III Ca 1235/16

<p>Sygn. akt III Ca 1235/16</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi:</p> <p>1.  zasądził od pozwanej <span class="anon-block">K. N.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> (...)</span> Wierzytelności Detalicznych Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 870,44 (osiemset siedemdziesiąt złotych czterdzieści cztery grosze) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 25 listopada 2014 roku do dnia zapłaty, przy czym od dnia 1 stycznia 2016 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie,</p> <p>2.  nie obciążył pozwanej kosztami procesu.</p> <p>Apelację od przytoczonego wyżej wyroku wniosła strona pozwana, zaskarżając go w części, tj. w zakresie pkt 1. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:</p> <p>1.  naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez błędne uznanie, że powód udowodnił roszczenie pomimo tego, iż powód faktycznie nie wykazał żadnymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi wysokości żądanej kwoty,</p> <p>2.  naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, poprzez dowolną, w miejsce swobodnej, ocenę dowodów, polegającą na uznaniu, że bieg terminu przedawnienia roszczenia został przerwany poprzez wszczynane przez poprzednika prawnego powoda postępowania egzekucyjne, podczas gdy postępowania te dotknięte zostały nieważnością, albowiem <span class="anon-block">K. N.</span> od dnia 16 grudnia 2010 roku jest całkowicie ubezwłasnowolniona, natomiast z załączonych do akt sprawy postanowień o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sprawach o sygn. akt Km 25329/10 i Km 878/11, na które powoływał się powód, nie wynika, iż pozwana była reprezentowana przez opiekuna prawnego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przerwania biegu przedawnienia roszczenia.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty, strona pozwana domagała się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca domagała się także zwolnienia od kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powód domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za postępowanie apelacyjne. Ponadto, powód wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci wyciągu z historii operacji na <span class="anon-block">rachunku o nr (...)</span>, prowadzonym w związku z zawarciem przez pozwaną umowy o przyznanie limitu kredytowego z dnia 19 lutego 2008 roku o nr <span class="anon-block"> (...)</span> oraz zestawienia wyciągów z przedmiotowego rachunku, wygenerowanych w czasie trwania umowy, na okoliczność istnienia, zasadności oraz wysokości roszczenia dochodzonego przez powoda.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest zasadna i skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy przyjmuje za własne, jednakże na ich podstawie dokonał nietrafnej oceny żądania pozwu.</p> <p>Tytułem wstępu wskazać należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym, to zaś determinuje konieczność zastosowania określonych dla tego rodzaju spraw regulacji szczególnych, a zwłaszcza dyspozycji przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a>, zgodnie z którym jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.</p> <p>Przechodząc do meritum, podnieść należy, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, powództwo nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na skutecznie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia. W tym miejscu podkreślić jednak trzeba, że na gruncie przedmiotowej sprawy, przesłanki przedawnienia roszczenia są inne, niż te, na które powołuje się skarżąca.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 1)">art. 117 § 1 k.c.</a>, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Umową, z której powód wywodzi swoje roszczenie, mające oczywiście charakter roszczenia majątkowego, jest umowa o przyznanie limitu kredytowego i o wydanie i korzystanie z karty kredytowej, zawarta przez pozwaną <span class="anon-block">K. N.</span> z poprzednim wierzycielem w dniu 19 lutego 2009 roku. W związku z faktem, że zawarta przez pozwaną umowa o przyznanie limitu kredytowego nie stanowiła samoistnej umowy, lecz w sposób nierozerwalny związana była z umową o wydanie i korzystanie z karty kredytowej, w przedmiotowej sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021691385" title="Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych - Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1385 ()">ustawy z dnia 12 września 2002 roku o elektronicznych instrumentach płatniczych</a> (Dz. U. z 2012 r., poz. 1232), w tym zwłaszcza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021691385" title="Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych - Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1385 (art. 6)">art. 6</a>, zgodnie z którym roszczenia z umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z upływem 2 lat.</p> <p>Jak stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1;art. 120 § 1 zd. 1)">art. 120 § 1 zd. 1 k.c.</a>, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, z kolei zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 1)">art. 123 § 1 pkt 1 k.c.</a>, przerywa go m. in. każda czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju, przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia.</p> <p>Należność, której dochodzi powód, stała się wymagalna nie później, niż dnia 20 kwietnia 2010 roku, kiedy to pierwotny wierzyciel wystawił przeciwko pozwanej <span class="anon-block">K. N.</span> bankowy tytuł egzekucyjny o nr <span class="anon-block"> (...)</span>, lecz bieg przedawnienia dochodzonego roszczenia został dwukrotnie przerwany: po raz pierwszy w dniu złożenia przez pierwotnego wierzyciela wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, wystawionemu przeciwko pozwanej, po raz drugi zaś w dniu 4 lutego 2011 roku, kiedy to pierwotny wierzyciel wystąpił do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Widzewa w Łodzi <span class="anon-block">A. P.</span> o wszczęcie przeciwko dłużniczce <span class="anon-block">K. N.</span> egzekucji. Komornik Sądowy <span class="anon-block">A. P.</span> prowadził przeciwko <span class="anon-block">K. N.</span> postępowanie egzekucyjne do dnia 17 lipca 2012 roku, kiedy to umorzył je wobec bezskuteczności egzekucji. Dnia 17 lipca 2012 roku rozpoczął się zatem – już po raz trzeci – bieg dwuletniego terminu przedawnienia roszczenia.</p> <p>W tym miejscu zaznaczyć należy, że Sąd Odwoławczy nie podziela stanowiska strony powodowej, jakoby do przerwania biegu przedawnienia doszło trzykrotnie, a mianowicie także w dniu 4 października 2010 roku, kiedy to pierwotny wierzyciel wystąpił do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Widzewa w Łodzi <span class="anon-block">P. P.</span> o wszczęcie przeciwko dłużniczce <span class="anon-block">K. N.</span> egzekucji. Wskazać bowiem trzeba, że wniosek ten został przez wierzyciela cofnięty, w następstwie czego, na mocy postanowienia z dnia 7 stycznia 2011 roku, postępowanie umorzono, w orzecznictwie zaś ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym do cofnięcia wniosku wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym, znajduje odpowiednie zastosowanie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 2)">art. 203 § 2 k.p.c.</a> </p> <p>Reasumując, w dniu 17 lipca 2012 roku rozpoczął na nowo swój bieg dwuletni termin przedawnienia roszczenia, dochodzonego przez stronę powodową. Z uwagi na fakt, że w międzyczasie nie nastąpiło żadne zdarzenie, które ów bieg by przerwało, roszczenie – które przysługuje powodowi względem pozwanej na mocy umowy cesji, zawartej z poprzednim wierzycielem dnia 27 czerwca 2014 roku, uległo przedawnieniu dnia 17 lipca 2014 roku. Powód natomiast wystąpił z pozwem dnia 24 listopada 2014 roku, a więc już po upływie terminu przedawnienia. W konsekwencji, podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia, zasługiwał na uwzględnienie.</p> <p>Wobec skutecznego podniesienia przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia, Sąd odwoławczy nie przeprowadzał analizy zasadności drugiego z zarzutów, a mianowicie zarzutu nieudowodnienia przez powoda wysokości dochodzonego roszczenia, uznając go w tym stanie rzeczy za bezprzedmiotowy.</p> <p>W świetle powyższych okoliczności, Sąd Okręgowy, działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a>, uwzględnił apelację i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo oddalił.</p> </div>