VI Ka 1089/16

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 1089/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 13 grudnia 2016</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura</p> <p>Sędziowie SSO Arkadiusz Łata</p> <p>SSO Małgorzata Peteja-Żak (spr.)</p> <p>Protokolant Agata Lipke</p> <p>przy udziale Kamila Rogozińskiego</p> <p>Prokuratora Prokuratury Rejonowej w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. S.</span> syna <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">E.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177§1 kk</a> </strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach</p> <p>z dnia 26 lipca 2016 r. sygnatura akt II K 18/13</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> </p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1089/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE WYROKU</h2> <p> <strong> <!-- -->z dnia 13 grudnia 2016r.</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z dnia 26 lipca 2016r., sygn. akt II K 18/13, uznał oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span> za winnego tego, że w dniu 29 marca 2012r. w <span class="anon-block">T.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, kierując samochodem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, zbliżając się do przejścia dla pieszych oraz skrzyżowania z <span class="anon-block">ul. (...)</span>, nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie zachował należytej ostrożności i nieuważnie obserwował przedpole jazdy, w wyniku czego nieumyślnie doprowadził do potrącenia pieszego <span class="anon-block">B. C.</span>, który prowadząc rower i poruszając się z lewej strony ulicy na prawą, patrząc z kierunku jazdy oskarżonego, przekraczał skośnie <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a w chwili potrącenia znajdował się już poza wyznaczonym przejściem dla pieszych, na skutek czego <span class="anon-block">B. C.</span> doznał złamania kości podudzi, rany tłuczonej głowy ze złamaniem podstawy czaszki, krwotoku śródczaszkowego i stłuczenia mózgu, które to obrażenia stanowiły chorobę realnie zagrażającą życiu pokrzywdzonego, tj. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Nadto na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres 2 lat próby.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> wymierzono oskarżonemu karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. C.</span> kwotę 1.764 zł tytułem zwrotu wydatków postępowania oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3;art. 3;art. 3 ust. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 13.340,88 i obciążył go opłatą w kwocie 540 złotych.</p> <p>Wyrok ten w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego zaskarżył oskarżyciel publiczny. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary na okres próby dwóch lat, podczas gdy adekwatna do charakteru i wagi popełnionego przez oskarżonego czynu jest kara surowsza w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat. Ponadto odwołujący się od wyroku Prokurator zarzucił przedmiotowemu wyrokowi niesłuszne niezastosowanie środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. C.</span> w kwocie 10.000 zł., w sytuacji gdy ustalone okoliczności sprawy oraz skutek popełnionego przez oskarżonego przestępstwa wskazują na zasadność takiego rozstrzygnięcia.</p> <p>W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> kary 2 lat pozbawienia wolności z zastosowaniem na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt. 1 kk</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary na okres próby 4 lat oraz orzeczenia na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> na rzecz <span class="anon-block">S. C.</span> zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 10.000 zł.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja wywiedziona przez oskarżyciela publicznego nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd I instancji w sposób wnikliwy i wszechstronny rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy i na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Wina oskarżonego została należycie wykazana w toku procesu. Ocena zaś dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy nie wskazuje błędów logicznych, jak też nie przekracza swobodnej oceny dowodów, pozostając pod ochroną dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Ustaleń faktycznych oraz kwalifikacji prawnej czynu apelacja nie kwestionowała. Mając na uwadze zakres apelacji – dotyczący wyłącznie kary – zbędne jest szersze ustosunkowanie się do ustaleń faktycznych, jak też innych nie podniesionych w apelacji podstaw odwoławczych. Przeprowadzone w sprawie, a uznane za wiarygodne dowody pozwoliły w sposób pewny przyjąć, iż oskarżony dopuścił się przypisanego mu występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a>, zaś jego sprawstwo i wina nie budzą żadnych wątpliwości.</p> <p>Przechodząc do podniesionych przez skarżącego zarzutów trzeba stwierdzić, iż zaskarżony wyrok jest trafny nie tylko pod względem poczynionych przez Sąd meriti, a nie kwestionowanych w środku odwoławczym, ustaleń faktycznych i ich subsumcji pod określone przepisy prawa materialnego, ale także w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Nie sposób zgodzić zwłaszcza się z Prokuratorem gdy wywodzi, że orzeczona kara 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat jest karą rażąco niewspółmierną. Skarżący podniósł, iż orzeczona kara jest nieadekwatna do charakteru i wagi popełnionego przez oskarżonego czynu. Zdaniem oskarżyciela publicznego karą adekwatną byłaby kara 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby. Wobec powyższego należy zwrócić uwagę, iż przestępstwo określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> zagrożone jest karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu odwoławczego wymierzenie kary w istocie bliskiej dolnej granicy ustawowego zagrożenia jest sprawiedliwym i w pełni adekwatnym do charakteru i wagi prawnokarnym następstwem popełnionego przez oskarżonego występku. Okoliczności sprawy, w szczególności poczynione prawidłowo, rzetelnie i wręcz drobiazgowo ustalenia dokonane w toku postępowania sądowego, prowadzą do wniosku, iż kara na wyższym poziomie byłaby nazbyt surowa. Sąd Rejonowy słusznie wziął pod uwagę przy wymiarze kary dotychczasową niekaralność <span class="anon-block">T. S.</span>, podobnie fakt, iż oskarżony nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ważkie znaczenie miał także zakres naruszonych przez niego reguł bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Postępowanie dowodowe pozwoliło wszak przyjąć, głównie w następstwie nieprawidłowego zabezpieczenia miejsca zdarzenia, śladów, a tym samym szeregu wątpliwości nakazujących ich rozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego, iż nieprawidłowe zachowanie kierowcy polegało jedynie na niezachowaniu należytej ostrożności i nieuważnej obserwacji przedpola jazdy. Dodatkowo istotny w świetle wymiaru kary był fakt, iż bezpośrednią przyczyną wypadku było zachowanie pieszego, <span class="anon-block">T. S.</span> natomiast przyczynił się do jego zaistnienia.</p> <p>Sąd Okręgowy zaakceptował w pełni wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego. Kara ma spełniać określone cele prewencyjno - wychowawcze i zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego oraz kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Miarkując zatem rodzaj i wymiar kary, konieczna jest ocena zachowania sprawcy przed i po popełnieniu przestępstwa. Jeśli zatem uwzględnić stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, właściwości i warunki osobiste, a także jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa – jego dotychczasową niekaralność i zachowanie po jego popełnieniu, karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Rejonowy słusznie miał w polu widzenia okoliczności popełnionego czynu, jak również właściwości osobiste sprawcy, jego dotychczasową niekaralność.</p> <p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a>, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015r., Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym 2 lat, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Począwszy od 1 lipca 2015r. warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności może dotyczyć kary nieprzekraczającej roku, a nadto sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie może być skazany na karę pozbawienia wolności. Niezależnie od wskazanych różnic w obu stanach prawnych, zawieszając wykonanie kary, Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Podstawową przesłanką stosowania omawianej instytucji jest zatem pozytywna prognoza, wyrażająca się w przekonaniu, że sprawca wykona nałożone obowiązki próby i nie powróci do przestępstwa, a zatem wykonanie wymierzonej mu kary nie jest konieczne. O pozytywnej prognozie, uzasadniającej zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary, decyduje całościowa ocena przesłanek wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 2)">art. 69 § 2 kk</a>. Podkreślenia wymaga nadto, że instytucja warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności znajduje wtedy zastosowanie, gdy brak jest potrzeby zmiany postawy sprawcy czynu, która jest stabilna i pozytywna wobec porządku prawnego, a przestępstwo, którego się dopuścił jest tylko jednorazowym błędem, przypadkiem ocenionym przez niego negatywnie. Tak właśnie jest w przypadku oskarżonego.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, warunkowe zawieszenie przedmiotowej kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec <span class="anon-block">T. S.</span> celów kary, w szczególności zapobiegnie powrotowi na drogę przestępstwa. Ewentualność zarządzenia wykonania kary, przy uwzględnieniu wymiaru i jej izolacyjnego charakteru, dodatkowo zdyscyplinuje oskarżonego i będzie stanowiła dla niego należytą barierę przed dopuszczeniem się działań sprzecznych z prawem, będzie także oddziaływała na sprawcę wychowawczo. Okres 2 lat próby, jako najkrótszy z możliwych, jak słusznie przyjął Sąd Rejonowy jest wystarczający, aby zweryfikować przyjętą wobec oskarżonego <span class="anon-block">T. S.</span> pozytywną prognozę kryminologiczną.</p> <p>Słusznie również orzeczono wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 120 stawek dziennych po 30 złotych każda, będzie ona bowiem z jednej strony stanowiła dla oskarżonego realną dolegliwość, jednocześnie spełniając szeroko rozumiane cele kary; pozwoli też uświadomić oskarżonemu konieczność ponoszenia konsekwencji własnych działań sprzecznych z prawem.</p> <p>Sąd odwoławczy nie podzielił również zarzutu skarżącego dotyczącego niezastosowania przez Sąd I instancji środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">S. C.</span> w kwocie 10.000 zł. Należy mieć na uwadze to, co miał w polu widzenia Sąd orzekający, że zarówno oskarżyciel posiłkowy, jak też jego profesjonalny pełnomocnik, w toku postępowania przed Sądem Rejonowym nie wystąpili z wnioskiem o orzeczenie takiego obowiązku. Z wnioskiem takim wystąpił Prokurator, jednak dopiero w mowie końcowej, wnosząc w sposób nieprawidłowy o orzeczenie nawiązki. W niniejszej sprawie analizie podlegało zatem, czy w stosunku do czynu przypisanego oskarżonemu zastosowanie znajdowały przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a> w brzmieniu obowiązującym przed czy od 1 lipca 2015r. Decydujące znaczenie w tym zakresie miała regulacja zawarta w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1;art. 46 § 2)">art. 46 § 1 i 2 kk</a>, do której znajdują zastosowanie reguły wyrażone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a>, a to również mając na uwadze konkretne żądanie oskarżyciela publicznego, wyrażone jednoznacznie dopiero po zamknięciu przewodu sądowego, wbrew dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 49 a)">art. 49a kpk</a>, tak w brzmieniu sprzed, jak i od 1 lipca 2015r. Zgodnie bowiem z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> przed 1 lipca 2015r.: „Zamiast obowiązku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4 § 1)">§ 1</a> Sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego", natomiast według obecnie obowiązującego brzmienia tego przepisu: "Jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4 § 1)">§ 1</a> jest znacznie utrudnione, Sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200.000 złotych na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliżej, której sytuacja życiowa, wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu [...]".Na podstawie powyższego zestawienia należy już stwierdzić, że przed 1 lipca 2015r. nie istniała możliwość zasądzenia nawiązki, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a>, na rzecz osoby najbliższej dla pokrzywdzonego w razie jego śmierci, a zatem zasądzenia określonej kwoty tytułem nawiązki, jak domagał się tego Prokurator od oskarżonego na rzecz <span class="anon-block">S. C.</span>. To powodowało, że w stosunku do oskarżonego, czynu mu przypisanego i wszystkich rozstrzygnięć materialnoprawnych z nim związanych zastosowanie znajdowała <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">ustawa Kodeks karny</a> obowiązująca przed 1 lipca 2015r., jako względniejsza dla sprawcy.</p> <p>Oskarżyciel posiłkowy, podobnie jak jego pełnomocnik, zachowując zupełnie bierną postawę przed Sądem I instancji, nie zgłosili wniosku o zasądzenie zadośćuczynienia, tak do czasu zakończenia pierwszego przesłuchania <span class="anon-block">S. C.</span> na rozprawie, jak i nawet do zamknięcia przewodu sądowego (a więc po upływie terminów określonych w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 49 a)">art. 49a kpk</a>). Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r., w razie skazania Sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem na Sądzie I instancji, przy braku wniosku pokrzywdzonego i Prokuratora złożonego w zakreślonym mu terminie i ich biernej postawie w tym zakresie, nie ciążyła powinność orzeczenia obowiązków określonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1;art. 46 § 2)">art. 46 § 1 i 2 kk</a>, co dotyczy również Sądu odwoławczego, z uwagi na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 36;art. 36 pkt. 3)">art. 36 pkt 3</a> w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247). Wszystkie naprowadzone względy uzasadniały w ocenie Sądu Okręgowego odstąpienie od orzekania w toku procesu karnego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46)">art. 46 kk</a> stosownego zadośćuczynienia. Sytuacja taka nie oznacza oczywiście jednak, iż <span class="anon-block">S. C.</span> nie może dochodzić swoich praw w tym zakresie w całości na drodze postępowania cywilnego, co zresztą zapowiadał.</p> <p>Z powyżej naprowadzonych względów Sąd Okręgowy nie dopatrzył się cech rażącej niewspółmierności wymierzonej <span class="anon-block">T. S.</span> kary i utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.</p> </div>