II AKa 412/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 412/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 15 grudnia 2016r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Jerzy Leder</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Ewa Plawgo</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Hanna Wnękowska (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – sekr. sąd. Piotr Grodecki </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">A. D.</span> s. <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">A.</span> zd. <span class="anon-block">B.</span> <br/> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2;art. 156 § 3)">art. 156 § 1 pkt. 2 i § 3 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego i prokuratora </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 5 lipca 2016 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt V K 56/15</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonego <span class="anon-block">A. D.</span> przekazuje Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie do ponownego rozpoznania; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">L. S.</span> Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 738 zł (w tym 23% VAT) z tytułu obrony z urzędu przed Sądem Apelacyjnym. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Od wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">P.</span> w <span class="anon-block">W.</span> z dnia <br/>5 lipca 2016 roku sygn. VK 56/15 skazującego oskarżonego <span class="anon-block">A. D.</span> apelację wniósł obrońca oskarżonego i prokurator.</p> <p>Obrońca wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego.</p> <p>Prokurator wniósł o zmianę wyroku przez wymierzenie oskarżonemu kary 9 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył co następuje.</p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego jest częściowo zasadna. Wniosek zawarty w apelacji oraz apelacja prokuratora są przedwczesne.</p> <p>Zasadny jest podniesiony w apelacji zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 3)">art. 442 § 3 k.p.k.</a> Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku z 1.04.2015 r. wyraził jednoznaczny pogląd o konieczności bezpośredniego przesłuchania świadka <span class="anon-block">A. W.</span> z uwagi na fakt, że jest to jedyny świadek przedmiotowego zajścia a jej zeznania pozostają w sprzeczności z innymi ujawnionymi, wskazanymi przez Sąd Apelacyjny, dowodami.</p> <p>Zaniechanie przesłuchania tego świadka na rozprawie i oparcie ustaleń na zeznaniach złożonych w toku śledztwa uchybia zasadzie bezpośredniości obowiązującej w procesie karnym.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">A. W.</span> nie mogą zostać uznane za dowód niebudzący wątpliwości, skoro nie tylko nie zostały potwierdzone pozostałymi dowodami ale z niektórymi z nich pozostają w sprzeczności. Dotyczy to zeznań <span class="anon-block">J. S.</span> oraz protokołu zewnętrznych oględzin zwłok i dokumentacji fotograficznej z których wynika, że nie stwierdzono na ubraniu pokrzywdzonego śladów krwi. Zwrócić należy także uwagę na opinię biegłej z zakresu medycyny sądowej <span class="anon-block">M. B.</span> w części dotyczącej ustalenia orientacyjnej godziny zgonu <span class="anon-block">S. K.</span> (k. 863 - 878 ), w szczególności na jej stwierdzenie, że pokrzywdzony mógł jeszcze żyć między godziną 5 a 7 rano co oznacza, że przedmiotowych obrażeń skutkujących zgonem mógł doznać po godz. 5. Z zeznań <span class="anon-block">A. W.</span> wynika zaś niespornie, że w tym czasie oskarżony nie przebywał już w towarzystwie <span class="anon-block">S. K.</span> - znacznie wcześniej świadek i oskarżony udali się spać nastawiając budzik na godz. 5, gdyż wybierali się na grzyby.</p> <p>Nie można też tracić z pola widzenia okoliczności, że - wbrew stanowisku Sądu Okręgowego - <span class="anon-block">A. W.</span> mogła być zainteresowana w skierowaniu na oskarżonego podejrzenia spowodowania śmierci <span class="anon-block">S. K.</span>. Została ona bowiem zatrzymana jako osoba podejrzana o współudział w dokonaniu przedmiotowego czynu a obrona przed tym zarzutem z pewnością była dla niej tym istotniejsza, że była już karana za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> </p> <p>W tej sytuacji, przy uwzględnieniu, że <span class="anon-block">A. W.</span> jest jedynym świadkiem zajścia a oskarżony konsekwentnie zaprzecza jej zeznaniom - koniecznym jest bezpośrednie przesłuchanie tego świadka przez Sąd.</p> <p>Jak podkreślił Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 roku - priorytetowe znaczenie w procesie karnym ma poczynienie niewątpliwych ustaleń w przedmiocie winy oskarżonego, nie zaś szybkie i sprawne zakończenie postępowania przy jednoczesnym odsunięciu na dalszy plan podstawowych zasad i gwarancji procesowych.</p> <p>Wskazane wyżej uchybienie spowodowało konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.</p> <p>W tej sytuacji, uznając za przedwczesne odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy a także do apelacji prokuratora, Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 k.p.k.</a> ograniczył rozpoznanie wniesionych apelacji do uchybienia będącego powodem uchylenia wyroku.</p> <p>Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Okręgowy podejmie wszelkie możliwe działania, przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kodeksie postępowania karnego</a>, zmierzające do bezpośredniego przesłuchania <span class="anon-block">A. W.</span>. Po jej przesłuchaniu Sąd Okręgowy dokona oceny całokształtu ujawnionych dowodów bacząc by nie przekraczała ona ram zakreślonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy rozważy celowość skorzystania z możliwości przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 2)">art. 442 § 2 k.p.k.</a> w odniesieniu do dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku.</p> <p>Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.</p> </div>