III RC 471/15

Sądy powszechne2016-12-14

Sygnatura

III RC 471/15

Data orzeczenia

2016-12-14

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Anna Smolińska (PRESIDING_JUDGE)

Treść orzeczenia

Sygn. akt IIIRC 471/15 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 14/12/2016 r. Sąd Rejonowy w Wołominie III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie Przewodniczący: SSR Anna Smolińska Protokolant: Ewelina Grzywaczewska po rozpoznaniu w dniu 14/12/2016 r. w Wołominie na rozprawie sprawy z powództwa J. G. (1) przeciwko J. G. (2) o wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego 1. ustala, iż z dniem 01 września 2016 r. obowiązek alimentacyjny J. G. (1) wobec J. G. (2) ustalony wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. III RC 254/13 wygasł; 2. w pozostałym zakresie powództwo oddala. Sygn. akt III RC 471/15 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 27 lipca 2015 r. J. G. (1) zażądał uchylenia obowiązku alimentacyjnego nałożonego na niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt III RC 254/13 w kwocie po 500 zł miesięcznie na rzecz J. G. (2). Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. powód poparł powództwo, zaś pozwany wniósł o jego oddalenie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt III RC 254/13 Sąd Rejonowy w Wołominie obniżył alimenty ustalone wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2009 r. zasądzone od J. G. (1) na rzecz J. G. (2) z kwoty po 600 zł miesięcznie do kwoty po 500 zł miesięcznie poczynając od dnia 13 maja 2013 r. W czasie wydania wyżej wymienionego orzeczenia J. G. (1) miał 69 lat, utrzymywał się z emerytury w kwocie 898,76 zł netto miesięcznie, ponadto ubiegał się o zasiłek celowy z (...). Był właścicielem nieruchomości w Z., zamieszkiwał w budynku gospodarczym o pow. 32 m 2 składającym się z dwóch pomieszczeń z kuchnią. Był jednym z pięciu współwłaścicieli nieruchomości w M. odziedziczonej po rodzicach oraz właścicielem udziału w nieruchomości w K.. Powód ponosił opłaty za prąd w kwocie 26 zł miesięcznie oraz za butlę gazową, a ponadto opłacał podatek roczny od nieruchomości w łącznej kwocie 312 zł na rok. Powód cierpiał na boreliozę, reumatyzm, zapalenie stawów, zapalenie mięśnia sercowego oraz miał problemy z kręgosłupem. Przyjmował lekarstwa za kwotę 70 zł miesięcznie. J. G. (2) miał wówczas 22 lata, był studentem 3 roku stacjonarnych studiów pierwszego stopnia na Uniwersytecie G. na kierunku socjologia, specjalność socjologia mediów i komunikacji. Był w trakcie pisania pracy licencjackiej. Nie otrzymywał stypendium. Zamierzał podjąć płatne studia prawnicze. Pozwany zamieszkiwał z matką w będącym jej własnością lokalu o pow. około 42 m 2. Opłaty wynosiły 389 zł za czynsz, około 200 zł na dwa miesiące za energię oraz 60 zł na dwa miesiące za gaz. Matka pozwanego zatrudniona była w aptece na stanowisku farmaceuty za wynagrodzeniem 2300 zł netto miesięcznie. Spłacała ratę kredytu w wysokości 900-1000 zł miesięcznie zaciągniętego na zakup mieszkania o pow. 31 m 2. Mieszkanie wynajmowali studenci za kwotę 1100 zł miesięcznie, czynsz wynosił 300 zł miesięcznie. Pozwany podejmował prace dorywcze w wakacje, dochody przeznaczał na bieżące potrzeby i wypoczynek wakacyjny. Pozwany oczekiwał na rehabilitację, na którą został skierowany w związku z bocznym skrzywieniem kręgosłupa. J. G. (1) ma obecnie 71 lat. Jego dochód stanowi emerytura w wysokości 928 zł miesięcznie oraz zasiłek w wysokości 208,17 zł miesięcznie. Zamieszkuje w tym samym co wcześniej lokalu. Ponosi opłaty za energię – 25 zł miesięcznie, wywóz śmieci – 7 zł miesięcznie, za lekarstwa – 100 zł miesięcznie oraz podatek od nieruchomości w kwocie 350 zł rocznie. J. G. (2) ma aktualnie 24 lata. W dniu 1 września 2016 r. obronił pracę magisterską na Uniwersytecie G. na kierunku socjologia. Od 1 października 2016 r. podjął socjologiczne studia doktoranckie ( k. 38 – zaświadczenie). Zajęcia odbywają się 3 razy w tygodniu od godziny 15 do 19, a ponadto raz w tygodniu odbywają się seminaria. Dodatkowo uczestniczy w konferencjach. Pozwany ma przeprowadzić 90 godzin zajęć oraz zdać 7 egzaminów. Pozwany bardzo dobrze zna język angielski. W dalszym ciągu zamieszkuje w G. razem z matką w jej mieszkaniu własnościowym. Czynsz wynosi 600 zł miesięcznie, dodatkowo płatny jest prąd i gaz. Matka pozwanego zatrudniona jest jako technik farmaceuta za wynagrodzeniem około 2000 zł miesięcznie. Nadal jest ona właścicielką mieszkania o pow. 31 m 2, które wynajmuje – z uzyskiwanej za wynajem kwoty opłaca czynsz za to mieszkanie oraz kredyt zaciągnięty na jego zakup. Pozwany w 2015 r. przeszedł artroskopię kolana, nie posiada majątku. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań stron, dokumentów zebranych w aktach sprawy oraz akt o sygn. III RC 254/13. Sąd zważył, co następuje: Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka stanowi uszczegółowienie ogólnego obowiązku troszczenia się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i należytego przygotowania go, odpowiednio do jego uzdolnień, do pracy zawodowej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 96)">art. 96 k.r.o.</a>). Zakres świadczenia alimentacyjnego wyznacza w tym przypadku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 135;art. 135 § 1)">art. 135 § 1 k.r.o.</a>, zgodnie z którym wysokość świadczenia zależy od możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego oraz od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego do alimentacji. Materialną podstawę roszczenia stanowi w sprawie niniejszej przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 138)">art. 138 k.r.o.</a>, zgodnie z którym w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków rozumie się istotne zwiększenie lub zmniejszenie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji, istotne zwiększenie lub zmniejszenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego czy istotne zmniejszenie się możliwości zaspokajania potrzeb własnymi siłami. Rozstrzygnięcie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 138)">art. 138 k.r.o.</a> wymaga więc porównania stanu istniejącego w dacie uprawomocnienia się wyroku zasądzającego alimenty ze stanem istniejącym w dacie orzekania o ich podwyższeniu lub obniżeniu. Z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 133;art. 133 § 1)">art. 133 § 1 k.r.o.</a> wynika, że obowiązek istnieje w stosunku do dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Oznacza to, że zarówno sam fakt osiągnięcia przez dziecka pełnoletności, jak i uzyskiwanie przez nie środków finansowych z tytułu pracy zawodowej, renty inwalidzkiej czy zasiłku dla bezrobotnych, nie pociąga za sobą automatycznie ustania obowiązku alimentacyjnego ciążącego na rodzicach. Ponadto według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (§ 3;art. 133)">§ 3 art. 133 k.r.o.</a> rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się. Sąd uznał, iż powództwo zasługuje na uwzględnienie w części. Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, w którym stwierdzono, że o wygaśnięciu obowiązku alimentacyjnego decyduje kryterium osiągnięcia przez dziecko zdolności do samodzielnego utrzymania się (wyrok SN z dn. 01.10.1998 r., I CKN 853/97, LEX nr 1214919). Osiągnięcie samodzielności przez dziecko, w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 133;art. 133 § 1)">art. 133 § 1 k.r.o.</a>, zakłada zdobycie przez nie odpowiadających jego uzdolnieniom i predyspozycjom kwalifikacji zawodowych (wyrok SN z dn. 26.11.1998 r., I CKN 898/97, LEX nr 1215599). Obowiązek przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 133;art. 133 § 1)">art. 133 § 1 k.r.o.</a> wygasa zaś z chwilą osiągnięcia przez dziecko odpowiedniego stopnia fizycznego i umysłowego rozwoju, potrzebnego do usamodzielnienia się i do uzyskania środków utrzymania z własnej pracy i z własnych zarobków (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 1980 roku w sprawie III CRN 144/80, OSNC 1981/1/20). W ocenie Sądu Juliusz G. osiągnął zdolność do samodzielnego utrzymywania się z chwilą ukończenia studiów magisterskich i obronienia pracy magisterskiej, a więc w dniu 1 września 2016 r. Co prawda pozwany podjął studia doktoranckie, jednak w ocenie Sądu jest to wykształcenie dodatkowe, uzupełniające. Ukończone studia wyższe i uzyskane dotychczas kwalifikacje pozwalają pozwanemu na podjęcie pracy zarobkowej, która powinna w pełni pokryć jego koszty utrzymania. W pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone, gdyż Sąd uznał, że obowiązek alimentacyjny wygasł z dniem 1 września 2016 r. tj. z chwilą ukończenia studiów magisterskich, a nie z dniem wniesienia powództwa w niniejszej sprawie albowiem obowiązek rodzica obejmujący należyte przygotowanie dziecka do pracy obejmuje również umożliwienie mu nabycia wykształcenia wyższego, o ile wykazuje ono takie predyspozycje – co miało miejsce w przypadku pozwanego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji. </div>