Ppolska.starec← UrzadnikZaloguj

IV P 139/16

Sądy powszechne2016-12-15
Sygnatura
IV P 139/16
Data orzeczenia
2016-12-15
Rodzaj
SENTENCE

Sędziowie

Józef LenartowiczLeszek RygielMariusz Szwast (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

Treść orzeczenia

<p>Sygn. akt IV P 139/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 15 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Krośnie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="442"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSR Mariusz Szwast</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Ławnicy:</p> </td> <td> <p> <span class="anon-block">J. L.</span> </p> <p> <span class="anon-block">L. R.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Agnieszka Wulw-Kondej</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. w Krośnie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. B.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> w <span class="anon-block">K.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  zasądza od powoda <span class="anon-block">W. B.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> w <span class="anon-block">K.</span> kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych) – tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt IV P 139/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> wyroku z dnia 15 grudnia 2016 roku</strong> </p> <p>Powód <span class="anon-block">W. B.</span> w pozwie przeciwko pozwanemu <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> w <span class="anon-block">K.</span>, ostatecznie sprecyzowanym do protokołu rozprawy w dniu 13 października 2016 r., wniósł o zasądzenie od pozwanego odszkodowania w wysokości 16 500 zł.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że w październiku 2015 r. został zatrudniony u pozwanego na stanowisku kierownika działu BHP i <span class="anon-block"> Ochrony (...)</span> na czas określony, tj. na czas nieświadczenia pracy przez innego pracownika. Umowa przewidywała możliwość jej wcześniejszego rozwiązania jedynie bez wypowiedzenia w razie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków przez pracownika przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 k.p.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53)">53 k.p.</a> Pracownikiem zastępowanym przez powoda była jego żona, przebywająca na urlopie wychowawczym, który miał upłynąć 31 grudnia 2016 r. Pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. pozwany wypowiedział powodowi umowę o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. Zasadnym jest zatem żądanie uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, skoro umowa o pracę nie przewidywała takiego trybu jej rozwiązania.</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">K.</span> wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.</p> <p>W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany zarzucił, że rozwiązanie z powodem umowy o pracę nastąpiło na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030900844" title="Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników - Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 ()">ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników</a>. Umowa na zastępstwo jest traktowana przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeks pracy</a> jako szczególna forma umowy na czas określony. Według stanu prawnego obowiązującego na dzień zawarcia z powodem umowy o pracę, na podstawie obowiązującego na dzień 22 lutego 2016 r. przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33(1))">art. 33 <sup> <!-- -->1 </sup>k.p.</a>, umowa mogła zostać rozwiązana za trzydniowym okresem wypowiedzenia. Łącząca strony umowa o pracę również przewidywała możliwość jej rozwiązania za wypowiedzeniem (§ 8 umowy), potwierdzając regulację kodeksową w tym zakresie. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33;art. 33(1))">art. 33 i art. 33 <sup> <!-- -->1 </sup>k.p.</a> zostały uchylone z dniem 22 lutego 2016 r. Według stanu prawnego obowiązującego na dzień rozwiązania umowy o pracę okres wypowiedzenia umowy zawartej na czas określony, jak i na czas nieokreślony, zostały ujednolicone przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36)">art. 36 k.p.</a>, przy czym do rozwiązania przedmiotowej umowy o pracę pracodawca posłużył się korzystniejszym dla pracownika dwutygodniowym okresem wypowiedzenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił i zważył, co następuje :</strong> </p> <p>Na podstawie umowy o pracę na zastępstwo zawartej dnia 6 października 2015 r. pozwany <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> w <span class="anon-block">K.</span> zatrudnił powoda <span class="anon-block">W. B.</span> na stanowisku kierownika działu BHP i <span class="anon-block"> Ochrony (...)</span> na czas nieświadczenia pracy przez <span class="anon-block">S. B.</span>, w pełnym wymiarze czasu pracy od 6 października 2015 r.</p> <p>W § 8, w ust. 1 umowy zastrzeżono możliwość jej wypowiedzenia w sposób przewidziany <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksem pracy</a>, natomiast w ust. 2 tego paragrafu wskazano, że w każdym czasie, w razie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków przez pracownika, pracodawca ma prawo do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 k.p.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 53)">53 k.p.</a> </p> <p>W piśmie z dnia 6 października 2015 r. zawierającym informacje o warunkach zatrudnienia pracownika w pkt. 5 wskazano, że okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas zastępstwa wynosi 3 dni robocze – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33(1))">art. 33 <sup> <!-- -->1 </sup>k.p.</a> </p> <p>W piśmie z dnia 20 czerwca 2016 r. pracodawca zawarł oświadczenie o rozwiązaniu z pracownikiem umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, który wynosi dwa tygodnie i upłynął 9 lipca 2016 r.</p> <p>Pracodawca powoda miał świadomość, że nieobecność żony powoda będzie trwać dłużej niż 6 miesięcy.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód : </strong>akta osobowe powoda, zeznania świadka <span class="anon-block">M. P.</span> k.42,</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, bowiem są spójne i jednolite.</p> <p>Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów, których wiarygodność nie budzi wątpliwości, a strony im nie zaprzeczyły.</p> <p>W dacie zawarcia przez strony procesu umowy o pracę obowiązywał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 25;art. 25 § 1)">art. 25 § 1 k.p.</a>, w brzmieniu z którego wynikało, że umowę o pracę zawiera się na czas nieokreślony, na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy. Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy, pracodawca może w tym celu zatrudnić innego pracownika na podstawie umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas tej nieobecności.</p> <p>W tamtym czasie obowiązywał również <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33(1))">art. 33<sup> <!-- -->1 </sup>k.p.</a>, który stanowił, że okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony w okolicznościach, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 25;art. 25 § 1;art. 25 § 1 zd. 2)">art. 25 § 1 zdanie drugie</a>, wynosi 3 dni robocze.</p> <p>Umowa na czas zastępstwa była szczególną odmianą umowy na czas określony. Umowa ta nie została bliżej określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksie pracy</a>, zatem należało do niej stosować wszelkie reguły wynikające z norm dotyczących umowy na czas określony - tak <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">Kodeks pracy</a> Komentarz pod redakcją M. <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">K. R.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span> <span class="anon-block"> Wydawnictwa (...)</span> k.152.</p> <p>Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015, poz. 1220) ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 12, który wchodzi w życie z dniem 30 sierpnia 2015 r.</p> <p>W świetle powyższego ustawa weszła w życie od 22 lutego 2016 r. Z tym też terminem uchylone zostały <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33)">art. 33 k.p.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33(1))">art. 33 <sup> <!-- -->1 </sup>k.p.</a> stanowiące o dopuszczalności wypowiedzenia umów na czas określony, a także zmieniona została treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 25;art. 25 § 1)">art. 25 § 1 k.p.</a> </p> <p>Zgodnie z art. 14 ust. 3 powołanej ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy przy wypowiadaniu umów o pracę na czas określony zawartych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, w których przewidziano możliwość ich rozwiązania z zachowaniem 2-tygodniowego okresu wypowiedzenia, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się okresy wypowiedzenia, o których mowa w art. 36 § 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.</p> <p>Zgodnie z art. 16 tej ustawy przy ustalaniu długości okresu wypowiedzenia umów o pracę na czas określony, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, których wypowiedzenie następuje, począwszy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, nie uwzględnia się okresów zatrudnienia u danego pracodawcy, przypadających przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36;art. 36 § 1)">art. 36 § 1 k.p.</a> okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi:</p> <p>1)2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy;</p> <p>2)1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy;</p> <p>3)3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.</p> <p>W przedmiotowej sprawie strony procesu w umowie o pracę na zastępstwo zawarły klauzulę o możliwości wypowiedzenia umowy, zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a> (§ 8 ust. 1 tej umowy).</p> <p>W świetle przytoczonych powyżej przepisów istnieje możliwość dokonania wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony przed 22 lutego 2016 r., a przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36;art. 36 § 1)">art. 36 § 1 k.p.</a> okres zatrudnienia, od którego zależy okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony należy liczyć od 22 lutego 2016 r. Oznacza to, że okres zatrudnienia powoda, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36;art. 36 § 1)">art. 36 § 1 k.p.</a> był krótszy niż 6 miesięcy i w jego przypadku okres wypowiedzenia wynosi 2 tygodnie.</p> <p>Sąd zauważa, że w przepisach przejściowych zawartych w ustawie z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw ustawodawca nie wspomniał o 3-dniowym okresie wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony zawartej w celu zastępstwa nieobecnego pracownika, o którym była mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33(1))">art. 33 <sup> <!-- -->1 </sup>k.p.</a> Jednocześnie ustawodawca uchylił ten <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33(1))">art. 33<sup> <!-- -->1 </sup>k.p.</a> </p> <p>Sąd przyjmuje, że w przypadku umów o pracę na czas określony zawartych w celu zastępstwa nieobecnego pracownika należy zastosować analogię i sięgnąć do art. 14 ust. 3 i art. 16 tej ustawy oraz do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36;art. 36 § 1)">art. 36 § 1 k.p.</a> w brzmieniu od 22 lutego 2016 r.</p> <p>Nie przyjęcie powyższego myślenia oznaczałoby, że w przypadku takich umów należy stosować nadal <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 33(1))">art. 33<sup> <!-- -->1 </sup>k.p.</a> w myśl zasady lex retro non agit. Brak normy intertemporalnej oznacza poddanie stosunku prawnego regulacji prawnej obowiązującej w dacie powstania tego stosunku prawnego, w sytuacji gdy normy prawne regulujące stosunek pracy ulegają zmianie w czasie jego trwania. Bez względu na to jaką koncepcja zostanie przyjęta żądanie powoda jest nieuzasadnione, bowiem nie zostały przy wypowiedzeniu mu umowy o pracę naruszone żadne przepisy skutkujące prawem do odszkodowania. Zastosowanie przez pozwanego ewentualnie dłuższego okresu wypowiedzenia (2 tygodnie) było korzystniejsze dla powoda, niż zastosowanie 3 dniowego wypowiedzenia.</p> <p>Sąd zauważa, że dołączona do pozwu umowa o pracę pozbawiona jest drugiej karty, na której znajduje się § 8 ust. 1. Z tego zapisu wynika, że strony przewidziały możliwość wcześniejszego wypowiedzenia umowy o pracę.</p> <p>W świetle powyższego sąd oddalił powództwo.</p> <p>O kosztach są orzekł na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> oraz na mocy § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz. U. z 2015 r., poz. 1804/ i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p> <span class="anon-block">J. L.</span> SSR Mariusz Szwast<span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">R.</span> </p> </div>