II AKa 374/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 374/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 19 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: Sędzia SA Maria Mrozik-Sztykiel (spr.)</strong> </p> <p>Sędziowie: SA Małgorzata Janicz</p> <p>SA Dorota Tyrała</p> <p>Protokolant: sekr.sąd. Łukasz Jachowicz</p> <p>przy udziale prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy z wniosku <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K.</span> </strong> </p> <p>o odszkodowanie za szkodę i zadośćuczynienie za krzywdę wynikłe z wykonywania tymczasowego aresztowania</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie </p> <p>z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. XVIII Ko 84/15</p> <p> <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 11)">art. 17 § 1 pkt 11 kpk</a> postępowanie umarza, obciążając wydatkami sądowymi w sprawie Skarb Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">W.</span> wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie XVIII Ko 84/15 oddalił wniosek <span class="anon-block">P. K.</span> z dnia 30 listopada 2015 r. o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kwoty 860 tys.zł. tytułem odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę spowodowane zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniem stosowanym w dniach 14-27 listopada 2014 r. w sprawie o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a>.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając obrazę przepisów postępowania, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 22;art. 22 § 1)">art. 22 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552 a;art. 552 a § 1)">art. 552a § 1 kpk</a> oraz w zw. z art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016.437), polegającą na odmowie zawieszenia na wniosek wnioskodawcy postępowania karnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania przed Sądem Rejonowym dla <span class="anon-block">W. M.</span> w sprawie XIV K 162/15, nie dając przez to wnioskodawcy możliwości zasądzenia dochodzonego przez niego zadośćuczynienia i odszkodowania w oparciu o dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552 a;art. 552 a § 1)">art. 552a § 1 kpk</a>, w zależności od sposobu tego rozstrzygnięcia, sytuacji gdyby został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu w sprawie XIV K 162/15, albo gdyby postępowanie w tej sprawie zostało umorzone, co miało wpływ na treść orzeczenia.</p> <p>Podnosząc powyższy zarzut skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna.</p> <p>Apelacja nie powołuje argumentów, które podważałyby co do zasady stanowisko Sądu Okręgowego. Sąd ten trafnie wykazał, iż w niniejszej sprawie ze względu na datę złożenia wniosku przez <span class="anon-block">P. K.</span> mają zastosowanie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kodeksu postępowanie karnego</a> obowiązujące od dnia 1 lipca 2015 r. do 14 marca 2016 r. Bezspornym w sprawie jest, że postępowanie karne przeciwko <span class="anon-block">P. K.</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> nie zostało zakończone i obecnie nadal toczy się postępowanie przygotowawcze w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego dla <span class="anon-block">W. M.</span> sygn. XIV K 162/16 wydanym w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 337;art. 337 § 1 a)">art. 337 §1a kpk</a> (k 52v, 111).</p> <p>W powyższej sytuacji Sąd Okręgowy słusznie uznał, iż zgodnie z treścią obowiązującego wówczas <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552 a)">art. 552a kpk</a> roszczenie o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu niezasadnego wykonywania środków zapobiegawczych przysługuje wobec uniewinnienia oskarżonego, umorzenia postępowania czy warunkowego umorzenia postępowania. Sformułowanie przez ustawodawcę tego przepisu wyklucza orzekanie o tych roszczeniach przed prawomocnym zakończeniem postępowania, w którym stosowane było tymczasowe aresztowane. Skoro do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia brak jest podstaw do dochodzenia przedmiotowych roszczeń to w konsekwencji brak jest podstaw do uznania, iż zachodzi podstawa prawna do zawieszenia postępowania w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 22;art. 22 § 1)">art. 22 § 1 kpk</a>.</p> <p>Powyższe okoliczności nie uprawniają jednak do oddalenia wniosku <span class="anon-block">P. K.</span>, bowiem tego rodzaju orzeczenie jest rozstrzygnięciem merytorycznym powodującym stan rzeczy osądzonej, a w niniejszej sprawie o kształcie ostatecznego rozstrzygnięcia nie decydowały względy merytoryczne. Dlatego Sąd odwoławczy uznał, iż zasadnym jest uznanie, że w powyższej sytuacji mamy aktualnie do czynienia z ujemną przesłanką procesową w postaci okoliczności wyłączających dochodzenie przedmiotowych roszczeń i w związku z tym na mocy art. 17 § 1 pkt 11 postępowanie podlegało umorzeniu.</p> <p>Jeżeli zaś chodzi o podnoszone we wniosku okoliczności związane z działaniami funkcjonariuszy policji w czasie zatrzymania wnioskodawcy i jego tymczasowego aresztowania to słusznie Sąd I instancji wskazuje, iż dla tego rodzaju roszczeń właściwa jest droga postępowania cywilnego. Jednak nie tylko te okoliczności są przedmiotem wniosku, bowiem dotyczy on również roszczeń dochodzonych w trybie przepisów postępowania karnego związanych z niezasadnym zatrzymaniem i wykonywaniem tymczasowego aresztowania. W tym ostatnim zakresie przy spełnieniu ustawowych warunków wnioskodawca będzie nadal uprawniony do ich dochodzenia w postępowaniu karnym.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> orzekł jak w wyroku.</p> </div>