VII Ka 979/16

<p>  Sygn. akt VII Ka 979/16</p> <p/> <p/> <p/> <div> <h2>WYROK</h2> <p/> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> </div> <p>Dnia 21 grudnia 2016 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Sławomir Brzózka – spr.</p> <p>Sędziowie: SSO Agnieszka Gałkowska</p> <p>SSR del. Monika Maciążek Protokolant: st. sekr. sądowy Romualda Jędrzejczyk</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">C.</span> – Północ w <span class="anon-block">C.</span> <span class="anon-block">K. B.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 roku</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </strong>s. <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">I.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1;art. 177 § 2)">art. 177§1 i 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez Prokuratora i oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie</p> <p>z dnia 12 września 2016 roku, sygn. akt IIIK 262/16</p> <p>orzeka:</p> <p>I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <p>a/ przyjmuje kwalifikację prawną czynu przypisanego <span class="anon-block">M. G. (1)</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art. 177§1kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2kk</a>, a podstawę prawną wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3kk</a>;</p> <p>b/ uchyla orzeczenie zawarte w pkt 4;</p> <p>II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>III. zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">M. G. (1)</span> od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt VII Ka 979/16</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. G. (1)</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>w dniu 21 listopada 2015 roku ok. godz. 23.49 w <span class="anon-block">C.</span> na skrzyżowaniu <br/> <span class="anon-block">ul. (...)</span> z <span class="anon-block">ul. (...)</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block">R. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym <br/>w ten sposób, że jadąc <span class="anon-block">ul. (...)</span> na wprost przez skrzyżowanie z <span class="anon-block">ul. (...)</span> nie zachował szczególnej ostrożności i przy sygnalizacji wyświetlającej sygnał ciągły żółty pulsacyjny nie stosując się do znaku drogowego A-7 „Ustąp pierwszeństwa”, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu i wjechał na skrzyżowanie, gdzie zderzył się z kierującym samochodem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> <span class="anon-block">A. G.</span> jadącym <br/> <span class="anon-block">ul. (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w wyniku czego pasażerowie samochodu marki <span class="anon-block">R. (...)</span> – <span class="anon-block">P. B.</span> doznał obrażeń ciała w postaci nagłego zatrzymania krążenia, urazu głowy z: obrzękiem mózgu, krwią na namiocie móżdżku, urazu klatki piersiowej ze: stłuczeniem płuc, odmą opłucnową po stronie prawej, złamania żeber VI-VII po stronie prawej oraz złamania żebra III po stronie lewej, ostrej niewydolności oddechowej, które to obrażenia spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art.156 §1 pkt.2 k.k</a>, a <span class="anon-block">B. B.</span> doznał obrażeń ciała <br/>w postaci stłuczenia głowy, rany tłuczonej łuku brwiowego lewego, rany tłuczonej policzka lewego, stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej, złamania kości miednicy po stronie lewej: kości łonowej, kości krzyżowej, kości biodrowej bez objęcia powierzchni stawowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres powyżej dni 7, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1;art. 177 § 2)">art. 177 § 1 i 2 k.k.</a> </p> <p>Wyrokiem z dnia 12 września 2016 roku, sygn. akt III K 262/16, Sąd Rejonowy <br/>w Częstochowie orzekł:</p> <p>1)  uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. G. (1)</span>za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art.177 §2 k.k.</a> skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>2)  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art.69 §1 i 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art.70 §1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 3 (trzech) tytułem próby;</p> <p>3)  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art.71 §1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) zł;</p> <p>4)  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art.42 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1;art. 43 § 3)">art.43 §1 i 3 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 3 (trzech) zobowiązując go do zwrotu prawa jazdy;</p> <p>5)  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art.627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3;art. 3;art. 3 ust. 2)">art.2 ust.1 pkt.3 i art.3 ust.2 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a> zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) zł tytułem opłaty oraz kwotę 2810,97 (dwa tysiące osiemset dziesięć zł dziewięćdziesiąt gr) zł tytułem wydatków.</p> <p>Apelacje od powyższego wyroku wywiedli Prokurator Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">C.</span>-Północ w <span class="anon-block">C.</span> oraz oskarżony <span class="anon-block">M. G. (2)</span> </p> <p>Oskarżyciel publiczny zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, wyrokowi zarzucając: obrazę przepisów prawa materialnego <br/>w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 §2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art.11 §3 k.k.</a>, polegającą na niesłusznym pominięciu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 §2 k.k.</a> w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art.11 §3 k.k.</a> przy określeniu podstawy prawnej wymiaru kary, podczas gdy czyn przypisany oskarżonemu wyczerpał znamiona zarówno <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art.177 §1 k.k.</a>, jak i 177 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 2)">§2 k.k.</a> i powinien podlegać kumulatywnej kwalifikacji.</p> <p>W konkluzji prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 §2 k.k.</a> w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art.11 §3 k.k.</a> przy określeniu podstawy prawnej wymiaru kary, zaś w pozostałym zakresie utrzymanie orzeczenia w mocy.</p> <p>Oskarżony zaskarżył wyrok w części, tj. co do pkt.4, zarzucając mu: orzeczenie rażąco niewspółmiernego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat.</p> <p>Wskazując na powyższy zarzut <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wniósł o uchylenie zaskarżonego pkt.4 wyroku.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja Prokuratora i apelacja <span class="anon-block">M. G. (1)</span> okazały się zasadnymi środkami odwoławczymi.</p> <p>Analizę zarzutów zawartych w środkach odwoławczych poprzedzić należy uwagą, iż zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1)">art. 433 § 1 k.p.k.</a> sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, wyznaczonych przez granice zaskarżenia i podniesionych zarzutów <br/>a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435;art. 439;art. 439 § 1;art. 440;art. 455)">art.435, art.439 §1, art.440 i art.455 k.p.k.</a>. Nadto zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art.427 §2 k.p.k.</a> jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, obrońcy lub pełnomocnika, powinien również zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu oraz uzasadnienie. Wskazując na powyższe zaznaczenia na wstępie wymaga, że wyrok Sądu I instancji w części nie objętej granicami środków odwoławczych jest prawidłowy. W sprawie nie zaistniały bowiem bezwzględne podstawy odwoławcze, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art.439 §1 k.p.k.</a>, a utrzymanie orzeczenia w mocy <br/>w pozostałym nie objętym granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów zakresie nie jest rażąco niesprawiedliwe, co wyklucza zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art.440 k.p.k.</a> </p> <p>Wydanego orzeczenia w zakresie dotyczącym uznania za udowodnione sprawstwa przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zarzucanego mu czynu nie sposób uznać za rażąco niesprawiedliwe skoro zaskarżony wyrok jest oparty na całokształcie materiału dowodowego zebranego <br/>w sprawie, który został poddany przez Sąd Rejonowy analizie, bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Zaznaczenia wymaga także, że analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje odzwierciedlenie we wnioskach zawartych <br/>w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a>, co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.</p> <p>Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy z poszanowaniem obowiązujących zasad proceduralnych.</p> <p>Trafny okazał się podniesiony w apelacji Prokuratora zarzut obrazy przepisów prawa materialnego. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wypełnił swoim zachowaniem jednocześnie znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1)">art.177 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art.177 §2 k.k.</a>, albowiem spowodowany przez niego wypadek skutkował obrażeniami ciała dwóch osób, które w przypadku <span class="anon-block">P. B.</span> stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art.156 §1 pkt.2 k.k.</a>, zaś w przypadku <span class="anon-block">B. B.</span> powodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej dni 7. Sąd Rejonowy wydając wyrok w niniejszej sprawie prawidłowo uznał, że <span class="anon-block">M. G. (1)</span> swoim zachowaniem wypełnił znamiona dwóch przepisów ustawy karnej, wskazanych w akcie oskarżenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1;art. 177;art. 177 § 2)">art.177 §1 i art.177 §2 k.k.</a>) i podstawą wymiaru kary uczynił przepis przewidujący karę surowszą, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art.177 §2 k.k.</a> Nie zaakcentował jednak, że doszło do kumulatywnego zbiegu przepisów, poprzez umieszczenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 §2 k.k.</a> w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art.11 §3 k.k.</a> przy określeniu podstawy prawnej wymiaru kary. Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zapatrywanie Sądu Najwyższego wyrażone <br/>w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2008 r., IV KK 429/07 zgodnie z którym, jeśli na skutek spowodowanego przez oskarżonego wypadku drogowego jeden pokrzywdzony doznał obrażeń ciała określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art.157 §1 k.k.</a>, zaś wobec drugiego wystąpiły następstwa wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art.177 §2 k.k.</a>, to czyn należy zakwalifikować z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 1;art. 177;art. 177 § 2)">art.177 §1 i art.177 §2 k.k.</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 §2 k.k.</a> Konsekwentnie jako podstawę prawną wymiaru kary należy określić <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art.177 §2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art.11 §3 k.k.</a> </p> <p>Przechodząc do uzasadnienia powodów dla których Sąd Okręgowy, uwzględniając zarzut apelacji <span class="anon-block">M. G. (1)</span> uchylił orzeczony w pkt.4 wyroku zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, w pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że zgodnie z jednolitym i ugruntowanym orzecznictwem oraz poglądami doktryny przesłanką orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów wobec sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie jest samo naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu, gdyż zaistnienie okoliczności należących do znamion przestępstwa nie może być wystarczającą podstawą orzeczenia środka karnego. To z zachowania sprawcy powinien wynikać wniosek, że lekceważy on istotnie zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji. Teza ta znalazła wyraz w sformułowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art.42 §1 k.k.</a>, według którego przesłanką orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów jest ustalenie, że prowadzenie pojazdów przez skazanego zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. (por. wyrok SN z dnia 10 października 1988 r., V KRN 217/88, OSNPG 1989, nr 4, poz. 52,Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 lipca 2012 r. II AKa 250/12<em> <!-- --> (LEX nr 1217688, KZS 2012/12/71)</em>, Marek Andrzej Kodeks karny. Komentarz, wyd. V LEX, 2010, K. Buchała (w:) K. Buchała, A. Zoll, <em> <!-- -->Komentarz,</em> s. 346). Wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji stanowi zatem <em> <!-- -->ratio legis</em> zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zakaz prowadzenia pojazdów jest bowiem środkiem o charakterze głównie prewencyjnym, stanowiącym jedno z narzędzi walki <br/>z przestępczością drogową. Jego główną rolą jest eliminacja zagrożeń tkwiących w braku umiejętności właściwej oceny sytuacji drogowej. Zakaz prowadzenia pojazdów spełnia to zadanie poprzez wykluczenie z ruchu niebezpiecznych sprawców. Co więcej - działając jako swoiste<em> <!-- --> memento</em> - skłaniać ma zarówno samego sprawcę (po odzyskaniu uprawnień), jak <br/>i inne osoby do zachowania ostrożności w komunikacji.</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania orzekania fakultatywnego zakazu prowadzenia pojazdów na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności popełnionego przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span> czynu nie wykazują jak przyjął to Sąd Rejonowy rażącego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu ani tego , że prowadzenie przez niego pojazdów mechanicznych będzie stanowić w przyszłości zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji. Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 1982 r. (V KRN 106/82, OSNPG 1982, nr 8, poz. 108) stopień zagrożenia oceniać należy na podstawie okoliczności danego przypadku, rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa, okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa i jego stopień poczucia odpowiedzialności. Nadto w judykacie tym Sąd Najwyższy podkreślił, że ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (mającego na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 ()">kodeksu karnego z 1969 r.</a>, status kary dodatkowej) polega na tym, by osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa, zagrażające bezpieczeństwu ruchu czy to z braku wyobraźni czy z braku poczucia odpowiedzialności - z ruchu tego wyłączyć.</p> <p> <span class="anon-block">M. G. (1)</span> naruszył zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym w sposób nieumyślny a nie w sposób umyślny . Nie wykazał przy tym lekceważącego stosunku do zasady ostrożności, nonszalancji lub brawury w sposobie prowadzenia pojazdu. Prędkość pojazdu kierowanego przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span> była nieduża, mieściła się w przedziale 42,1 do 46,1 km/h przy znacznie wyższej prędkości dopuszczalnej 60 km/h co świadczy o tym ,że była ona dostosowana do warunków i sytuacji drogowej kierowcy zbliżającego się do skrzyżowania . Nie zachował należytej ostrożności, co jednak wynikało z uśpienia czujności na drodze, podjęcia błędnej decyzji, że możliwe jest przejechanie przez skrzyżowanie za jadącym przed nim pojazdem, skutkującej nie ustąpieniem pierwszeństwa samochodowi <span class="anon-block">A. (...)</span> poruszającemu się zresztą z przekroczeniem prędkości dopuszczalnej o 6,9 do 14 km/h. Było to zdarzenie incydentalne w życiu <span class="anon-block">M. G. (1)</span> , jak przyjął zasadnie Sąd Rejonowy osoby niekaranej. Od początku postępowania nie kwestionował on swojej winy oraz wyrażał zainteresowanie losem nie roszczących do niego pretensji pokrzywdzonych, osób które grzecznościowo przewoził swoim samochodem. Zasadna jest konkluzja, iż w przyszłości prowadzenie przez niego pojazdów nie będzie zagrażało bezpieczeństwu w komunikacji.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął kwalifikację prawną czynu przypisanego <span class="anon-block">M. G. (1)</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177)">art. 177</a>§lkk i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2kk</a>, a podstawę prawną wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 §3kk</a> , uchylił zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11 pkt. 4)">pkt 4</a> orzeczenie zakazujące <span class="anon-block">M. G. (1)</span> prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 3 z zobowiązaniem do zwrotu prawa jazdy , w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Na zasadzie słuszności zwolnił <span class="anon-block">M. G. (1)</span> od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Orzeczono zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art.437 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art.624 §1 k.p.k.</a> </p> </div>