VI Ka 1147/16

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 1147/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 23 grudnia 2016</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura</p> <p>Protokolant Natalia Skalik-Paś</p> <p>przy udziale pełnomocnika KMP <span class="anon-block">G.</span> – sierż. sztab. <span class="anon-block">A. G.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">M.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego z art. 86§2 kw</strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygnatura akt III W 272/16</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> </p> <p>1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 80 (osiemdziesiąt) złotych.</p> <p>VI Ka 1147/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23.08.2016 r. <span class="anon-block">D. K.</span> uznany został za winnego tego, że w dniu 10.10.2015 r., około godziny 19:00, na drodze publicznej w <span class="anon-block">D.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, znajdując się w stanie nietrzeźwości (2,41 promila oraz 2,33 promila), kierując pojazdem marki <span class="anon-block">A.</span>, o <span class="anon-block">nr rej (...)</span>, spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że podczas wykonywania manewru wymijania pojazdu zaprzęgowego, nie zachował należytych środków ostrożności, tj. nie zachował należytego odstępu pomiędzy pojazdami, czym doprowadził do zderzenia z pojazdem zaprzęgowym powożonym przez <span class="anon-block">H. K.</span>, tj. wykroczenia z art. 86 § 2 kw i za to na mocy art. 86 § 2 kw wymierzono mu karę grzywny w wysokości 800 zł.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a> zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, obejmujące zryczałtowane wydatki w kwocie 100 zł i wymierzono mu opłatę w kwocie 80 zł.</p> <p>Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca obwinionego, który zaskarżył orzeczenie w całości zarzucając mu:</p> <p>1)  błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że:</p> <p>a)  obwiniony popełnił czyn z art. 86 § 2 kw, kiedy to z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza wyjaśnień obwinionego wynika, że nie popełnił przypisanego mu czynu, a wyłącznie winnym zderzenia jest pokrzywdzony-<span class="anon-block">H. K.</span>;</p> <p>b)  okoliczność, iż pojazd zaprzęgowy stał po zdarzeniu przed pojazdem obwinionego ustawiony tyłem do tego pojazdu dowodzi, że omawiane zdarzenie miało dokładnie przebieg opisany przez pokrzywdzonego;</p> <p>2)  obrazę przepisów postępowania, a to:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości ujawnionych w toku postępowania wyłącznie na niekorzyść obwinionego, dokonanie zupełnie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nieustalenie w sposób prawidłowy rzeczywistego stanu faktycznego sprawy;</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, poprzez niewszechstronne, nierzetelne, nielogiczne, dowolne, a nie swobodne, zbadanie i ocenienie wyjaśnień obwinionego w zestawieniu ich z zeznaniami pokrzywdzonego, co skutkowało brakiem ukształtowania stanowiska sądu na podstawie wszystkich zgromadzonych dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, czego konsekwencją było podjęcie rozstrzygnięcia niezgodnego z powołanymi przepisami poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, opartej wyłącznie na obciążających obwinionego zeznaniach pokrzywdzonego <span class="anon-block">H. K.</span> i bezkrytyczne danie wiary zeznaniom pokrzywdzonego co do przebiegu zdarzenia z dnia 10.10.2015 r., pomijając to, iż pokrzywdzony jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla niego rozstrzygnięciem, co nakazuje zachowanie wzmożonej ostrożności i dystansu przy dokonywaniu oceny osobowych źródeł dowodowych.</p> <p>W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od przypisanego mu wykroczenia ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Apelacja nie była zasadna. Wbrew jej wywodom sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, ani też nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na jego treść, określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Sąd rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, ocenione swobodnie, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a stanowisko w przedmiocie sprawstwa i winy obwinionego, należycie uzasadnił w pisemnych motywach wyroku.</p> <p>Chybione jest twierdzenie obrońcy, że ustalenia faktyczne poczynione przez sąd pierwszej instancji, nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym sprawie materiale dowodowym i brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających sprawstwo i winę obwinionego w zakresie postawionego mu zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 86 § 2 kw. Z pisemnych motywów wyroku wynika bowiem jasno, iż ustalenia faktyczne sąd rejonowy poczynił w oparciu o zeznania <span class="anon-block">H. K.</span>. Relacje tego świadka odnośnie przebiegu kolizji były stanowcze i konsekwentne oraz – w przeciwieństwie do wyjaśnień obwinionego – logiczne. <span class="anon-block">H. K.</span> w sposób wiarygodny opisał przebieg zdarzenia, wskazując, że jadący <span class="anon-block">ul. (...)</span> z przeciwnego kierunku samochód osobowy marki <span class="anon-block">A.</span>, prowadzony przez <span class="anon-block">D. K.</span>, uderzył w powożony przez niego zaprzęg konny. Relacjonując przebieg kolizji świadek zeznał: „Zauważyłem z naprzeciwka, iż bardzo szybko jedzie jakiś samochód. Droga na której się znajduję jest bardzo wąska i przy mijaniu należy zachować szczególną ostrożność. Ja się zatrzymałem, ale kiedy zauważyłem, że kierowca samochodu nie zwolnił, zjechałem zaprzęgiem na pobocze. Zjechałem na to pobocze jak mogłem najbardziej w kierunku lasu. Kierowca samochodu nie dość, że nie zwolnił, to jeszcze jechał środkiem drogi. Kiedy mnie omijał zahaczył reflektorem o część uprzęży, tzw. orczyk, którym konie przypięte są do powozu. Po przejechaniu pewnego odcinka zatrzymał się” (k. 20). Wypowiedź świadka koresponduje z charakterem uszkodzeń samochodu <span class="anon-block">A.</span>, biorącego udział w kolizji. Jak wynika z protokołu oględzin w pojeździe tym ujawniono uszkodzenia przedniego lewego błotnika, pokrywy silnika, przedniego zderzaka oraz lewego kierunkowskazu (k.11).</p> <p>Zwraca uwagę, że konie z zaprzęgu w wyniku kolizji nie odniosły jakichkolwiek obrażeń (k.64), co pośrednio wskazuje na wiarygodność relacji <span class="anon-block">H. K.</span>. Gdyby bowiem zdarzenie przebiegało w sposób opisany przez obwinionego, tzn. woźnica, nie zauważając zaparkowanego na poboczu pojazdu, uderzył w niego, to niewątpliwie zwierzęta musiałyby ucierpieć na skutek takiego przebiegu kolizji, inne byłyby też uszkodzenia samochodu. Mało prawdopodobne przy tym jest, że zaprzęg powożony przez <span class="anon-block">H. K.</span> uderzyłby w zaparkowany na lewym poboczu drogi (patrząc w kierunku wsi) samochód obwinionego. Bryczka jechała przecież od strony lasu w kierunku wsi, a zatem nie było podstaw do przyjęcia, że nagle zjechała na lewe pobocze i uderzyła w stojący tam – jak utrzymywał obwiniony – samochód.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">H. K.</span> twierdzącego, że po dostrzeżeniu jadącego z przeciwnego kierunku samochodu, aby uniknąć zderzenia, skręcił w prawo, starając się zjechać na prawe pobocze, były logiczne i przekonujące. W wyniku wykonania tego manewru część zaprzęgu, tj. tzw. orczyk, którym konie przypięte były do bryczki, odchylił się i wystawał poza jej obręb, co spowodowało, że samochód obwinionego lewą krawędzią uderzył właśnie w tę część zaprzęgu, bez kontaktu z końmi, co tłumaczy dlaczego nie zostały one ranne.</p> <p>Podnoszone przez obrońcę okoliczności dotyczące wzajemnego usytuowania obu pojazdów po zderzeniu nie podważają ustaleń sądu. Zgodnie z uznanymi za wiarygodne zeznaniami <span class="anon-block">H. K.</span> samochód obwinionego po zahaczeniu o orczyk przemieścił się kilkadziesiąt metrów, a następnie zatrzymał. Wersja ta jest przekonująca. Część zaprzęgu jaką stanowi orczyk jest ruchoma, a zatem uderzenie w nią nie spowodowało natychmiastowego zatrzymania samochodu. Twierdzenia obwinionego, że gdy się obudził zauważył zaprzęg pokrzywdzonego dwa metry przed sobą, słusznie uznane zostały przez sąd za niewiarygodne.</p> <p>Konfrontując wersje zdarzenia przedstawione przez obwinionego <span class="anon-block">D. K.</span> oraz świadka <span class="anon-block">H. K.</span>, sąd rejonowy słusznie za wiarygodne uznał zeznania świadka. Wyjaśnienia obwinionego, utrzymującego, iż w czasie kolizji nie prowadził samochodu, tylko spał w jego wnętrzu, nie zasługiwały na uwzględnienie. Nieprawdopodobnie i nieprzekonująco, w świetle zasad doświadczenia życiowego, brzmiały jego twierdzenia, iż spożywając samotnie alkohol, spędził w zaparkowanym na poboczu samochodzie ok. 5 godzin.</p> <p>Podnoszona przez obrońcę okoliczność odnosząca się do faktu zawiadomienia przez obwinionego Policji, nie może w zasadniczy sposób wpłynąć na ocenę wyjaśnień obwinionego, który był oszołomiony znaczną ilością wypitego alkoholu, nie potrafił więc racjonalnie – z punktu widzenia swoich interesów – ocenić sytuacji w jakiej się znalazł.</p> <p>Podsumowując, stwierdzić należy, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, oceniony przez sąd rejonowy zgodnie z kryteriami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, dawał podstawy do przypisania obwinionemu sprawstwa i winy w zakresie postawionego mu zarzutu popełnienia wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 86;art. 86 § 2)">art. 86 § 2</a> kw. Wymierzona obwinionemu za ten czyn kara 800 zł grzywny, uwzględnia ustawowe dyrektywy określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 33)">art. 33</a> kw, zasługuje zatem na akceptację.</p> <p>Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno – prawne sądu pierwszej instancji nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków i zarzutów apelacji zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierzono mu opłatę za drugą instancję w kwocie 80 zł.</p> </div>