III C 659/16

<p>Sygnatura akt III C 659/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <span class="anon-block">S.</span>, dnia 16 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie III Wydział Cywilny w następującym składzie:</p> <p>Przewodniczący:SSR Joanna Suchecka</p> <p>Protokolant:sekretarz sądowy Joanna Schultz</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. w Szczecinie</p> <p>na rozprawie sprawy z powództwa <span class="anon-block">Z. R.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>- o zapłatę</p> <p>I.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">Z. R.</span> kwotę 6100 zł (sześć tysięcy sto złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 listopada 2012r.</p> <p>II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;</p> <p>III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt III C 659/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>wyroku z dnia 16 grudnia 2016r. wydanego w postępowaniu zwykłym</p> <p>Powód <span class="anon-block">Z. R.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 6100 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 15 listopada 2012r. oraz kosztów procesu.</p> <p>Powyższej kwoty powód dochodził tytułem odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku kolizji spowodowanej przez <span class="anon-block">K. K. (1)</span> w dniu 14 października 2012r., jako ubezpieczyciela pojazdu prowadzonego przez sprawcę. Wskazał, że w wyniku tej kolizji uszkodzeniu uległ należący do niego motor. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany ustalił wysokość szkody na kwotę 6100 zł, lecz odmówił wypłaty odszkodowania podnosząc, że nie wystąpiła sytuacja warunkująca jego odpowiedzialność.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 27 października 2015r. orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p>Pozwany złożył sprzeciw zaskarżając nakaz w całości.</p> <p>W uzasadnieniu swojego stanowisko pozwany podniósł, że w wyniku analizy materiałów zgromadzonych w toku postępowania likwidacyjnego należało dojść do wniosku, że nieprawdopodobnym jest zaistnienie szkody w sposób opisany przez powoda. W zgłoszeniu szkody wskazano, że doszło do czołowego zderzenia motoru z samochodem prowadzonym przez sprawcę. Sprawca w nadesłanym opisie podał, że kierowca motoru upadł, a samochód najechał na motor. Kierujący motorem w mailowym opisie podaje, że motor szorował po jezdni po przewróceniu. Na zdjęciach z oględzin miejsca zdarzenia wykonanych 9 dni po zdarzeniu brak jest śladów tarcia. Nie zostało przedstawione oświadczenie sprawcy, złożone dopiero do pozwu. W toku postępowania próbowano wielokrotnie skontaktować się ze osobą kierującą motorem, lecz bezskutecznie. W konsekwencji pozwany podtrzymał odmowę wypłaty odszkodowania stwierdzając, że nie zostało bezspornie udowodnione, iż rzekomy sprawa kolizji ponosi odpowiedzialność za zdarzenie i jest zobowiązany do naprawienia szkody.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 14 października 2012 r. w miejscowości <span class="anon-block">B.</span> miała miejsce kolizja drogowa pomiędzy <span class="anon-block">M. O.</span> prowadzącym motocykl <span class="anon-block">marki T.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, będący własnością powoda <span class="anon-block">Z. R.</span>, a <span class="anon-block">K. K. (2)</span> prowadzącym samochód marki <span class="anon-block">C. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. <span class="anon-block">K. K. (2)</span> wyjeżdżał z drogi podporządkowanej z zamiarem skręcenia w lewo. Droga z pierwszeństwem przejazdu biegła w tym miejscu łukiem, zaś ułożenie dróg względem siebie nie było prostopadłe. Między jezdnią, na której poruszał się samochód a częścią jezdni, po której jechał motocykl, był kąt rozwarty. <span class="anon-block">K. K. (2)</span> dojeżdżając do drogi z pierwszeństwem przejazdu nie zachował dostatecznej ostrożności, zaniechał należytej obserwacji jezdni i bez upewnienia się, czy zachodzi potrzeba przepuszczenia pojazdów wjechał na pas, na którym poruszał się motocykl prowadzony przez <span class="anon-block">M. O.</span>. Kierowca samochodu nie zauważył nadjeżdżającego motocyklisty. <span class="anon-block">M. O.</span>, kiedy spostrzegł wjeżdżający na drogę samochód podjął instynktownie manewry obronne, rozpoczął hamowanie, co spowodowało uślizg pojazdu i jego przechylenie na lewą stronę. Motocyklista skierował ciało w kierunku nawierzchni jezdni oraz wypiął się z motoru. Pojazd sunąc po nawierzchni zderzył się z nadjeżdżającym samochodem, tak iż częściowo znalazł się pod jego kołami. Samochód najechał przednim kołem na przednie koło motoru, po czym zatrzymał się. W momencie zderzenia pojazdy znajdowały się na pasie, na którym uprzednio prawidłowo poruszał się motocyklista.</p> <p>Kierujący samochodem przyznał, że w całości ponosi winę za zdarzenie, prosił motocyklistę o niewzywanie policji, a po uzyskaniu zgody sporządził oświadczenie, w którym opisał zdarzenie, podpisał oświadczenie i wręczył <span class="anon-block">M. O.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->dowód:</em> </p> <p> <em> <!-- -->- zeznania świadka <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">K.</span> oraz szkic sporządzony przez niego na rozprawie k. 148-149, 145a</em> </p> <p> <em> <!-- -->- zeznania świadka <span class="anon-block">M. O.</span> oraz szkic sporządzony przez niego na rozprawie k. 212-213, 210. </em> </p> <p> <em> <!-- -->- oświadczenie z dnia 14 października 2012r. k. 18, 144 </em> </p> <p>W wyniku zderzenia motor został istotnie uszkodzony. Uszkodzenia obejmowały głównie przednią część, w tym widelec, koło, hamulce, kierownicę, lampę oraz lewy bok pojazdu, w tym obudowę silnika, siedzenie, lampę.</p> <p>W dniu 18 października 2012r. szkoda została zgłoszona przez powoda ubezpieczycielowi <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span>. W opisie zdarzenia powód podał, że sprawca pojazdu wymusił pierwszeństwo, a zderzenie pojazdów było czołowe.</p> <p>Na wniosek ubezpieczyciela <span class="anon-block">K. K. (2)</span> sporządził w dniu 22 października 2012r. oświadczenie o okolicznościach kolizji, w którym podał, że wyjeżdżał z drogi podporządkowanej, nie zauważył poruszającego się po niej motoru i wymusił pierwszeństwo w wyniku czego kierowca motoru upadł, a samochód najechał na motor.</p> <p> <em> <!-- -->dowód:</em> </p> <p> <em> <!-- --> - protokół oględzin pojazdu k. 105-106</em> </p> <p> <em> <!-- --> - zgłoszenie szkody komunikacyjnej k. 102-103, </em> </p> <p> <em> <!-- --> - oświadczenie k. 104;</em> </p> <p> <em> <!-- --> - wniosek o rozliczenie szkody komunikacyjnej k. 104v;</em> </p> <p> <em> <!-- --> - oświadczenie o okolicznościach kolizji k. 108</em> </p> <p>Ubezpieczyciel wyceną z dnia 15 listopada 2012r. ustalił, iż wartość uszkodzonego motocykla, przed szkodą, wynosiła 8000 zł, koszt jego naprawy nie mniej niż 13.92,24 zł, a wartość wraku pojazdu – 1900 zł. W konsekwencji szkoda została zakwalifikowana jako szkoda całkowita a jej wysokość określona na kwotę 6100 zł.</p> <p> <em> <!-- -->dowód:</em> </p> <p> <em> <!-- -->- wycena szkody k. 20-24 </em> </p> <p>W korespondencji mailowej z dnia 12 grudnia 2012r. ubezpieczyciel zwracał się do poszkodowanego o przesłanie opisu zdarzenia wraz ze szkicem. W dniu 17 grudnia 2012r. udzielono odpowiedzi, że szkic i opis zdarzenia zostały złożone 2 miesiące wcześniej. Ubezpieczyciel skierował do poszkodowanego wniosek o podanie aktualnego numeru telefonu do kierującego motorem z uwagi na nieskuteczne próby kontaktu z nim, na co nie uzyskał odpowiedzi.</p> <p>W dniu 21 grudnia 2012r. został sporządzony raport operacyjno-dochodzeniowy, w którym ubezpieczyciel stwierdził, że w materiałach szkody występują niekonsekwencje w opisie zdarzenia. W zgłoszeniu szkody podano, że doszło do czołowego zderzenia motocykla z <span class="anon-block">C.</span>. Sprawca w opisie podał, że kierowca motu upadł a on najechał na motocykl. Kierujący motocyklem w mailowym opisie wskazał, że motocykl szorował po jezdni po przewróceniu się, zaś na zdjęciach z oględzin miejsca zdarzenia wykonanych 9 dni po zdarzeniu brak jest śladów tarcia i żłobienia. W konsekwencji stwierdzono, że zdarzenie nosi znamiona fraudu, a szkoda powstała w innych okolicznościach niż wskazane w zgłoszeniu szkody.</p> <p>Decyzją z dnia 21 grudnia 2012r. ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania stwierdzając, że do uszkodzenia motoru nie doszło w okolicznościach podanych w zgłoszeniu szkody.</p> <p> <em> <!-- -->dowód:</em> </p> <p> <em> <!-- -->- korespondencja mailowa k. 26, </em> </p> <p> <em> <!-- -->- raport zespołu operacyjno-dochodzeniowego k. 107</em> </p> <p> <em> <!-- -->- decyzja z dnia 21 grudnia 2012r. k. 37</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo okazało się niemal w całości zasadne.</p> <p>Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy pozwany podnosi odpowiedzialność za szkodę zgłoszoną przez powoda polegającą na zniszczeniu jego pojazdu w postaci motocykla <span class="anon-block">marki T.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. Zdaniem pozwanego powód nie wykazał, aby do uszkodzenia tego pojazdu doszło w wyniku działania sprawcy, za którego pozwany jest odpowiedzialny w ramach zawartej umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Kwestią bezsporną była natomiast sama wysokość szkody, która została ustalona przez pozwanego w toku prowadzonego przez niego postępowania likwidacyjnego, a następnie zgłoszona w niniejszym postępowaniu.</p> <p>W przypadku zderzania się dwóch pojazdów mechanicznych sprawca szkody ponosi za nią odpowiedzialność na zasadach ogólnych tj. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>, o czym stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436;art. 436 § 2)">art. 436 § 2 k.c.</a> </p> <p>Zasady odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych uregulowane zostały w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 ()">ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> (Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm., dalej jako „ustawa o ubezpieczeniach”). Zgodnie z art. 4 tejże ustawy, ubezpieczeniem obowiązkowym jest m. in. ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. W obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie (art. 13 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach). Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach do umów ubezpieczenia obowiązkowego, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a>.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 4)">art. 822 § 4 k.c.</a>).</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 1)">art. 363 § 1 k.c.</a> naprawienie szkody może polegać albo na restytucji naturalnej, albo na zapłacie odszkodowania pieniężnego. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania, z którego wynikła szkoda (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a>). W myśl obowiązującej w prawie cywilnym zasady pełnego odszkodowania, którą wyraża <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a>, naprawienie szkody ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego przez poszkodowanego uszczerbku. Nie może ono jednak przewyższać faktycznie poniesionej przez poszkodowanego szkody.</p> <p>Dokonując ustaleń faktycznych skutkujących przyjęciem, iż szkoda zgłoszona przez powoda powstała w okolicznościach, za których odpowiedzialność ponosi pozwany w ramach umowy ubezpieczenia OC obejmującej szkody związane z ruchem pojazdu marki <span class="anon-block">C. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, Sąd oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale w postaci oświadczenia sprawcy z dnia 14 października 2012r., opisach zdarzenia przedstawionych w toku postępowania likwidacyjnego oraz dowodach osobowych przeprowadzonych na rozprawie. Zdaniem Sądu w powyższych dowodach nie zaistniały sprzeczności, które należałyby poddać w uzasadnioną wątpliwość tezę, że do zdarzenia doszło w wyniku braku ustąpienia pierwszeństwa przez kierującego samochodem <span class="anon-block">C.</span>. W sprawie zostali przesłuchani uczestnicy kolizji, którzy w swoim zeznaniach w sposób kategoryczny, jednoznaczny i spójny opisali sytuację poprzedzającą moment zderzenia pojazdów. Obaj wskazali, że kierujący samochodem <span class="anon-block">C.</span> wyjeżdżając z drogi podporządkowanej nie zachował się w sposób odpowiedni do zasad ruchu drogowego, nie dochował należytej ostrożności i w konsekwencji zajechał drogę posiadającemu pierwszeństwo przejazdu kierowcy motocykla. To zachowanie wymusiło na kierującym motocyklem podjęcie nagłych manewrów obronnych, które doprowadziły do upadku motocykla i jego zderzenia z samochodem. <span class="anon-block">K. K. (2)</span> nie był w stanie opisać, jak zachowywał się motocyklista i motor przed zdarzeniem, co jest uzasadnione tym, iż nie zauważył on w ogóle nadjeżdżającego pojazdu. Natomiast <span class="anon-block">M. O.</span> opisał tę część zdarzenia w sposób logiczny i przekonujący. Jeśli chodzi o sposób zderzenia i ułożenie wobec siebie pojazdów uczestniczących w kolizji, to usprawiedliwione jest, że z uwagi na upływ czasu sprawca kolizji nie pamiętał już szczegółów w tym zakresie. Istotne jest jednak, że obaj świadkowie sporządzili zbliżony do siebie szkic zdarzenia i zgodnie podali, że motocykl wsunął się pod przednią część samochodu. Szkice te oraz opis w powyższym zakresie jest zgodny zarówno w mailowym opisem zdarzenia przedstawionym przez <span class="anon-block">M. O.</span>, na który powoływał się pozwany, jak również z treścią oświadczenia sprawcy z dnia 14 października 2012r. i jego oświadczeniem złożonym w toku postępowania likwidacyjnego w dniu 22 października 2012r. Sąd miał na względzie, że występują pewne drobne różnice między tymi materiałami, w szczególności ze szkicu ujętego w oświadczeniu z dnia 22 października 2012r. można by wnosić, że doszło do uderzenia motoru w bok samochodu, jednakże zdaniem Sądu w kontekście pozostałych wskazywanych dowodów, uznać należy, że taki sposób przedstawienia pojazdów jest wynikiem braku predyspozycji lub umiejętności w precyzyjnym sporządzeniu szkicu sytuacyjnego, tym bardziej, że w tym samym oświadczeniu sprawca kolizji wprost podaje, że samochód najechał na motocykl. Sąd miał również na uwadze, że w zgłoszeniu szkody powód podał, iż zderzenie było czołowe. Wskazać jednak należy, że powód nie był uczestnikiem zdarzenia co mogło nastręczać trudności we właściwym podaniu opisu zdarzenia, a nadto takie określenie rodzaju zderzenia mogło być konsekwencja tego, że motor w wyniku zderzenia znalazł się z przodu samochodu (jak opisują uczestnicy zdarzenia, wsunął się pod samochód). W żadnym z opisów pochodzących od uczestników zdarzenia, czy to złożonych po kolizji, w toku postępowania likwidacyjnego, czy przed sądem, nie występują informacje o tym, że pojazdy uczestniczące w zdarzeniu mogły znajdować się względem siebie w pozycji czołowej, a wyłącznie takie, z których wynika, że samochód uderzył w motor przednią częścią. Świadek <span class="anon-block">K. K. (4)</span> w trakcie zeznań pokazał, że do zetknięcia się pojazdów doszło pod kątem. On jednak, jak podał wcześniej, nie widział w ogóle nadjeżdżającego motocyklisty, zobaczył motor dopiero, gdy ten znalazł się pod kołami prowadzonego przez niego pojazdu oraz wiedział, że motor musiał nadjechać z lewej strony. Z kolei <span class="anon-block">M. O.</span> zeznał, że kierowca samochodu na tyle nieprawidłowo włączył się do ruchu na drodze z pierwszeństwem przejazdu, że znalazł się w położeniu czołowym względem motoru. Świadek ten składając zeznania, mimo upływu czasu, dawał wyraz swojemu oburzeniu temu, w jak niewłaściwy sposób kierowca <span class="anon-block">C.</span> wprowadził samochód na drogę główną. Sąd po bezpośrednim zetknięciu się z tymi dowodami osobowymi nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż są one niewiarygodne.</p> <p>Analiza powyższych dowodów w ocenie Sądu nie uzasadnia hipotezy, że do zdarzenia doszło w innych okolicznościach, a w szczególności, iż za zderzenie pojazdów nie jest w całości odpowiedzialny kierujący samochodem <span class="anon-block">C.</span> <span class="anon-block">K. K. (4)</span>. W sposób zdecydowany zeznał on, że w zaistniałej sytuacji motocyklista nie miał możliwości uniknięcia zderzenia. Brak możliwości precyzyjnego ustalenia, w jakiej konkretnie pozycji znajdowały się pojazdy przed i w momencie zderzenia oraz jak były ułożone po zakończeniu kolizji, nie można uznać za wystarczające dla podważenia wiarygodności omówionych powyżej dowodów. Zdaniem Sądu w toku postępowania likwidacyjnego i w postępowaniu sądowym nie zostały ujawnione takie okoliczności, które uzasadniałyby wnioski przeciwne. Przede wszystkim mocy dowodowej nie można przyznać dokumentowi pochodzącemu od ubezpieczyciela w postaci raportu zespołu operacyjno-dochodzeniowego i zawartych w nim wniosków. Stwierdzenie, iż na zdjęciach z oględzin miejsca zdarzenia wykonanych po 9 dniach od zdarzenia brak jest śladów żłobienia i tarcia nie uprawnia do wnioskowania, że motocykl przed zderzeniem pojazdów nie przesuwał się bokiem po jezdni ocierając o podłoże. Pozwany nie przedstawił tych zdjęć, nie można też ustalić, czy tylko zdjęcia nie zawierają obrazów świadczących o skutkach tarcia, czy w ogóle śladów takich nie było na miejscu zdarzenia. Zwraca również uwagę okoliczność, że zdjęcia miały zostać wykonane po upływie 9 dni od zdarzenia, co czyni prawdopodobnym, iż ślady mogły uleć zatarciu. Omawiany dokument ma co najwyżej charakter dokumentu prywatnego i stanowi dowód tego, że osoba, która go sporządziła złożyła oświadczenie o danej treści. Dokument nie zawiera podpisu co jest zapewne wynikiem tego, że dokumentacja wewnętrzna ubezpieczyciela sporządzana jest w formie elektronicznej.</p> <p>Zdaniem Sądu skoro pozwany podnosił, że do szkody nie mogło dojść w okolicznościach stanowiących podstawę żądania, to zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciążył na nim obowiązek wykazania zasadności tego zarzutu. Pozwany winien zatem zgłosić dowód pozwalający na weryfikację, czy uszkodzenia motocyklu mogły powstać w sytuacji opisywanej przez uczestników zdarzenia, bądź czy zawarte w nich elementy wykluczają taki przebieg zdarzenia. Ustalenia tych okoliczności wymagało wiadomości specjalnych, tymczasem pozwany będąc reprezentowanym przez zawodowego pełnomocnika zaniechał adekwatnej do zakresu zarzutów inicjatywy dowodowej i tym samym nie podważył wiarygodności i mocy dowodowej materiału, na jakim Sąd oparł się dokonując ustaleń. Kierując się bowiem zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz po bezpośrednim zetknięciu się z dowodami, jak wyżej wskazano, Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby odmówić przyznania wiarygodności i mocy dowodowej oświadczeniom sprawcy i uczestnika kolizji oraz ich zeznaniom. Ewentualne podważenie przedstawionej przez nich wersji wymagało skorzystania z wiadomości specjalnych, jednak z uwagi na brak inicjatywy dowodowej po stronie pozwanego postępowanie dowodowe w tym kierunku nie było prowadzone.</p> <p>W konsekwencji powyższego Sąd przyjął, że pozwany jest obowiązany do pokrycia szkody, której wysokość w kwocie 6100 zł pozostawała poza sporem i należność tą zasądził w całości.</p> <p>Podstawę prawną orzeczenia o odsetkach stanowił <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Oznaczając datę początkową naliczania odsetek Sąd uwzględnił treść art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach, stosownie do którego zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Zgłoszenie szkody nastąpiło w dniu 18 października 2012r., a zatem wskazany termin upłynął 17 października 2012r., z następnym dniem należy liczyć termin początkowy biegu odsetek. W wyroku omyłkowo wskazano 17 października 2012r. Co do pozostałej części żądanie z tytułu odsetek zostało oddalone. Dodać należy, iż pozwany w wiadomościach mailowych z postępowania likwidacyjnego podnosił, że materiał wymaga uzupełnienia, jednakże nie zostało przez niego wykazane, iż w istocie występowały takie braki, które uniemożliwiały wydanie decyzji w ciągu 30 dni od zgłoszenia szkody. Wskazać bowiem należy, że pozwany dysponował zarówno oświadczeniem sprawcy szkody, jak i drugiego uczestnika kolizji, a mimo to występował o złożenie tych oświadczeń błędnie wskazując, że brak ich w materiale sprawy.</p> <p>Zważywszy, że w dniu 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1830), która znowelizowała m. in. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2)">art. 481 § 2 k.c.</a>, Sąd od dochodzonych pozwem należności zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie, gdyż z okoliczności faktycznych wprost wynikało, że tego rodzaju odsetek domagał się powód.</p> <p>O kosztach postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 2)">art. 98 § 1 i 2 k.p.c.</a>, przyjmując, że powód wygrał proces w całości, gdyż oddalenie powództwa dotyczyło tylko kilku dni roszczenia o odsetki.</p> <p>Na koszty poniesione przez powoda składała się: uiszczona opłata od pozwu w kwocie 250 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 1200 zł, przy czym omyłkowo w punkcie III wyroku nie zostały uwzględnione koszty działania pełnomocnika.</p> </div>