VIII U 2186/16

<p>Sygn. akt VIII U 2186/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p> Dnia 16 grudnia 2016 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – Sędzia SO Lucyna Stąsik-Żmudziak </strong> </p> <p>Protokolant sądowy Agnieszka Goluch</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 roku w Lublinie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">R. M.</span> </p> <p>przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego</p> <p>o wojskową rentę rodzinną</p> <p>na skutek odwołania <span class="anon-block">R. M.</span> </p> <p>od decyzji z dnia 23 października 2015 roku</p> <p> <strong> <!-- -->oddala odwołanie.</strong> </p> <p>VIII U 2186/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 23.10.2015 roku Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w <span class="anon-block">L.</span> odmówił <span class="anon-block">R. M.</span> prawa do wojskowej renty rodzinnej z uwagi na to, że orzeczeniem Komisji ZUS z 29.09.2015r. wnioskodawczyni nie została uznana za całkowicie niezdolną do pracy. (k.153ar)</p> <p>Odwołanie od powyższej decyzji wniosła <span class="anon-block">R. M.</span>, domagając się zmiany decyzji i przyznania prawa do wojskowej renty rodzinnej. (k.2-3as)</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w <span class="anon-block">L.</span> wnosił o jego oddalenie. (k. 4-6as)</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p> <span class="anon-block">R. Z.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w dniu 13.07.2015r. złożyła w Wojskowym biurze Emerytalnym w <span class="anon-block">L.</span> wniosek o ustalenie prawa do wojskowej renty rodzinnej po swoim zmarłym<span class="anon-block">(...)</span> ojcu <span class="anon-block">F. Z.</span>. Do wniosku dołączyła orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z 08.07.2010r., z którego wynikało, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 17.06.2010r. chociaż sama niepełnosprawność istnieje przed 16 rokiem życia. (k. 147ar) Dołączyła zaświadczenie o stanie zdrowia oraz dokumentację medyczną.</p> <p>Wnioskodawczyni w chwili złożenia wniosku o rentę rodzinną miała ukończone 67 lat. Od 01.12.2003r. była uprawniona do emerytury. (k. 19ae ZUS)</p> <p>Emerytura była poprzedzona pobieraniem renty. Od 01.06.1987r. wnioskodawczyni była uprawniona do renty inwalidzkiej z tytułu zaliczenia do III grupy inwalidów (k. 18ar ZUS) a następnie z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W okresie uprawnień do renty wnioskodawczyni kontynuowała zatrudnienie. Nigdy nie była uprawniona do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. (akta rentowe ZUS)</p> <p>W związku ze złożonym wnioskiem o rentę rodzinną wojskowy organ emerytalny zwrócił się do ZUS o przebadanie wnioskodawczyni w celu ustalenia niezdolności do pracy.</p> <p>Orzeczeniem z dnia 19.08.2015r. Lekarz Orzecznik ZUS nie stwierdził całkowitej niezdolności do pracy. (k. 50 akt orzeczniczych)</p> <p>Na skutek złożonego sprzeciwu (k. 51-52 akt orzeczniczych) wnioskodawczyni została przebadana przez Komisję Lekarską ZUS. Orzeczeniem z 29.09.2015r. Komisja Lekarska ZUS uznała, że sprawność organizmu petentki nie jest<span class="anon-block">(...)</span>tak znacznie, by powodowało to całkowitą niezdolność do pracy. (k. 58-59ao ZUS)</p> <p>W oparciu o to orzeczenie Dyrektor <span class="anon-block"> (...)</span> wydał zaskarżoną decyzję.</p> <p>W toku postępowania sądowego zgromadzono dodatkową dokumentację lekarską, w tym dokumentację z <span class="anon-block"> (...)</span> do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">P.</span>, całość dokumentacji emerytalno-rentowej z ZUS. W celu ustalenia czy wnioskodawczyni jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i czy niezdolność ta powstała w okresie nauki szkolnej, nie później niż do ukończenia 25 lat Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych: neurologa, kardiologa, psychiatry, psychologa, ortopedy i endokrynologa. (k.27as)</p> <p>W opinii z 10.05.2016r. biegli zdiagnozowali u wnioskodawczyni<span class="anon-block">(...)</span>Zdaniem biegłych powyższe dolegliwości nie stanowią o całkowitej niezdolności do pracy ani niezdolności do samodzielnej egzystencji.</p> <p>W obszernym uzasadnieniu, w którym biegli opisali stwierdzone zaburzenia wnioskodawczyni ostatecznie wskazali, że uwzględniając całość dostępnych danych, w tym badanie bezpośrednie wnioskodawczyni oraz udostępniona dokumentację medyczną biegli nie stwierdzają u badanej całkowitej niezdolności do pracy i ich opinia jest zgodna z opinia lekarską lekarza orzecznika ZUS oraz opinia Komisji ZUS. (opinia k. 43-46as).</p> <p>Także w odrębnej opinii z dnia 31.08.2016r. biegły psychiatra i psycholog po rozpoznaniu<span class="anon-block">(...)</span> objawów uznali u badanej brak całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji ze względu na <span class="anon-block">(...)</span> – zarówno obecnie jak i w przeszłości. (opinia k. 63-66as)</p> <p>Do treści opinii żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powyższe opinie. Sąd uznał, ze są one wiarygodne i miarodajne do wydania orzeczenia. Sporządzone zostały przez biegłych posiadających szeroką wiedzę specjalistyczną, związaną ze schorzeniami wnioskodawczyni. Opinia została poprzedzona analizą przedłożonej przez wnioskodawczynię dokumentacji medycznej, uzupełniona o dokumentację związaną z ustalonym stopniem niepełnosprawności, wnioskodawczyni została przebadana przez biegłych, którzy dokonali wnikliwej analizy jej schorzeń. Podkreślić należy, że opinie nie były kwestionowane przez żadna ze stron.</p> <p>Sąd pominął dowód z wnioskowanego w odwołaniu świadka gdyż dowód ten nie ma żadnego znaczenia w sprawie. W toku postępowania sądowego decydujące i podstawowe znaczenia dla ustalenia stanu zdrowia ma dokumentacja medyczna podlegająca ocenie biegłych sądowych lekarzy a nie subiektywne oceny osób bliskich.</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Odwołanie wnioskodawczyni nie jest zasadne.</p> <p>Zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 10.12.1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz członków ich rodzin (t.j. DZ.U. z 2015r., poz.330 z późn. zm., renta rodzinna przysługuje na zasadach i wysokości określonej w ustawie z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS (tj. DZ.U. z 2015r. poz. 748 z późn. zm). Według art. 68 ust. 1 dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione mają prawo do renty rodzinnej:</p> <p>1) do ukończenia 16 lat;</p> <p>2) do ukończenia nauki w szkole, jeżeli przekroczyły 16 lat życia, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia, albo</p> <p>3) bez względu na wiek, jeżeli stały się całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolne do pracy w okresie, o którym mowa w pkt 1 lub 2.</p> <p>Jak wynika z ustaleń Sądu wnioskodawczyni nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Co więcej nigdy w stosunku do niej nie było ustalonej całkowitej niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni co prawda od wielu lat cierpiała na określone schorzenia, ale pozwoliło jej to na zdobycie zawodu, podjęcie aktywności zawodowej i kontynuowanie zatrudnienia także w okresie posiadania uprawnień do renty. Zważyć należy, że ustalona od 1987 roku renta związana była z zaliczeniem jej do III grupy inwalidów a następnie osób o ustalonej częściowej niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni zatem nie spełnia warunków do wojskowej renty rodzinnej, która związana jest wyłącznie z występowaniem u osoby ubiegającej się o świadczenie całkowitej niezdolności u pracy. Mając powyższe na uwadze na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477^{<!-- -->14} § 1 k.p.c.</a> Sąd uznał odwołanie za niezasadne i oddalił odwołanie.</p> </div>