III AUa 470/16

<p>Sygn. akt III AUa 470/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 14 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="153"/> <col width="402"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Daria Stanek</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Małgorzata Gerszewska</p> <p>SSA Iwona Krzeczowska - Lasoń (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr.sądowy Agnieszka Makowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. w Gdańsku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">Z. A.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o wysokość świadczenia</p> <p>na skutek apelacji <span class="anon-block">Z. A.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt VI U 1054/15</p> <p>I.  zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 oraz poprzedzającą go decyzję z dnia 9 lipca 2015 roku i przelicza ubezpieczonemu rentę przez doliczenie do okresów składkowych okresu od dnia 05 marca1976 roku do dnia 31 grudnia 1976 roku;</p> <p>II.  nie stwierdza odpowiedzialności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji;</p> <p>III.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> na rzecz <span class="anon-block">Z. A.</span> kwotę 30,00 (trzydzieści złotych 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję.</p> <p>SSA Małgorzata Gerszewska SSA Daria Stanek SSA Iwona Krzeczowska – Lasoń</p> <p>Sygn. akt III AUa 470/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 23 marca 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> przyznał ubezpieczonemu <span class="anon-block">Z. A.</span> prawo do renty od 1 lutego 2015 r. i ustalił jej wysokość. Następnie decyzją z dnia 19 maja 2015 r. organ rentowy dokonał przeliczenia wysokości świadczenia należnego ubezpieczonemu od dnia 1 lutego 2015 r. , przy czym po analizie dokumentów zmieniono staż pracy i nie uwzględniono okresu od 4 marca 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r., wskazując, że był to okres urlopu bezpłatnego. Kolejną decyzją z dnia 9 lipca 2015 r. dokonano przeliczenia należnej ubezpieczonemu renty, uwzględniając za rok 1974 wynagrodzenie w kwocie 30.729 zł na podstawie listy płac.</p> <p>Odwołania od powyższych decyzji wniósł ubezpieczony precyzując, że domaga się uwzględnienia przy obliczaniu renty okresu składkowego w wymiarze 29 lat 6 miesięcy i 10 dni.</p> <p>Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołań w zakresie niezaspokojonych roszczeń ubezpieczonego, tj. części wynagrodzenia za rok 1974, która nie została uwzględniona a także w zakresie stażu pracy oraz umorzenie postępowania w pozostałym zakresie.</p> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r. oddalił odwołanie od decyzji z dnia 9 lipca 2015 r. (pkt 1) i umorzył postępowanie z odwołania od decyzji z dnia 23 marca 2015 r. i z dnia 19 maja 2015 r. (pkt 2).</p> <p>Sąd ustalił, że z dokumentacji pracowniczej (akta osobowe i płacowe z okresu zatrudnienia ubezpieczonego w <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span> <span class="anon-block">C.</span>) w okresie od dnia 4 marca 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r. ubezpieczony korzystał z urlopu bezpłatnego.</p> <p>W ocenie Sądu kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostała kwestia stażu pracy, a konkretnie możliwości uwzględnienia ubezpieczonemu jako okresu składkowego okresu od dnia 4 marca 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r.</p> <p>Ubezpieczony wskazał, że w powyższym okresie pracował na terenie NRD. Jednocześnie nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność wspomnianej pracy, nie potrafił wyjaśnić, kto skierował go do pracy, co konkretnie robił, a także w jakich godzinach i w jakich dniach tygodnia pracował.</p> <p>W tej sytuacji, w ocenie Sądu ubezpieczony nie udowodnił, aby wspomniany okres mógł zostać mu zaliczony jako okres składkowy zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 6;art. 6 ust. 1;art. 6 ust. 1 pkt. 1)">art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>. Mając powyższe na uwadze odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 9 lipca 2015r. na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477^{<!-- -->14} § 1 k.p.c.</a> podlegało oddaleniu.</p> <p>W pozostałym zakresie Sąd postępowanie umorzył zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(13);art. 477(13) § 1)">art. 477^{<!-- -->13} § 1 k.p.c.</a>, bowiem organ rentowy w tej części odwołanie ubezpieczonego uwzględnił w taki sposób, że ubezpieczony nie wnosił zastrzeżeń.</p> <p>Apelację od wyroku wniósł ubezpieczony zaskarżając wyrok w części w jakiej Sąd Okręgowy oddalił jego odwołanie. Skarżący zarzucił, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo ocenił materiał dowodowy i nie ustalił, że ubezpieczony w okresie zatrudnienia w macierzystym zakładzie pracy wykonywał pracę w NRD zaliczoną do pracy w <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span>, co zostało potwierdzone przez pracodawcę w wydanym mu</p> <p>świadectwie pracy. Apelujący powołał się na nowe dowody z dokumentów załączonych do apelacji i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przeliczenie świadczenia z zaliczeniem spornego okresu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja ubezpieczonego okazała się częściowo zasadna.</p> <p>Istotą sporu pozostaje spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek do przeliczenia renty przez doliczenie nieuwzględnionych w wymiarze świadczenia okresów składkowych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 112;art. 112 ust. 1)">art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>, jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r. Nr 887 ze zm.; dalej " ustawa o emeryturach i rentach"), a ściślej - możliwość doliczenia do uwzględnionego przez organ rentowy stażu okresu pracy za granicą od dnia 4 marca 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r.</p> <p>Postępowanie apelacyjne ma charakter kontrolny, ale jest także kontynuacją postępowania przed sądem pierwszej instancji i zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Przyjęta koncepcja apelacji pełnej (cum beneficio novorum) zakłada więc możliwość, a niekiedy konieczność prowadzenia przez sąd drugiej instancji postępowania dowodowego. Nakłada na sąd drugiej instancji powinność dokonania samodzielnej oceny dowodów zgromadzonych przez sąd pierwszej instancji oraz przeprowadzonych przed sądem odwoławczym, a także ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd drugiej instancji stosuje zarówno przepisy szczególne odnoszące się do postępowania przed tym sądem (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381;art. 382)">art. 381, 382 k.p.c.</a>), jak i odpowiednio - z mocy odesłania zawartego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> - przepisy regulujące przebieg postępowania dowodowego przed sądem pierwszej instancji (227, 235-315 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a>).</p> <p>Sąd Okręgowy pomimo, że przeprowadził dowód z dokumentacji pracowniczej skarżącego i z jego zeznań uchylił się od oceny tych dowodów i nie dokonał żadnych ustaleń co do okresu pracy ubezpieczonego w spornym okresie. Dlatego też Sąd Apelacyjny na podstawie dowodów przeprowadzonych przed Sądem pierwszej instancji i uzupełnionego postępowania dowodowego przed Sądem drugiej instancji poczynił własne ustalenia, które ocenił z punktu widzenia prawa materialnego. W związku z powyższym tracą na znaczeniu zarzuty podniesione w apelacji dotyczące wadliwości oceny dowodów przez Sąd Okręgowy.</p> <p>Sąd Apelacyjny ustalił, że ubezpieczony dnia 10 lipca 1973 r. podjął zatrudnienie w <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> w pełnym wymiarze czasu pracy. Wnioskodawca uzyskał od swego zakładu pracy na okres pracy w przedsiębiorstwie niemieckim urlop bezpłatny od dnia 4 marca 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r. Ubezpieczony pracę na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> w b. NRD w pełnym wymiarze czasu pracy w charakterze wiertacza rozpoczął 5 marca 1976 r. a zakończył dnia 31 grudnia 1976 r. Wnioskodawca nie był zatrudniony przez polskie przedsiębiorstwo przy realizacji budownictwa eksportowego lub usługi związanej z eksportem, lecz był zatrudniony przez przedsiębiorstwo niemieckie na podstawie skierowania przez <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block"> Zjednoczenie (...)</span> na podstawie umowy z dnia 25 maja 1971 r. zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Niemieckiej Republiki Demokratycznej w sprawie czasowego zatrudnienia polskich pracowników w przedsiębiorstwach Niemieckiej Republiki Demokratycznej i umowy o pracę zawartej przez to przedsiębiorstwo z ubezpieczonym dnia 5 marca 1976 r. Przedsiębiorstwo niemieckie poświadczyło, że wnioskodawca w od dnia 5 marca 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r. przepracował 193 dni robocze i uzyskał wynagrodzenie w wysokości 5.978,07 marek. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego udzielonego na czas pracy za granicą, wnioskodawca od dnia 6 stycznia 1977 r. podjął pracę w macierzystym zakładzie na stanowisku kontrolera jakości. <span class="anon-block"> Wytwórnia (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> w świadectwie pracy z dnia 28 sierpnia 1987 r. potwierdziła zatrudnienie wnioskodawcy od dnia 10 lipca 1973 r. do dnia 31 sierpnia 1987 r., zaliczając do okresu pracę za granicą.</p> <p>Powyższych ustaleń Sąd drugiej instancji dokonał na podstawie akt osobowych ubezpieczonego oraz dowodów nieosobowych złożonych w postępowaniu apelacyjnym oraz zeznań wnioskodawcy złożonych zarówno przed Sądem Okręgowym jak i Sądem Apelacyjnym. Wiarygodność dowodów nieosobowych nie budziła wątpliwości Sądu Apelacyjnego i znalazła potwierdzenie w zeznaniach strony.</p> <p>Kwestia pracy pracowników polskich na terenie byłego NRD regulowana była postanowieniami umowy podpisanej w <span class="anon-block">W.</span> dnia 13 lipca 1957 r. pomiędzy Polską Rzeczpospolitą Ludową i Niemiecką Republiką Demokratyczną o współpracy w dziedzinie polityki społecznej (Dz. U. z 1958 r. Nr 51, poz. 246), zmienioną i uzupełnioną protokołem z dnia 14 października 1971 r. Z tytułu tejże umowy Niemiecka Republika Demokratyczna przekazywała rocznie za każdego polskiego pracownika 2525 DEM, co stanowiło około 3863 zł według przelicznika bankowego w tamtym czasie (zawarto te kwoty w załącznikach do umowy i ich zmianach), na pokrycie wydatków ponoszonych przez PRL z tytułu świadczeń udzielanych przez polskie instytucje ubezpieczeń społecznych. Mimo, że wskazana umowa utraciła moc z dniem 2 października 1990 r. w związku z podpisaniem w dniu 8 grudnia 1990 r. umowy między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o zabezpieczeniu społecznym (Dz. U. z 1991 r. Nr 108, poz. 468) to zgodnie z art.27 ust.2 tej umowy, nadal do okresów zatrudnienia na terenie b. NRD przebytych do 31 grudnia 1990 r. mają zastosowanie przepisy umowy z dnia 13 lipca 1957 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że postanowienia umowy międzynarodowej z dnia 13 lipca 1957 r. obejmują wyłącznie wzajemne uwzględnianie okresów ubezpieczenia na terytorium drugiego państwa.</p> <p>Stosownie do przepisów art. 6 ustawy o emeryturach i rentach, jako okresy pracy za granicą wymienione zostały dwa różne okresy: okresy pracy w organizacjach międzynarodowych, zagranicznych instytucjach i w zakładach, do których zostali skierowani w ramach współpracy międzynarodowej lub w których obywatele polscy byli zatrudnieni za zgodą właściwych władz polskich, niewymaganej w stosunku do pracowników, którzy wyjechali za granicę przed dniem 9 maja 1945 r. (lit. c) oraz okresy pracy u innych pracodawców zagranicznych, pod warunkiem opłacenia w okresie pracy za granicą składek na ubezpieczenie społeczne w Polsce (lit. d). Obydwa te okresy charakteryzują się tym, że mimo wykonywania zatrudnienia w innym państwie, praca ma takie samo znaczenie dla polskiej instytucji ubezpieczeniowej, jakby była wykonywana w Polsce, z tym elementem różniącym, że w art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. c kwestię opłacania składek na ubezpieczenie w którymkolwiek z państw pomija się, natomiast w art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d istnienie wpływów do polskiej instytucji ubezpieczeniowej uwypukla. Rozróżnienie to wynika z zaopatrzeniowego charakteru ubezpieczenia społecznego przed reformą, w którym prawo do świadczeń nie było bezwzględnie warunkowane opłaceniem składek, a istotne znaczenie miało wykonywanie zatrudnienia. Świadczenia przysługiwały z tytułu pracy, dlatego też, jeżeli umowy międzynarodowe przewidywały transfer i pracę obywateli polskich na rzecz zagranicznych pracodawców, to praca świadczona w ramach tych umów była traktowana była na równi z zatrudnieniem w Polsce i uwzględniana na tych samych zasadach, jak to zatrudnienie. Stąd praca obywateli polskich za granicą, objęta takimi umowami, uwzględniana jest przy ustalaniu prawa i wysokości świadczeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2006 r., I UK 356/05, OSNP 2007 nr 13-14, poz. 202).</p> <p>Opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne w Polsce, nie dotyczyło więc pracowników wysyłanych do pracy za granicą, lecz tylko zatrudnienia, które obywatele polscy podejmowali w drodze bezpośrednich uzgodnień i umów zawieranych z pracodawcami zagranicznymi (art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy). Składki z tego tytułu mogły być dobrowolnie wnoszone do polskiej instytucji ubezpieczeniowej dopiero na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19911060457" title="Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz. U. z 1991 r. Nr 106, poz. 457 (art. 26;art. 26 ust. 3)">art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu</a> (Dz.U. Nr 75, poz. 446 ze zm.) w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19911220542" title="Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie trybu dokonywania wpłat na Fundusz Pracy z tytułu zatrudnienia za granicą u pracodawców zagranicznych oraz trybu uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne - Dz. U. z 1991 r. Nr 122, poz. 542 ()">rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie trybu dokonywania wpłat na Fundusz Pracy z tytułu zatrudnienia za granicą u pracodawców zagranicznych oraz trybu uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne</a> (Dz.U. Nr 122, poz. 542).</p> <p>Ponieważ przedłożona przez ubezpieczonego umowa o pracę z dnia 5 marca 1976 r. potwierdzała, że zatrudnienie ubezpieczonego odbywało się na podstawie umowy z dnia 13 lipca 1957 r. zawartej między Polską Rzeczpospolitą Ludową i Niemiecką Republiką Demokratyczną o współpracy w dziedzinie polityki społecznej zmienioną i uzupełnioną protokołem z dnia 18 października 1973 r., Sąd Apelacyjny zakwalifikował okres od dnia 5 marca 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r. jako składkowy okres ubezpieczeń emerytalnego i rentowych na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 1c ustawy o emeryturach i rentach. Do tego okresu nie można było zaliczyć dnia 4 marca 1976 r. albowiem tego dnia ubezpieczony nie realizował zatrudnienia za granicą i pozostawał na urlopie bezpłatnym w macierzystym zakładzie pracy. W tym dniu doszło do zawieszenia funkcjonowania stosunku pracy, skoro ubezpieczony nie był zobowiązany do wykonywania pracy i nie otrzymał żadnych świadczeń ze stosunku zatrudnienia z macierzystym zakładem pracy (wynagrodzenia za pracę lub jego surogatu w postaci zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy z powodu choroby). Okres ten w świetle unormowań <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">Kodeksu pracy</a> nie jest okresem zatrudnienia, o jakich mowa w powołanych wyżej przepisach prawa ubezpieczeń społecznych.</p> <p>Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach, jeżeli rencista (w niniejszej sprawie - wnioskodawca) zgłosi wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas w wymiarze świadczenia okresów składkowych lub nieskładkowych "kwotę przysługującego świadczenia zwiększa się doliczając do kwoty otrzymywanej przezeń dotychczas emerytury stosowny procent podstawy wymiaru ustalonej w wyniku waloryzacji, odpowiednio za każdy rok okresów składkowych lub nieskładkowych". W przypadku ubezpieczonego zakwalifikowanie okresu od dnia 5 marca 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r. do okresów składkowych winno skutkować przeliczeniem wysokości świadczenia na zasadach określonych w art. 112 ust. pkt 1 powołanej ustawy.</p> <p>Sąd drugiej instancji uznał, że brak jest podstaw do obciążania pozwanego niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności niezbędnych do wydania decyzji na podstawie art. podstawie art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach. Nie budzi wątpliwości, że o odpowiedzialności organu rentowego można mówić wówczas, gdy organ rentowy nie przeprowadzi dowodów, jakie mógł i powinien był przeprowadzić. Nie budzi też wątpliwości, że o odpowiedzialności organu rentowego można skutecznie mówić także w przypadku odmiennej i błędnej oceny zebranego materiału dowodowego.</p> <p>Mając na względzie postępowanie dowodowe prowadzone przez sądy obu instancji, potrzebę skorzystania z osobowych i nieosobowych źródeł dowodowych nie sposób jest skutecznie twierdzić, że pozwany powinien te dowody przeprowadzić we własnym zakresie, a tym samym może ponosić odpowiedzialność za niewyjaśnienie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> orzekł w pkt 1 i 2 sentencji.</p> <p>O kosztach sądowych orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> </p> <p>SSA Małgorzata Gerszewska SSA Daria Stanek SSA Iwona Krzeczowska - Lasoń</p> </div>