II Ca 1210/16

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 grudnia 2016 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział II Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Anna Czarnecka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 roku</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span>Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">S. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 roku</p> <p>w sprawie o sygnaturze akt: I C 358/15</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. </strong> </p> <p>SSO Anna Czarnecka</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 16 lutego 2010 r. powód <span class="anon-block">(...)</span> Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> złożył w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie pozew o zapłatę, w którym domagał się zasądzenia od pozwanej <span class="anon-block">S. K.</span> kwoty 992,83 zł tytułem zwrotu reszty kredytu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 24 lutego 2010 r. w postępowaniu nakazowym wydanym przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 976,59 zł z odsetkami ustawowymi od kwoty 976,59 zł od dnia 16 lutego 2010 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu w wysokości 227,00 zł, od którego pozwany wniósł zarzuty.</p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w punkcie I. - </strong>utrzymał w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 24 lutego 2010 r. Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie w sprawie I Nc 13108/10 w części, a mianowicie co do kwoty 346,56 zł i co do żądania ustawowych odsetek od tej kwoty od dnia 16 lutego 2010 r. do dnia zapłaty,</p> <p> <strong> <!-- -->w punkcie II.</strong> - w pozostałym zakresie nakaz zapłaty uchylił i powództwo oddalił,</p> <p> <strong> <!-- -->w punkcie III.</strong> - kosztami procesu obciążył strony stosunkowo tj. powoda w 65,10 % a pozwaną w 34,90 % i z tego tytułu zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 69,25zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p> <strong> <!-- -->Od powyższego wyroku apelację wywiódł powód zaskarżając go w części tj. w zakresie pkt. II i III.</strong> </p> <p>Zaskarżonemu orzeczeniu powód zarzucił naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1;art. 233 § 2)">art. 233 § 1 i 2 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> polegające na dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy, ocenie materiału dowodowego przejawiającej się w odmowie przyznania mocy dowodowej załączonemu do akt sprawy bankowemu tytułowi egzekucyjnemu z dnia 18 marca 2007 roku, opatrzonemu klauzulą wykonalności nadaną postanowieniem Sądu, a ponadto przejawiającej się w braku zbadania relacji pomiędzy dokumentami w postaci bankowego tytułu egzekucyjnego z dnia 18 marca 2007 roku, wniosku z dnia 21 grudnia 2007 roku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego przeciwko pozwanej, wyciągu z ksiąg rachunkowych powoda, a także umowy przelewu wierzytelności z dnia 23 września 2009 r. roku wraz z załącznikami dotyczącymi listy wierzytelności objętych umową.</p> <p>Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i utrzymanie w mocy nakazu zapłaty także w pozostałej części tj. co do kwoty 630,03 zł wraz z odsetkami ustawowymi, a ponadto o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem I instancji oraz postępowanie apelacyjne. Ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>W <strong> <!-- -->odpowiedzi na apelację</strong> pozwana wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a> uzasadnienie wyroku zostało ograniczone do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Apelacja była niezasadna.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, oparte na zgromadzonym i właściwie ocenionym materiale dowodowym i ustalenia te Sąd Okręgowy przyjął na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382 k.p.c.</a> jako własne. Częściowo na aprobatę zasługiwała, w zakresie objętym zaskarżeniem, przedstawiona przez Sąd Rejonowy ocena prawna żądania.</p> <p>Przedmiotem analizy Sądu Okręgowego, zgodnie z zakresem apelacji, była kwota 630,03 zł wraz z odsetkami, obejmująca odsetki karne i koszty. Sąd Okręgowy miał na uwadze, że strona pozwana zgłosiła zarzut przedawnienia roszczenia, który nie został przez Sąd I instancji uwzględniony.</p> <p>Tymczasem, zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w uchwale z dnia 29 czerwca 2016 r. (III CZP 29/16, opubl. www.sn.pl), które Sąd Okręgowy w niniejszym składzie w pełni podziela, nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 2)">art. 123 § 1 pkt 2 k.c.</a>). Także w doktrynie wskazuje się, że przerwanie biegu przedawnienia następuje w podmiotowych i przedmiotowych granicach czynności podjętej przez wierzyciela (M. Pyziak-Szafnicka, komentarz do art. 123 k.c. KC. Komentarz Lex 2014).</p> <p>W analizowanym przypadku należało zatem dojść do wniosku, że o ile cedent (bank) mógł powoływać się na przerwę biegu terminu przedawnienia, w związku z tym, że w 2007 r. prowadził egzekucję przeciwko pozwanej <span class="anon-block">S. K.</span>, o tyle takie uprawnienie nie służyło już cesjonariuszowi, będącemu powodem w niniejszej sprawie. Zatem przy uwzględnieniu wskazanego słusznie przez Sad Rejonowy 3-letniego terminu dochodzenia roszczenia i przyjęciu nawet, że umowa uległa rozwiązaniu dopiero z dniem 6 lutego 2007r., roszczenie powoda uległo przedawnieniu, skoro pozew wniesiono 16 lutego 2010 r.</p> <p>Już z tego względu, apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że nie był trafny zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1;art. 233 § 2)">art. 233 § 1 i 2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> </p> <p>W analizowanej sprawie przedmiotem oceny była kwestia wykazania przez powódkę dochodzonych odsetek karnych i kosztów. Zważywszy, że pozwana je zakwestionowała co do zasady oraz co do wysokości (k. 58), powódka winna wykazać, że strony przewidziały w umowie kredytowej stosowanie odsetek karnych i kosztów (z jakiego tytułu i na jakich zasadach), że powstały okoliczności uzasadniające naliczenie odsetek karnych i kosztów oraz sposób ich wyliczenia.</p> <p>Na poparcie swojego żądania w tym zakresie powódka powołała dowody w postaci umowy kredytu gotówkowego nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 4 lutego 2004 r. (k. 130), wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego z 10 lutego 2010 r. (k. 6), bankowego tytułu egzekucyjnego nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 18 marca 2007 r. wraz z klauzulą (k. 3 akt I Co 484/07), dokumentów w aktach postępowania egzekucyjnego Km 2119/07 Komornika <span class="anon-block">K. J.</span> oraz umowy przelewu wierzytelności z 23 września 2009 r. (k. 114).</p> <p>Tu wskazać trzeba, że o ile w początkowym okresie zawisłości sporu powołane przez powódkę dowody w postaci bankowego tytułu egzekucyjnego oraz wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego miały moc prawną dokumentu urzędowego (art. 95 ust. 1 pr. bankowego, art. 194 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych), a tym samym mogły posłużyć powódce do wykazania wysokości odsetek karnych i kosztów, to jednak moc taką utraciły w toku prowadzonej sprawy na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego, odpowiednio, z dniem 5 kwietnia 2011 r. (P 7/09) oraz 25 lipca 2011 r. (P 1/10). Nadto z dniem 20 lipca 2013 r. weszła w życie ustawa nowelizująca, która wyłączyła moc dokumentu urzędowego w odniesieniu do bankowego tytułu egzekucyjnego oraz wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 777). Jako że przedmiotowa ustawa nie zawierała przepisów przejściowych odnoszących się do utraty mocy dowodowej przez ww. dokumenty, należy stosować ogólną zasadę intertemporalną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> stosowania ustawy nowej. W dacie rozstrzygania sprawy przez Sąd Rejonowy powołane przez powódkę dowody w postaci bankowego tytułu egzekucyjnego oraz wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego miały zatem moc prawną dokumentów prywatnych a powódka nie powołała innych dowodów w sprawie.</p> <p>Oceniając tak zgromadzony materiał dowodowy trafnie Sąd Rejonowy uznał, że na jego podstawie powódka nie mogła wykazać okoliczności faktycznych, z których wywodziła skutki prawne w zakresie żądania zapłaty odsetek karnych i kosztów w łącznej kwocie 630,03zł.</p> <p>Powódka za pomocą umowy kredytowej wykazała jedynie, że bank generalnie naliczał odsetki karne oraz ogólną podstawę ich naliczania (§ 9 ust. 2 umowy, k. 131). Z umowy kredytowej nie wynikało natomiast jakie koszty i z jakiego tytułu miałyby obciążać dłużnika Banku, bowiem sama treść umowy wskazuje na bardzo różne należności związane z zawarciem i realizacją umowy (§ 3 umowy, k. 130), a powódka ich nie sprecyzowała. Pozostałe powołane w sprawie dokumenty, abstrahując od tego, że stanowiły oświadczenia wierzyciela, wskazywały rozbieżne kwoty i różnie określały podstawę dochodzonej należności. Wskazane w bankowym tytule egzekucyjnym z 2007 r. odsetki karne miały wynosić 240,36 zł, a koszty 36 zł. Tymczasem po dokonanej w 2009 r. cesji, w wyciągu z ksiąg funduszu z 2010 r. pojawiają się inne kwoty - wyższe, tj. odsetki karne wynoszą 581,57 zł, a koszty 64,70 zł. Wskazane rozbieżności nie dawały się usunąć w oparciu o zaoferowane przez powódkę dokumenty, a i sama powódka ich w żadnej mierze nie wyjaśniła.</p> <p>W konsekwencji należało stwierdzić, że roszczenie powódki w zakresie odsetek karnych i kosztów było niezasadne.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a> oddalił apelację, o czym orzekł w punkcie 1. sentencji. O kosztach procesu orzeczono w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2 pkt. 2)">punkcie 2</a>. sentencji na podstawie <em> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 2;art. 98 § 3)">art. 98 § 2 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1;art. 391 § 1 zd. 1)">art. 391 § 1 zd. 1 k.p.c.</a> </em>Powódka przegrała apelację w całości, zatem zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy winna zwrócić pozwanej poniesione przez nią koszty postępowania apelacyjnego. Pozwana była w tym postępowaniu reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata i poniosła koszt jego wynagrodzenia, które na podstawie obowiązujących przepisów przy wartości przedmiotu zaskarżenia 631 zł podlega zwrotowi w kwocie 180 zł - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2;art. 98 § 2 pkt. 2)">§ 2 pkt 2</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 poz. 1800 ze zm.).</p> <p>SSO Anna Czarnecka</p> </div>