IV Ka 1164/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. IV Ka 1164/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 13 grudnia 2016 r</strong>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Dorota Nowińska </strong> </p> <p>Protokolant Artur Łukiańczyk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">M. z domu O.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p>obwinionego z art. 86 § 1 k.w.</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Oleśnicy</p> <p>z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt II W 817/15</p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym wymierza mu opłatę w kwocie 30 złotych za II instancję. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C.</span> </strong> został obwiniony o to, że w dniu 16 czerwca 2015 roku około godziny 19:20 w <span class="anon-block">O.</span> na ul. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M.</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">B. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej (...)</span> nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z pojazdem marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, kierowanym przez <span class="anon-block">M. K.</span>, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Oleśnicy wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II W 817/15:</strong> </p> <p>I.  uznał obwinionego <span class="anon-block">K. C.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 k.p.w.</a> zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania w kwocie 100 złotych oraz wydatki na opinię biegłych i koszty stawiennictwa w łącznej kwocie 1261,73 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 złotych.</p> <p>Wyrok zaskarżył w całości <strong> <!-- -->obwiniony</strong> w osobiście sporządzonej apelacji zarzucając obrazę przepisów procedury o zasadzie swobodnej oceny dowodów i rozstrzyganiu nieusuniętych wątpliwości na korzyść obwinionego oraz wynikający z tego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na przypisaniu mu kierowania samochodem, który uczestniczył w zdarzeniu drogowym opisanym w zarzucie.</p> <p>Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie go od zarzuconego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje. </strong> </p> <p>Apelacja obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Sąd I instancji postępowanie przeprowadził dokładnie, nie pozostawiając w sprawie żadnych wątpliwości, a oceny dowodów dokonał nie przekraczając granic oceny swobodnej. W uzasadnieniu wyroku dał wyraz swojemu przekonaniu o wartości i wiarygodności poszczególnych dowodów, które oparł na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie. Zgromadzony przez Sąd Rejonowy materiał dowodowy był wystarczający dla odtworzenia przebiegu zdarzenia i zachowania obwinionego a procedując w sprawie Sąd ten nie naruszył żadnego z przepisów postępowania, w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, bowiem wszystkie dowody ocenił w sposób zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, logiczny, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd ten dokonał wszystkich ustaleń, niezbędnych dla możliwości przypisania obwinionemu odpowiedzialności za wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w.</p> <p>W związku z powyższym stwierdzić należy, że chociaż skarżący podniósł w apelacji kilka zarzutów, to jednak argumenty w niej zawarte nie zdołały podważyć wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Podnosząc zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> skarżący jedynie polemizuje z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji nie wskazując w ogóle, jakich to uchybień w zakresie logicznego rozumowania prowadzących do błędnych wniosków dopuścił się Sąd I instancji przy ocenie materiału dowodowego.</p> <p>Odnosząc się szczegółowo do zarzutów zawartych w apelacji wskazać należy, iż w zupełnym oderwaniu od konsekwentnych i stanowczych oraz wzajemnie uzupełniających się zeznań świadków <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">P. P.</span> apelujący utrzymuje, jakoby nie ustalono w sposób niewątpliwy, iż to obwiniony był sprawcą kolizji w dniu 16 czerwca 2015 r. Tymczasem zeznania w/w świadków, na przestrzeni całego postępowania, pozwalały na ustalenie tej okoliczności w sposób nie budzący żadnej wątpliwości. Świadek <span class="anon-block">M. K.</span> od początku konsekwentnie wskazywał, że to właśnie pojazd obwinionego <span class="anon-block">B. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> brał udział w kolizji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Przybyłym na miejsce zdarzenia funkcjonariuszom Policji świadek przekazał dane pojazdu uczestniczącego w kolizji (markę, model i numer rejestracyjny), co znalazło odzwierciedlenie w notatce urzędowej, następnie zaś złożył logiczne i spójne zeznania, w których opisał przebieg zdarzenia. Przekazane przez świadka dane pozwoliły na ustalenie właściciela pojazdu, którym okazał się być obwiniony <span class="anon-block">K. C.</span>. Fakt, iż doszło do kolizji potwierdziła w swoich zeznaniach <span class="anon-block">P. P.</span> – postronny świadek zdarzenia. Zeznała, iż widziała, jak wycofujący z parkingu pojazd uderza w lewe tylne drzwi pojazdu stojącego przed sygnalizatorem a następnie odjeżdża. Biorąc zaś pod uwagę wyjaśnienia obwinionego, w których wskazał, że był w <span class="anon-block">O.</span> w tygodniu, w którym miało miejsce zdarzenie (16 lub 18 czerwca) i parkował swój pojazd na parkingu w okolicach rynku to, mimo iż zaprzeczał, że doszło do jakiejkolwiek kolizji, ocena całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Sąd Rejonowy do trafnego wniosku o sprawstwie obwinionego. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd meriti odmawiając wiary twierdzeniom obwinionego szeroko uzasadnił, na jakich podstawach oparł swoje ustalenie i stanowisko Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy w całości popiera. Skarżący nie przedstawił zaś żadnych wiarygodnych dowodów podważających ocenę Sądu I instancji.</p> <p>Oceny tej nie zmienia ani „opinia techniczna” <span class="anon-block">B. D.</span>, przedłożona przez obwinionego, ani też alternatywna ocena sytuacji wypadkowej dokonana przez zespół biegłych <span class="anon-block">W. K.</span> i <span class="anon-block">D. K.</span>. Ujawnione na należących do uczestników zdarzenia pojazdach ślady zarysowań i zadrapań korelują ze sobą i znajdują się na podobnej wysokości. Podkreślana przez skarżącego różnica wysokości położenia uszkodzeń lakieru na obu pojazdach (0,5 cm - 1,5 cm) jest niewielka i jej występowanie zostało logicznie uargumentowane przez biegłych, zarówno przez <span class="anon-block">A. W.</span> jak i przez zespół biegłych. W tej sytuacji nie ma żadnych podstaw, aby zasadnie wykluczyć mechanizm powstania uszkodzeń przyjęty przez Sąd Rejonowy a wynikający z uznanych za w pełni wiarygodne zeznań świadków <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">P. P.</span>. Należy w tym miejscu podkreślić, że ujawnione na pojazdach ślady uszkodzeń korelują z zeznaniami tych świadków a przeczą całkowicie wersji obwinionego, iż w ogóle doszło do jakiegokolwiek kontaktu pomiędzy pojazdami. W tej sytuacji danie wiary wyjaśnieniom obwinionego a nie zeznaniom świadków rażąco wykraczałoby poza granice zakreślone <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Słusznie zatem Sąd I instancji odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego w zakresie przebiegu kolizji, uznając je za niewiarygodne i nie mające oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z kolei przyznanie przymiotu wiarygodności zeznaniom świadków w żaden sposób nie wykroczyło poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Wszystkie zarzuty odwoławcze i leżąca u ich podstaw argumentacja, w gruncie rzeczy zmierzają do prostego podważenia dokonanej przez sąd orzekający oceny zebranych w sprawie dowodów, traktując je jednak w sposób wybiórczy i uproszczony. Argumentacja przywołana dla wsparcia sformułowanych zarzutów odwoławczych zupełnie ignoruje treść oraz wymowę i logikę tych dowodów, które sąd poddał wnikliwej analizie i ocenie, wedle wszystkich tych reguł i zasad oceny dowodów, jakie statuowane są właśnie treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Apelacja obwinionego nie dostarcza argumentów wskazujących, że w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do naruszenia zasady określonej w tym przepisie.</p> <p>Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że podstawą rozstrzygnięcia Sądu I instancji były prawdziwe ustalenia faktyczne dokonane na podstawie logicznej, zgodnej z zasadami doświadczenia życiowego, analizy materiału dowodowego. Przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena dowodów doprowadziła do trafnego wniosku, że w krytycznym czasie <span class="anon-block">K. C.</span> nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania i doprowadził do zderzenia z pojazdem kierowanych przez <span class="anon-block">M. K.</span>, powodując tym samym zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W świetle powyższego Sąd Okręgowy nie znalazł uzasadnienia dla zarzutów podniesionych w apelacji.</p> <p>Mając na względzie, iż wniesiony środek odwoławczy skierowany był przeciwko rozstrzygnięciu o winie obwinionego, Sąd Okręgowy dokonał również kontroli zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze, w pełni podzielając stanowisko Sądu meriti w zakresie wymiaru wymierzonej obwinionemu kary, która jako adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez <span class="anon-block">K. C.</span> nie nosi cech rażącej niewspółmierności.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe zaskarżony wyrok Sądu I instancji należało utrzymać w mocy.</p> <p>Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku znajduje podstawę w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz.223 z późn. zm.).</p> </div>