VI Ka 1058/16

<p>Sygn. akt VI Ka 1058/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz</p> <p>protokolant: p.o. protokolant sądowy Wioletta Gumienna</p> <p>przy udziale prokuratora Iwony Zielińskiej</p> <p>po rozpoznaniu dnia 20 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">R. S.</span> córki <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> oskarżonej o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a> z zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie</p> <p>z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt V K 202/13</p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">A. B.</span> kwotę 516,60 złotych obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek od towarów i usług.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1058/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie</p> <p>z dnia 20 grudnia 2016r.</p> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 19 kwietnia 2016r. <span class="anon-block">R. S.</span> została uniewinniona od zarzutu dokonania występków z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>. Apelację od tego orzeczenia złożył prokurator. Jest ona bezzasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana <br/>z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy <br/>i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Apelacja ma charakter wyłącznie polemiczny, nie wskazując na argumenty, które nie byłyby przedmiotem rozważań Sądu orzekającego. Zarzut, jakoby Sąd Rejonowy z naruszeniem wymogów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424§1 pkt 1 kpk</a> dokonał wybiórczej i bardzo powierzchownej oceny zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. S. (2)</span> oraz jej siostry – <span class="anon-block">J. G. (1)</span> , powodowany jest najwyraźniej zbyt pobieżną lekturą uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w sposób oczywisty abstrahując od wywodów zawartych na k. 311-312 akt sprawy. Nie powtarzając owych wywodów, które Sąd Okręgowy w pełni podziela, należy jedynie przypomnieć, iż podłożem oskarżenia jest wieloletni konflikt rodzinny, <br/>w trakcie którego obie strony nie szczędziły sobie wzajemnych przykrości, pomawiając się o niemoralne prowadzenie, pijaństwo i używanie środków narkotycznych. Sąd I instancji uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. S. (2)</span> dotyczące odbierania przez nią telefonów z wyzwiskami pod swoim adresem, jednocześnie jednak nie dając jej wiary, iż ona sama nie dzwoniła do oskarżonej. Dał też wiarę zeznaniom świadka <span class="anon-block">J. G. (1)</span>, <br/>w zakresie w jakim korespondują z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny. Świadek jest rodzoną siostrą <span class="anon-block">A. S. (2)</span>, która wraz z dziećmi mieszka u niej od listopada 2011 r., <br/>a zatem zgodne z doświadczeniem życiowym jest podejście do jej depozycji <br/>z dużą dozą ostrożności. Konkluzja uzasadnienia, iż zeznania te nie mogą być uznane w pełni za obiektywne, wysnuta została w następstwie bezpośredniego kontaktu ze świadkiem podczas przesłuchania na rozprawie głównej; nie narusza zatem nakreślonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> reguł procedowania.</p> <p>W świetle stawianego w środku odwoławczym zarzutu dokonania powierzchownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, podkreślenia wymaga, że do wyjaśnień oskarżonej Sąd Rejonowy podszedł równie krytycznie jak do zeznań strony przeciwnej. Zauważył w szczególności, iż oskarżona minęła się z prawdą twierdząc, że nie telefonowała do <span class="anon-block">A. S. (2)</span>, bowiem tenże fakt został potwierdzony przez świadków <span class="anon-block">E. D.</span> i <span class="anon-block">J. G. (2)</span>, które rozpoznały głos oskarżonej. Wersji oskarżonej nie poparła również jej córka <span class="anon-block">J.</span>, zeznając, że choć nie była ona świadkiem wykonywania przez nią połączeń, to w owym czasie telefon <br/>o wskazanym numerze był w posiadaniu oskarżonej. Słusznie jednak podniósł Sąd, że biorąc pod uwagę warunki fizyczne oskarżonej i pokrzywdzonej trudno przypuszczać, by <span class="anon-block">A. S. (2)</span> mogła obawiać się swojej byłej teściowej, szczególnie w sytuacji, gdy od lat ich relacje sprowadzały się do wzajemnego poniżania poprzez obelżywe wypowiadanie się o członkach rodziny oraz demonstracyjne wyrażanie pogardy. W danych okolicznościach, zdaniem Sądu <br/>I instancji, nie sposób jest więc przyjąć, by wypowiadane przez oskarżoną groźby mogły wywołać u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia, <br/>w rozumieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a>. Konstatacja ta znajduje uzasadnienie nie tylko we wzajemności społecznie nieakceptowalnych zachowań, ale <br/> i – jak wskazano wyżej - nie dostrzeżeniu znacznej dysproporcji sił na niekorzyść pokrzywdzonej. Zgodnie z przytoczonym przez Sąd orzecznictwem<br/>( por. min. wyrok SN III KK 153/08, Prok. i Pr. 2009, Nr 4, poz. 6) należy tu wziąć również pod uwagę specyficzne wzajemne relacje cechujące strony, <br/>w których pozostawały przez szereg lat, przyzwalając na posługiwanie się wobec siebie i innych słownictwem powszechnie uważanym za obraźliwe, <br/>a wypowiedzi tychże stron powinny być przez Sąd analizowane <br/>z uwzględnieniem ich kontekstu, który obejmuje także towarzyszące im zachowania. Może tu mieć znaczenie np. środowisko, w którym przebywa grożąca i adresatka groźby, gdzie tego rodzaju zachowanie jest wpisane <br/>w specyfikę języka, którym się posługują. Wskazane uwarunkowania miały <br/>w sposób oczywisty miejsce w realiach rozpoznawanej sprawy. Gdy zważyć przy tym na zobligowanie Sądu orzekającego treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 kpk</a>, na co wskazuje wywód końcowej części uzasadnienia, to nie sposób jest podzielić poglądu skarżącego o dowolności zapadłego rozstrzygnięcia. Należało zatem zaskarżony wyrok utrzymać w mocy, kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążając Skarb Państwa.</p> </div>