VI Ka 1098/16

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 1098/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 16 grudnia 2016</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Małgorzata Peteja-Żak</p> <p>Protokolant Natalia Skalik-Paś</p> <p>przy udziale -</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. W.</span>, córki <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">L.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 1)">art. 49 ust.1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym</a> z dn. 20.06.1997r., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 60;art. 60 ust. 2;art. 60 ust. 2 pkt. 1)">art. 60 ust.2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym</a> z dn. 20.06.1997r., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 95)">art. 95</a> kw, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 90)">art. 90</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 7)">art. 49 ust.1 pkt 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 65;art. 65 § 2)">art. 65§2</a> kw</strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 21 lipca 2016 r. sygnatura akt IX W 371/16</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> </p> <p>1.  zmienia punkt 1 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że:</p> <p>- uniewinnia obwinioną <span class="anon-block">B. W.</span> od czynu zarzucanego jej w punkcie IV wniosku o ukaranie,</p> <p>- uchyla rozstrzygnięcie o karze i za wykroczenia zarzucane obwinionej w punktach I, II, III i V wniosku o ukaranie wymierza jej na mocy art. 65 § 2 kw w zw. z art. 9 § 2 kw łącznie karę grzywny w kwocie 400 (czterysta) złotych;</p> <p>2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3. zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki</p> <p>postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza jej jedną opłatę za obie instancje w kwocie 40 (czterdzieści) złotych.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1098/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE WYROKU</h2> <p> <strong> <!-- -->z dnia 16 grudnia 2016r. </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 lipca 2016r. uznał obwinioną <span class="anon-block">B. W.</span> za winną popełnienia pięciu wykroczeń polegających na tym, że w dniu 29 grudnia 2015r. ok godz. 16:00 w <span class="anon-block">G.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> prowadząc pojazd marki <span class="anon-block">C.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> zaparkowała w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania, oddaliła się od pojazdu gdy ten miał uruchomiony silnik, nie posiadała przy sobie wymaganych dokumentów – polisy OC, w tym samym dniu ok. godz. 16:05 w <span class="anon-block">G.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> prowadząc ten pojazd zaparkowała przy lewej krawędzi jezdni, a nadto ok godz. 16:10 w tym miejscu odmówiła podania zawodu oraz miejsca pracy funkcjonariuszowi policji w momencie legitymowania, tj. trzech wykroczeń z art. 97 kw, wykroczenia z art. 95 kw i z art. 65 § 2 kw i za to na mocy art. 65 § 2 kw w zw. z art. 24 § 1 kw, przy zastosowaniu art. 9 § 2 kw wymierzył jej łącznie karę grzywny w wysokości 1.000 złotych. Nadto zasądził od obwinionej stosowne koszty sądowe.</p> <p>Apelację wywiodła obwiniona, zaskarżając wyrok w zakresie przypisania jej czynów objętych punktami II – V wniosku o ukaranie i zarzucając mu:</p> <p>1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na treść orzeczenia,</p> <p>2. błędną interpretację i ocenę czynów zdarzeń, które zostały błędnie ocenione i niezgodne są z artykułami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>,</p> <p>3. wadliwą ocenę materiału dowodowego, która opiera się tylko na ocenie zeznań policjantów i daniu wiary tym zeznaniom,</p> <p>4. sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego,</p> <p>5. nieudowodnienie obwinionej przypisanych jej czynów,</p> <p>6. nieuznanie zeznań powołanych przez obwinioną świadków na okoliczność małego natężenia ruchu na <span class="anon-block">ul. (...)</span>,</p> <p>7. nierozpatrzenie powołanych dowodów obwinionej na okoliczność małego natężenia ruchu na <span class="anon-block">ul. (...)</span> (materiał zdjęciowy i wydruk z mapy google i wyjaśnień obwinionej, zeznań powołanych świadków),</p> <p>8. ocenę przez Sąd I instancji społecznej szkodliwości każdego z czynów obwinionej jako znaczny,</p> <p>9. przy ocenie zdarzeń i motywów postępowania obwinionej Sąd nie wziął pod uwagę czynników łagodzących, na które obwiniona powoływała się w swoich wyjaśnieniach,</p> <p>10. wymierzenie rażąco surowej kary w postaci grzywny wynoszącej wysokość jej środków utrzymania niezbędnego dla rodziny,</p> <p>11. brak ustosunkowania się Sądu I instancji do sytuacji majątkowej i rodzinnej obwinionej, brak rozpatrzenia wniosku o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych,</p> <p>12. naruszenie prawa materialnego przez zła subsumpcję, czyli nieprawidłowe dopasowanie stanu faktycznego sprawy do danego przepisu, który nijak w pkt V orzeczenia odnosi się do zdarzenia,</p> <p>13 nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie na skutek błędnej oceny zdarzeń, nieuwzględnienia materiału dowodowego, przesłuchań policjantów, niepoprawną wykładnię przepisów prawnych, które odnoszą się nijak do popełnionych przez obwinioną czynów.</p> <p>Obwiniona wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</em> </strong> </p> <p>Apelacja obwinionej zasługiwała na uwzględnienie, w następstwie wniesienia jej zatem zmieniono zaskarżony wyrok poprzez uniewinnienie obwinionej od czynu zarzucanego jej w punkcie IV wniosku o ukaranie, polegającego na tym, że feralnego dnia ok. godz. 16:05 w <span class="anon-block">G.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> prowadząc pojazd marki <span class="anon-block">C.</span> zaparkowała przy lewej krawędzi jezdni, a nadto za pozostałe wykroczenia wymierzono jej łącznie karę grzywny w kwocie 400 złotych.</p> <p>Kontrola odwoławcza przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania dowodowego, zaskarżonego orzeczenia, jego uzasadnienia oraz analiza uzasadnienia środka odwoławczego wraz z pismem procesowym z dnia 6 października 2016r. skutkowały zmianą orzeczenia i uniewinnieniem skarżącej od wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 90)">art. 90</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 7)">art. 49 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>. Przepis ten zabrania zatrzymania pojazdu m. in. na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni dwukierunkowej o małym ruchu. Analiza dowodów zgromadzonych w sprawie wykazuje, iż obwiniona, po tym jak zaparkowała swój pojazd na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania ulic (czego w sprawie nie kwestionowała) oraz po wstępnej rozmowie z funkcjonariuszami Policji, na ich polecenie pojazd ten przeparkowała, stając przy lewej krawędzi tej ulicy, parę metrów dalej, co w sposób precyzyjny zobrazowała na dołączonych zdjęciach. Abstrahując już od tego, że policjanci ci podejmując decyzję o przeprowadzeniu kontroli drogowej obwinionej winni byli w takiej sytuacji wskazać jej bezpieczne i prawidłowe miejsce do zatrzymania pojazdu, w ocenie Sądu odwoławczego, materiał zgromadzony w sprawie w postaci nie tylko relacji obwinionej, ale i zeznań jej syna oraz <span class="anon-block">K. P.</span>, dokumentacji zdjęciowej, mapy google, pisma Zarządu Dróg Miejskich w <span class="anon-block">G.</span>, pisma dot. godzin pracy pobliskiej tam firmy, a nawet częściowo zeznań samych funkcjonariuszy dowodzą, iż <span class="anon-block">ulica (...)</span>, począwszy od jej początku przy skrzyżowaniu z <span class="anon-block">ulicą (...)</span>, patrząc w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span>, jest właśnie taką jezdnią dwukierunkową o małym natężeniu ruchu, o której jest mowa w przywołanym wyżej przepisie. Jest oczywistym, że w tym przypadku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawa Prawo o ruchu drogowym</a> posługuje się kryterium ocennym, jakim jest natężenie ruchu, a tym samym każdorazowo musi być dokonana ocena, czy odbywający się ruch może być uznany za mały. Jest to ruch o takim natężeniu, że przejechanie do lewego krawężnika i powrót na prawą połowę jezdni podczas włączania się do ruchu nie stwarza trudności i nie wymaga wyczekiwania na ustanie ruchu; nie jest to zatem ruch ciągły, z reguły zaś chodzi o ulice w dzielnicach willowych lub małe ulice nawet w centrach miast. Przedłożona przez obwinioną dokumentacja zdjęciowa niewątpliwie wykazuje, że jezdnia <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w miejscu, w którym zatrzymała pojazd obwiniona, umożliwia osobie kierującej wykonanie bez żadnego problemu manewru związanego z zatrzymaniem lub włączeniem się następnie do ruchu bez utrudnienia innym kierującym, co potwierdzają nie tylko zeznania syna obwinionej, świadka <span class="anon-block">K. P.</span>, ale także częściowo i sami interweniujący policjanci, wspominając jedynie o dość natężonym ruchu odbywającym się na ul. głównej, czyli <span class="anon-block">R.</span>; to tam przecież ma odbywać się ruch autobusów, nie zaś <span class="anon-block">ul. (...)</span>, dojazdową do <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Nadto z pisma <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> z dnia 30 sierpnia 2016r. wynika, iż <span class="anon-block">ul. (...)</span> posiada status drogi publicznej gminnej oraz parametry eksploatacyjno – techniczne dla klasy technicznej „D” - droga dojazdowa, co potwierdza nie tylko relację obwinionej, ale i uwidoczniony na załączonej mapce google wydruk wskazanego skrzyżowania ulic. W tej sytuacji nie przekonuje tłumaczenie Sądu meriti, gdy uzasadniając duże natężenie ruchu na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> wskazuje na okoliczność zatrzymywania się pojazdów przy bankomacie, samo bowiem jego, w istocie dość niefortunne usytuowanie w żadnej mierze nie powoduje znacznego ruchu na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, wszak nie posiadającej pierwszeństwa na tym skrzyżowaniu.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinioną <span class="anon-block">B. W.</span> od popełnienia wyżej wymienionego czynu.</p> <p>Gdy idzie natomiast o pozostałe przypisane obwinionej wykroczenia trzeba stwierdzić, że Sąd I instancji przeprowadził w tym zakresie wyczerpujące postępowanie dowodowe, dalej dokonując wszechstronnej oceny zebranych dowodów, nie uchybiając zasadom wiedzy, logicznego rozumowania ani doświadczenia życiowego, rzetelnie i szczegółowo ocenę tę przedstawiając w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, odnosząc się również do wszystkich okoliczności podniesionych przez obwinioną w apelacji, który to środek odwoławczy sprowadza się w istocie do pobieżnej polemiki z rozważaniami Sądu. Obwiniona nie kwestionowała swojej winy w zakresie czynu I, polegającego na tym, że w dniu zdarzenia na <span class="anon-block">ul. (...)</span> prowadząc pojazd marki <span class="anon-block">C.</span> zaparkowała w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania. Jest oczywistym, że w tej mierze naruszyła przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 1)">art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>, zatrzymując swój pojazd w odległości mniejszej niż 10m. od skrzyżowania, co nie tylko wynika z jej relacji, ale także świadków oraz przedłożonych zdjęć. Nie zgadzała się jednak ona z tym, iż wyjście z samochodu przy włączonym silniku zajęło jej więcej niż 1 minutę. Zdaniem Sądu odwoławczego jednak, przy uwzględnieniu zeznań policjantów, z których wynika, iż przed podjęciem kontroli drogowej zdążyli oni zaparkować swój pojazd czekając na powrót obwinionej spod bankomatu, w międzyczasie zaś drogą radiową informując oficera dyżurnego o konieczności podjęcia kontroli, nie jest możliwym by te wszystkie czynności mogły być wykonane w czasie wskazanym przez skarżącą, tj. 36 sekund. Samo usytuowanie bankomatu, a także zasady doświadczenia życiowego wskazują, iż obwinionej czynność wyjścia ze stojącego samochodu, mającego uruchomiony silnik, a następnie podejście do bankomatu i wypłacenie pieniędzy musiało zająć więcej niż 1 minutę, a tym samym doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 60;art. 60 ust. 2;art. 60 ust. 2 pkt. 1)">art. 60 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>Także realizacja przez obwinioną wykroczenia z art. 95 kw nie budzi wątpliwości, jeśli zważy się na to, jaki dokument przedłożyła ona funkcjonariuszom Policji w czasie kontroli. Jest oczywistym, że kierowca winien zawsze posiadać przy sobie stosowne dokumenty, a więc m. in. polisę OC, wskazującą na zawarcie obowiązkowego ubezpieczenia. Obwiniona w toku postępowania co prawda wskazała (dołączając stosowny dokument), iż policjantom przedstawiła pismo z <span class="anon-block">(...)</span>, potwierdzające zawarcie prawdopodobnie jakiegoś ubezpieczenia, to jednak jego analiza w żaden sposób nie potwierdza faktu zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej dotyczącej kontrolowanego pojazdu, jak również okresu, na jaki umowa taka została zawarta. Pismo z <span class="anon-block"> (...)</span> wskazuje jedynie na dane klienta – ubezpieczającego i jego nr pesel, a także nazwę produktu – <span class="anon-block"> (...)</span> i nr polisy, bez precyzowania jednak koniecznych danych w zakresie marki i nr rej. samochodu, a także okresu na jaki zawarto określoną umowę.</p> <p>Nie może być także wątpliwości, że obwiniona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona wykroczenia z art. 65 § 2 kw, odmawiając w trakcie kontroli i legitymowania podania policjantom swojego zawodu oraz miejsca pracy. Obaj funkcjonariusze Policji potwierdzili, iż pouczyli obwinioną o takim obowiązku, ona zaś żądanych informacji nie podała, tłumacząc się później przed Sądem faktem współpracy jej szkoły z komisariatem Policji. Nie jest takie tłumaczenie przekonujące dla Sądu, tym bardziej, że odmówiła ona także podania innych danych dotyczących jej osoby.</p> <p>Reasumując Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do ingerowania w trafne rozstrzygnięcie Sądu I instancji ani w zakresie ustaleń faktycznych, ani oceny prawnej w powyższym zakresie. W szczególności Sąd I instancji nie obraził wskazanych przez skarżącą przepisów prawa procesowego, dokonując rzetelnej oceny zgromadzonych dowodów w sprawie, pozostającej pod ochroną przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Nie powziął też takich wątpliwości, które nakazywałyby sięgnięcie do reguły z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>.</p> <p>Uznając zatem apelację obwinionej w tym zakresie za nietrafną, Sąd odwoławczy uznał wymierzoną jej karę łączną za pięć wykroczeń za karę rażąco surową. Uniewinniając obwinioną od popełnienia jednego z czynów, wymierzył jej zatem za cztery pozostałe wykroczenia łącznie karę grzywny w kwocie 400 złotych, uznając taką karę za adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości tych czynów i stopnia jej zawinienia. Należy zgodzić się ze skarżącą, gdy podnosi, że swoim zachowaniem nie spowodowała ona żadnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a jej wykroczenia miały charakter jedynie formalny, nadto zostały popełnione w bardzo krótkim odstępie czasowym. Stopień zatem społecznej szkodliwości przypisanych jej czynów nie był znaczny. Zważywszy nadto na warunki i właściwości osobiste obwinionej oraz jej ustabilizowany tryb życia i dotychczasowa niekaralność, kara grzywny wymierzona łącznie w takiej wysokości spełni swe cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec obwinionej, z drugiej zaś strony nie stanowiąc dla niej zbyt dużej represji w związku z obecną sytuacją majątkową i faktem utrzymania dwójki kształcących się dzieci, w tym dorosłej, lecz niepełnosprawnej córki.</p> <p>O kosztach postępowania orzeczono na mocy powołanych przepisów, nie znajdując jednak podstaw do zwolnienia obwinionej od kosztów postępowania, w związku z posiadanym zawodem i stałą pracą.</p> </div>