IV Ka 1116/15

<div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 11 grudnia 2015r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Dariusz Śliwiński</p> <p>SSO Małgorzata Ziołecka</p> <p>SSO Hanna Bartkowiak</p> <p>Protokolant: p. o. stażysty <span class="anon-block">M. W.</span> </p> <p>przy udziale <span class="anon-block">M. F.</span> Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">P. B.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> i inne</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego we Wrześni</p> <p>z dnia 18.09. 2015 r. sygn. akt II K 466/15</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu we Wrześni do ponownego rozpoznania.</p> <p> <span class="anon-block">H. B.</span> <span class="anon-block">D. M.</span> <span class="anon-block">Z.</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 18 września 2015 r. Sąd Rejonowy we Wrześni w sprawie sygn. akt II K 466/15 uznał oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B.</span> </strong> za winnego popełnienia pięciu przestępstw kwalifikowanych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a>, za które wymierzył mu kary odpowiednio: 1 roku pozbawienia wolności, 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 1 roku pozbawienia wolności, 1 roku pozbawienia wolności, które to kary połączył wymierzając oskarżonemu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto Sąd Rejonowy orzekł o zaliczeniu nas poczet kary łącznej okresu tymczasowego aresztowania, o obowiązku naprawienia szkody, o zwrocie dowodów rzeczowych oraz zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości (k. 778-779).</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> od powyższego wyroku wniósł prokurator zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonego (k. 821-823).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja prokuratora okazała się zasadna i zaskarżony wyrok nie mógł się ostać.</p> <p>Prokurator trafnie podniósł, iż Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu kary za czyny wskazane w punktach 1, 4 i 6 sentencji wyroku dopuścił się obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a>. Przestępstwo kradzieży z włamaniem jest zagrożonego karą pozbawienia wolności od 1 roku do lat 10. Zakwalifikowanie czynów przypisanych oskarżonemu jako popełnionych w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej obligowało Sąd Rejonowy do wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Tymczasem kary wymierzone w pkt 1, 4 i 5 sentencji wyroku nie przekraczają dolnej granicy ustawowego zagrożenia.</p> <p>Nie można jednak zgodzić się ze skarżącym, iż powyższe uchybienie może być usunięte poprzez reformatoryjny wyrok Sądu Okręgowego. Sąd Rejonowy skazując oskarżonego na rozprawie uwzględnił jego wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary bez przeprowadzenia postępowania dowodowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387;art. 387 § 1)">art. 387 § 1 kpk</a>), przy czym nie dostrzegł, iż kara zaproponowana przez oskarżonego w przypadku trzech czynów jest zbyt niska. W takich warunkach jakakolwiek modyfikacja kar zaproponowanych przez oskarżonego wymaga jego zgody. Zmiana orzeczenia w tym zakresie na niekorzyść oskarżonego bez jego wyraźnej akceptacji godziłaby w jego prawo do obrony. Nie można wykluczyć, iż gdyby Sąd I instancji dostrzegł, że propozycja wymiaru kary w wyżej wskazanym zakresie nie może być uwzględniona z uwagi na kwalifikację z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a>, oskarżony nie zgodziłby się na wymierzenie mu za trzy czyny kar surowszych bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.</p> <p>Dlatego jedynym możliwym rozstrzygnięciem, jakie Sąd Okręgowy mógł wydać w niniejszej sprawie było orzeczenie kasatoryjne, które z jednej strony nie wyklucza możliwości uwzględnienia ponownego wniosku oskarżonego w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387;art. 387 § 1)">art. 387 § 1 kpk</a> uwzględniającego obligatoryjne nadzwyczajne obostrzenie kary na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a>, a z drugiej strony otwiera oskarżonemu drogę do realizacji jego prawa do obrony w toku normalnego procesu przed Sądem I instancji.</p> <p>Wobec powyższego Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu we Wrześni do ponownego rozpoznania.</p> <p>/<span class="anon-block">H. B.</span>/ /<span class="anon-block">D. Ś.</span>/ /<span class="anon-block">M. Z.</span>/</p> </div>