już niemożliwe. W dniu 17 czerwca 2024 r., obiwnieni po raz ostatni pojawili się na nieruchomości w celu zabrania pozostałych rzeczy. W czasie tej przeprowadzki, zabrali także oni podarowany orbitrek.</p> <p>/dowód: wyjaśnienia obwinionych, k.29-30, 39-40,75-76/</p> <p>Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się na wymienionych wyżej dowodach. Sąd uznał wyjaśnienia obwinionych za spójne, logiczne i wiarygodne. Były one bowiem szerokie, odnoszące się do <em> <!-- -->meritum</em> sprawy, a nadto korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym w postaci aktu notarialnego. Sąd nie uwzględnił w podstawie ustaleń faktycznych zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">G. R.</span>, albowiem są to jedynie gołosłowne depozycje, które nie znajdują potwierdzenia w jakimkolwiek fragmencie materiału dowodowego. Pokrzywdzona złożyła do akt sprawy zdjęcia uszkodzonego roweru, jednakże w żaden sposób nie dowodzą one sprawstwa obwinionych. Tym samym, jej zeznania nie mogły zostać skonfrontowane.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 1)">art. 5 § 1 pkt 1 k.p.w.</a> postępowania nie wszczyna się, a wszczęte umarza, gdy czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia. Jeśli okoliczność ta zostanie stwierdzona po rozpoczęciu przewodu sądowego, sąd wydaje wyrok uniewinniający, chyba że sprawca był w chwili czynu niepoczytalny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 62;art. 62 § 3)">art. 62 § 3 k.p.w.</a>).</p> <p>W niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu przez obwinionych. Co więcej, w niniejszej sprawie, oskarżyciel publiczny (<span class="anon-block">K.</span> w <span class="anon-block">G.</span>) w zasadzie nie zgromadził żadnego materiału dowodowego, uzasadniającego podejrzenie sprawstwa podejrzanych. Wnikliwa analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że oskarżyciel oparł wniosek o ukaranie <em> <!-- -->de facto</em> na zeznaniach pokrzywdzonej <span class="anon-block">G. R.</span>, nie zadając sobie najmniejszego trudu, aby zeznania te zweryfikować. Czynności wykrywcze <span class="anon-block">K.</span> w <span class="anon-block">G.</span> skończyły się na stwierdzeniu, że nie ujawniono żadnych świadków tego zdarzenia (notatka, k. 24). Konkluzja ta ma tym większe znaczenie, że obwinienie złożyli wyjaśnienia, w których odnieśli się do treści zawiadomienia, a <span class="anon-block">E. M.</span> przedłożyła umowę dożywocia zawartą w formie aktu notarialnego. Już tylko skojarzenie wyjaśnień obwinionych z treścią umowy dożywocia winno zmobilizować <span class="anon-block">K.</span> w <span class="anon-block">G.</span> do rozszerzenia zakresu postępowania dowodowego i zweryfikowania twierdzeń obwinionych, albowiem nie były one bezpodstawne. Tymczasem, oskarżyciel publiczny nie podjął żadnych dalszych czynności, a sprawę zakończył skierowaniem do sądu wniosku o ukaranie, którego treść została oparta wyłącznie na zawiadomieniu pokrzywdzonej.</p> <p>Indolencji oskarżyciela publicznego nie udało się konwalidować na etapie postepowania sądowego. Przesłuchani obwinieni oraz pokrzywdzona, powielili w zasadzie wyjaśnienia i zeznania z etapu prowadzenia czynności wyjaśniających, a w sprawie nie ujawniły się żadne nowe dowody, wskazujące na sprawstwo obwinionych. Jeżeli bowiem chodzi o czyn polegający na kradzieży orbitreka (art. 119 § 1 k.w.). To obwiniona wskazywała, że orbitrek ten był jej podarowany przez <span class="anon-block">K. R.</span> i czuła się ona jego właścicielką. Nawet jeśli pokrzywdzona temu przeczyła, to nie sposób przypisać obwinionym czynu z art. 119 § 1 k.w., jeżeli kwestia władztwa nad rzeczą była sporna. <span class="anon-block">W.</span> to polega bowiem na umyślnym zaborze cudzej rzeczy, a więc oczywiste jest, że sprawca musi mieć świadomość, że sięga po nie swoją rzecz. Tymczasem żaden element materiału dowodowego nie pozwala stwierdzić, że orbitrek stanowił wyłączną własność pokrzywdzonej, a obwinieni nie mieli prawa nim rozporządzać. Jawi się jako mało prawdopodbne, aby podczas przeprowadzki dodatkowo zabierali rzecz niemałych rozmiarów, która nie należy do nich. Jeżeli zaś chodzi o czyn polegający na zniszczeniu roweru (art. 124 § 1 k.w.), to również nie ma tutaj najmniejszej choćby poszlaki wskazującej na to, że czynu tego dopuścili się obwinieni. Brak jest bowiem dowodów takich jak nagranie montioringu, zeznania świadka, czy choćby fotografie obrazujące popełniany czyn. Pokrzywdzona sama zresztą przyznała, że nie widziała kto i i kiedy dokonał uszkodzenia jej roweru, co jednak nie uniemożliwiło <span class="anon-block">K.</span> w <span class="anon-block">G.</span> obwinienie o ten czyn <span class="anon-block">E. M.</span> i <span class="anon-block">M. H.</span>, w zasadzie wyłącznie na podstawie przeczucia pokrzywdzonej. Taka postawa oskarżyciela rodzi poważne obawy o standardy postępowania oskarżyciela publicznego, który za dostateczną podstawę do skierowania wniosku o ukaranie, uznaje w zasadzie samo zawiadomienie.</p> <p>Mając zatem na uwadze to, że oskarżyciel publiczny w zasadzie nie zgromadził materiału dowodowego w sprawie, a jego wniosek o ukaranie okazał się być całkowicie bezpodstawny, Sąd nie mógł podjąc innej decyzji, jak tylko uniewinnienie obwinioncyh.</p> <p>Konsekwencją uniewinnienia, było oczywiście orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie II wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.</a>).</p> </div>