I ACa 741/15

<p>Sygn. akt I ACa 741/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 11 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="214"/> <col width="498"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący :</p> </td> <td> <p>SSA Tomasz Ślęzak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie :</p> </td> <td> <p>SA Anna Bohdziewicz</p> <p>SO del. Ewa Solecka (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant :</p> </td> <td> <p>Anna Wieczorek</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. w Katowicach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">K. M.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Powiatowemu Policji w <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>o ochronę dóbr osobistych i zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie</p> <p>z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I C 93/14</p> <p>1)  oddala apelację;</p> <p>2)  przyznaje od Skarbu Państwa–Sądu Okręgowego w Częstochowie na rzecz adwokata <span class="anon-block">M. P.</span> wynagrodzenie w kwocie 3 321 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 621 (sześćset dwadzieścia jeden) złotych, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.</p> <table> <colgroup> <col width="237"/> <col width="237"/> <col width="237"/> </colgroup> <tr> <td> <p>SSO del. Ewa Solecka</p> </td> <td> <p>SSA Tomasz Ślęzak</p> </td> <td> <p>SSA Anna Bohdziewicz</p> </td> </tr> </table> <p>IACa 741/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">K. M.</span> w pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Komendzie Powiatowej Policji w <span class="anon-block">(...)</span> wniósł o zasądzenie na jego rzecz za naruszenie dóbr osobistych kwoty 75.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz opublikowania przez pozwanego w <span class="anon-block">(...)</span> oświadczenia, iż Komenda Powiatowa Policji w <span class="anon-block">(...)</span> przeprasza <span class="anon-block">K. M.</span> za sporządzenie protokołu jego zatrzymania w dniu 23 lutego 2013 r. w taki sposób, że doszło do znieważania jego osoby poprzez posłużenie się w nim słowami „<em> <!-- --> bezrobotna</em>”, „<em> <!-- --> oświadcza, że z przysługujących jej praw nie korzysta i niczego nie żąda</em>”, „<em> <!-- --> zdrowa bez widocznych zewnętrznych obrażeń ciała” i „odmówiła badania</em>”.</p> <p>Pozwany Skarb Państwa wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów procesu.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Częstochowie:</p> <p>oddalił powództwo;</p> <p>przyznał od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Częstochowie) na rzecz adwokata <span class="anon-block">M. P.</span> kwotę 4.870,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu;</p> <p>zasądził od powoda <span class="anon-block">K. M.</span> na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3960 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Rozstrzygnięcie powyższe Sąd oparł na następujących ustaleniach i zważeniach</p> <p>W dniu 23 lutego 2013 r. <span class="anon-block">M. S.</span> telefonicznie powiadomiła dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">(...)</span>, że na terenie masywu leśnego położonego w dzielnicy <span class="anon-block">Z.</span> - <span class="anon-block">B.</span> została zaatakowana przez mężczyznę, który początkowo żądał, aby się rozebrała, a następnie skradł jej torebkę. Niezwłocznie na miejsce zdarzenia skierowano patrole policyjne, które rozpoczęły penetrację terenu. W działaniach tych uczestniczyli również funkcjonariusze <span class="anon-block">R. Ż.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span>. W pewnym momencie dostrzegli idącego leśną drogą powoda, który nie zareagował na kierowane do niego wezwania do zatrzymania się i zaczął uciekać. Funkcjonariusze podjęli za nim pościg. W trakcie zatrzymania powód stawiał czynny opór, szarpał funkcjonariuszy w wyniku czego uszkodził ich umundurowanie oraz groził im pozbawieniem życia. Po krótkiej chwili został jednak obezwładniony poprzez powalenie na podłoże i skucie kajdankami, po czym <span class="anon-block">R. Ż.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span> przewieźli go radiowozem na miejsce gdzie przebywała <span class="anon-block">M. S.</span> wraz z częścią funkcjonariuszy uczestniczących w akcji. Następnie powód został przewieziony do Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">(...)</span>, gdzie <span class="anon-block">P. L.</span> sporządził protokół jego zatrzymania. W protokole wskazano dane osobowe powoda, jego rysopis oraz przyczyny zatrzymania, tj. podejrzenie o to, że w dniu 23.02.2013 r. dokonał rozboju na szkodę <span class="anon-block">M. S.</span> oraz, że w tym samym dniu dokonał naruszenia nietykalności funkcjonariuszy dokonujących zatrzymania. W rubryce dotyczącej stanu zdrowia powoda wskazano „zdrowa bez widocznych obrażeń ciała”, a w dalszej części, że zatrzymany nie był badany przez lekarza „odmówiła badania”.</p> <p>W skierowanym przeciwko powodowi akcie oskarżenia zarzucono mu, że:</p> <p>  -w dniu 23.02.2013 r. w <span class="anon-block">(...)</span> grożąc pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała <span class="anon-block">M. S.</span> i używając przemocy poprzez szarpanie za rękę i odzież zmuszał ją do zdjęcia odzieży działając w warunkach recydywy określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> tj. popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>;</p> <p>  -w dniu 23.02.2013 r. w <span class="anon-block">(...)</span> przy użyciu przemocy na osobie <span class="anon-block">M. S.</span> poprzez szarpanie za rękę i odzież oraz kierowanie groźby uszkodzenia ciała i pozbawienia życia w/w zabrał w celu przywłaszczenia na jej szkodę torebkę z zawartością działając w warunkach recydywy wielokrotnej określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> tj. popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1;art. 278 § 5)">art. 278 § 1 i § 5 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a>;</p> <p>  -w dniu 23 lutego 2013r. w <span class="anon-block">(...)</span> przemocą poprzez szarpanie się z funkcjonariuszami Policji KPP <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">R. Ż.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span>, odpychanie oraz kopiąc <span class="anon-block">P. L.</span> i używając wobec funkcjonariuszy groźby pozbawienia życia i uszkodzenia ciała zmuszał w/w do odstąpienia od prawnej czynności służbowej zatrzymania, działając w warunkach recydywy określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 k.k.</a> tj. popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </p> <p>Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II K 379/13, Sąd Rejonowy w<span class="anon-block">Z.</span> uznał powoda za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt VII Ka 590/14, zmienił zaskarżony wyrok w zakresie opisu czynu i kwalifikacji prawnej określonych w jego punkcie drugim, przyjmując, że powód dopuścił się występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> i inn. działając w warunkach recydywy. Wobec powoda orzeczono karę łączną w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Wobec takich ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy uznał, że roszczenia powoda w zakresie ochrony jego dóbr osobistych są nieuzasadnione.</p> <p>Powód upatrywał naruszenia swoich dóbr osobistych w zachowaniach podejmowanych wobec niego przez funkcjonariuszy Policji w trakcie zatrzymania w dniu 23 lutego 2013 r. oraz w celowym sporządzeniu protokołu zatrzymania w taki sposób, aby wskazywał on, że powód jest kobietą. W ocenie Sądu pierwszej instancji to, że pewne treści zawarte w protokole zatrzymania powoda sporządzonego w dniu 23 lutego 2013 r., zostały sformułowane w rodzaju żeńskim, nie mogło prowadzić do przyjęcia, że w ten sposób doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, w tym wypadku jego czci. Nic nie wskazuje na to, że sformułowania te zostały zamieszczone w protokole celowo, z zamiarem poniżenia powoda, ośmieszenia go czy też narażenia w przyszłości na negatywne konsekwencje ze strony osób współosadzonych, ani też, że sugerować miały, iż powód jest kobietą. Nie ma zatem podstaw do wnioskowania, jakoby doszło w ten sposób do naruszenia jego godności lub czci.</p> <p>Powód w jednym z pism procesowych podniósł, iż treść protokołu zatrzymania doprowadziła do tego, że po jego osadzeniu w jednostce penitencjarnej został pobity przez współosadzonych i zmuszony do poddania się innej czynności seksualnej. Same te twierdzenia pozostają jednak w sprzeczności z pozostałymi okolicznościami przytoczonymi przez powoda, w których wywodził, że uprzednio nie znał treści protokołu zatrzymania i zapoznał się z nim dopiero 4.02.2014 r.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego powód nie wykazał, aby w trakcie działań podejmowanych wobec niego w dniu 23 lutego 2013 r. przez funkcjonariuszy Policji doszło do nieuzasadnionego użycia siły fizycznej czy też znieważenia jego osoby. Nawet same zeznania powoda na ten temat nie były konsekwentne i stanowcze, a ponadto nie korelowały z twierdzeniami, które podnosił w kolejnych pismach procesowych. Powód z jednej bowiem strony twierdził, iż jeszcze przed przewiezieniem do siedziby KPP w <span class="anon-block">(...)</span> był bity przez funkcjonariuszy którzy go „<em> <!-- --> wywrócili na śnieg” „gnietli żebra</em>”, by następnie stwierdzić, iż nie był poobijany i dlatego „<em> <!-- --> odmówił lekarza</em>”. Podobnie początkowo opisał, iż w czasie pobytu w pomieszczeniach Komendy został kopnięty przez jednego z funkcjonariuszy w twarz, by po chwili stwierdzić, że „<em> <!-- --> w sumie mnie nie kopnął tylko musnął</em>.”. Ostatecznie należało zatem przyjąć, iż nie były one wystarczającym dowodem okoliczności faktycznych przytaczanych przez powoda w toku niniejszego procesu.</p> <p>Sąd Okręgowy zaznaczył, że rozpoznając niniejszą sprawę był związany ustaleniami prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">Z.</span> z dnia 11 kwietnia 2014 r. co do tego, że powód w dniu 23 lutego 2013 r. poprzez szarpanie za umundurowanie funkcjonariuszy Policji KPP w <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">R. Ż.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span>, kopnięcie w nogę <span class="anon-block">P. L.</span> i odepchnięcie <span class="anon-block">R. Ż.</span> oraz poprzez używanie wobec nich gróźb pozbawienia życia zmuszał ich, jako funkcjonariuszy publicznych, do odstąpienia od prawnej czynności służbowej zatrzymania. Także świadek <span class="anon-block">D. N.</span> nie potwierdziła, aby powód po jego zatrzymaniu był traktowany w sposób uwłaczający jego godności czy też naruszający jego prawa jako osoby zatrzymanej. Wskazała, iż jej kontakt z powodem nastąpił w chwili, gdy po zatrzymaniu został przewieziony na miejsce uprzedniego zdarzenia z udziałem pokrzywdzonej przez funkcjonariuszy <span class="anon-block">R. Ż.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span>. Następnie świadek uczestniczyła w przetransportowaniu powoda do Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">(...)</span> i przez pewien czas towarzyszyła mu w trakcie jego pobytu w tej jednostce.</p> <p>W świetle powyższych dowodów zeznania powoda należało zatem uznać za niewiarygodne, co wykluczało ustalenie, że w toku jego zatrzymania doszło do opisywanych przez niego bezprawnych działań funkcjonariuszy Policji.</p> <p>Z przedstawionych względów, Sąd Okręgowy oddalił powództwo w całości, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23)">art. 23 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24)">art. 24 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> a contrario. O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.</a> </p> <p>Powód wniósł apelację od powyższego wyroku, zaskarżając go w części tj. w pkt 1 i 3. i zarzucając:</p> <p>- naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia a to:</p> <p>  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez przyjęcie, iż powód nie wywiązał się z obowiązku udowodnienia okoliczności z których wywodzi naruszenie dóbr osobistych podczas gdy zawnioskowane i przeprowadzone dowody potwierdzają zasad­ność powództwa,</p> <p>2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> polegające na naruszeniu przez Sąd zasady swobodnej oce­ny dowodów, prowadzące do ich dowolnej oceny i interpretacji w szczególno­ści w zakresie oceny braku bezprawności działania po stronie pozwanej i spo­sobu naruszenia dóbr osobistych powoda przez pozwanego.</p> <p>Mając na uwadze powyższe powód wniósł o:</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie na rzecz po­woda kwoty 75 000 zł wraz z kosztami procesu, ewentualnie uchylenie zaskar­żonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I in­stancji i pozostawienie temu Sądowi orzeczenia o kosztach procesu,</p> <p>2.  zasądzenie na rzecz adw. <span class="anon-block">M. P.</span> kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych za II instancję, które to nie zostały pokryte tak w całości ani w części przez powoda.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył :</p> <p>Apelacja była bezzasadna.</p> <p>Wbrew wywodom skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, albowiem prawidłowo i zasadnie przyjął, że powód nie sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi wykazania naruszenia przez pozwanego dóbr osobistych <span class="anon-block">K. M.</span>. Podkreślić należy, że Sąd Okręgowy dokonał starannych, obszernych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Treść przedmiotowego protokołu zatrzymania powoda z dnia 23 lutego 2013 roku była bezsporna, jako ustalona w oparciu o brzmienie dokumentu. Kwestia, czy taki sposób sporządzenia owego protokołu rzeczywiście naruszył dobra osobiste powoda podlegała sędziowskiej ocenie w kontekście przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23)">art. 23 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24)">art.24 kc</a> i dotyczyła zastosowania prawa materialnego. Jeśli natomiast chodzi o drugą okoliczność faktyczną, na którą powoływał się powód twierdząc, iż spowodowała ona naruszenie jego dóbr osobistych, czyli kierowanie do niego przez policjantów obelżywych słów, ubliżanie mu i naruszanie jego nietykalności cielesnej po jego zatrzymaniu w dniu 23 lutego 2013 roku, to stwierdzić należy, iż zarzut apelującego jakoby Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że okoliczność ta nie została przez powoda wykazana, był bezzasadny.</p> <p>Zaakcentowania wymaga to, że Sąd Okręgowy zauważył i wziął pod uwagę w swych rozważaniach fakt, iż w realiach niniejszej sprawy udowodnienie przez powoda wskazywanych przez niego faktów dotyczących zachowania funkcjonariuszy Policji było utrudnione. Dlatego niezależnie od odniesienia się do zeznań <span class="anon-block">R. Ż.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span>, którzy dokonali zatrzymania powoda, a także <span class="anon-block">D. N.</span>, która widziała powoda i miała z nim kontakt po tym jak wymienieni policjanci przekazali zatrzymanego innym funkcjonariuszom Komendy Policji w <span class="anon-block">(...)</span>, (które to zeznania oceniać należało w kontekście tego, że to właśnie świadkom <span class="anon-block">R. Ż.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span> przypisywane było niewłaściwe zachowanie wobec powoda), Sąd pierwszej instancji przeanalizował twierdzenia i zeznania <span class="anon-block">K. M.</span> dotyczące owych wydarzeń, słusznie wskazując, że powód relacjonował je w sposób sprzeczny i niekonsekwentny, przez co sam pozbawił się wiarygodności. Argumentacja Sądu Okręgowego przedstawiona w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasługuje na aprobatę, co czyni zbędnym jej powielanie. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, zarówno ten Sąd, jak i Sąd Apelacyjny rozpoznając niniejszą sprawę związane były ustaleniami prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">Z.</span> z dnia 11 kwietnia 2014 roku co do tego, że powód w dniu 23 lutego 2013 roku podczas zatrzymywania go przez policjantów <span class="anon-block">R. Ż.</span> i <span class="anon-block">P. L.</span> stawiał im czynny opór fizyczny, odpychając ich, kopiąc w nogę <span class="anon-block">P. L.</span>, a ponadto wyzywał ich i kierował do nich groźby pozbawienia życia, chcąc zmusić ich do odstąpienia od prawnej czynności służbowej zatrzymania. Powód w swoich zeznaniach również nie kwestionował tego, że mimo iż widział policjantów w mundurach i słyszał jak wzywają go do zatrzymania się, zaczął uciekać. Przyznał też, że ubliżał im w trakcie zatrzymania „<em> <!-- --> różnymi wulgarnymi słowami</em>” (zeznanie powoda na rozprawie 31 marca 2015 r. - zapis na CD-k. 225). W tych okolicznościach zarzuty powoda, iż funkcjonariusze policji „<em> <!-- --> wywrócili go na śnieg</em>” lub „<em> <!-- --> gnietli mu żebra szukając kominiarki</em>”, nie dają podstaw do oceny, że takie działania wykraczały poza konieczne i uzasadnione sytuacją (pościg, zatrzymanie i przeszukanie osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa). Zastosowane wobec powoda środki przymusu, wiążące się z naruszeniem jego nietykalności cielesnej nie były zatem bezprawne, jak prawidłowo stwierdził Sąd Okręgowy, wskazując na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900300179" title="Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 (art. 16;art. 16 ust. 1)">art. 16 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900300179" title="Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 (art. 11;art. 11 pkt. 10)">art. 11 pkt 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji</a> oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 maja 2013 roku o ośrodkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Biorąc pod uwagę dynamiczny i gwałtowny przebieg zdarzenia związanego z pościgiem za powodem i zatrzymaniem go, nie mogły się ostać twierdzenia <span class="anon-block">K. M.</span> o naruszeniu jego dóbr osobistych przez skierowanie do niego gwałtownych, obraźliwych słów przez zatrzymujących go funkcjonariuszy, których on sam w tym samym czasie wulgarnie wyzywał i groził im śmiercią. W orzecznictwie sądowym przesądzonym jest, że nie może powoływać się na naruszenie swych dóbr osobistych osoba, która w taki sam sposób narusza dobra osobiste tego, do którego kieruje roszczenie oparte na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24)">art. 24 k.c.</a> </p> <p>Gdy chodzi o tę część zarzutów powoda, zgodnie z którą miał on być znieważony i kopnięty w twarz przez nieustalonego co do tożsamości funkcjonariusza policji w czasie pobytu w Komendzie Policji w <span class="anon-block">(...)</span>, to i w tym przypadku Sąd Okręgowy słusznie przyjął, że okoliczność ta nie została wykazana. Sąd ten oparł się przy takiej ocenie nie tylko na treści zeznań świadka <span class="anon-block">D. N.</span>, lecz także na niekonsekwencji i sprzeczności w relacjach samego powoda. Argumentacja Sądu pierwszej instancji w tym zakresie przysługuje na podzielenie, nie ma zatem potrzeby by ją ponownie przytaczać.</p> <p>Nie miał racji skarżący zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną ocenę, iż treść protokołu zatrzymania powoda z dnia 23 lutego 2013 roku naruszyła jego dobra osobiste. Nie ma podstaw, by w świetle kryteriów obiektywnych uznać, iż wypełnienie kilku rubryk druku protokołu odnoszącymi się do powoda określeniami w formie żeńskiej <em> <!-- -->(„bezrobotna”, „zdrowa”, „odmówiła badania”</em>) mogło naruszyć jego cześć lub godność. Zwrócić należy uwagę na to, że w innych rubrykach dokumentu sporządzający go <span class="anon-block">P. L.</span> użył prawidłowej, męskiej formy pisząc, że powód jest „<em> <!-- -->szczupły”</em>, że powodem zatrzymania jest podejrzenie o to, iż powód „<em> <!-- -->dokonał</em>” rozboju i „<em> <!-- -->dokonał</em>” naruszenia nietykalności policjantów. Istotne jest także to, że w protokole określano także powoda jako „<em> <!-- -->osobę</em>” (zatrzymaną, podejrzewaną), co implikowało połączenie z żeńskimi formami słów w konkretnym zdaniu. Powoduje to, iż racjonalny, przeciętny odbiorca treści zawartej w przedmiotowym protokole nie ma wątpliwości, że określenia mające żeńską końcówkę wpisane tam zostały w wyniku oczywistego błędu, nie poddają zatem w wątpliwość płci męskiej powoda, a tym samym nie godzą w jego dobra osobiste.</p> <p>Prawidłowo wskazał w tym kontekście Sąd Okręgowy, że powód nie wykazał, aby doznał pokrzywdzenia w wyniku tego, jak sporządzony został protokół jego zatrzymania. Zeznając w niniejszej sprawie powód stwierdził tylko, że „<em> <!-- -->obraził się</em>” na to, iż w protokole napisano o nim „<em> <!-- -->bezrobotna</em>”. Równocześnie stwierdził, że zapoznał się z treścią protokołu po upływie roku od jego sporządzenia <em> <!-- -->(zeznanie powoda na rozprawie 31 marca 2015 r. 00:53:04- zapis na CD-k. 225), </em>co wcześniej podał także w piśmie procesowym z 23 lipca 2014 r.<em> <!-- --> (pismo-k.74-78 akt). </em>Słusznie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, iż niewiarygodny jest zawarty w tymże piśmie opis, jakoby po osadzeniu go w areszcie śledczym <span class="anon-block">K. M.</span> został pobity i zmuszony do czynności seksualnej przez współosadzonych - właśnie na skutek „<em> <!-- -->wypisanego po żeńsku</em>” (jak określił to powód), protokołu jego zatrzymania, skoro wówczas nie tylko innym osadzonym lecz samemu powodowi treść protokołu nie była jeszcze znana.</p> <p>Tak więc, zarzuty apelacji powoda były bezpodstawne, a zaskarżony wyrok uznać należy za słuszny, stanowiący wynik właściwie dokonanych ustaleń faktycznych i prawidłowego zastosowania prawa materialnego.</p> <p>Wobec powyższego, Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> oddalił apelację jako bezzasadną. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej w instancji odwoławczej przyznane zostały na podstawie §2 ust. 3 w zw. z § 6 pkt.6 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 13;§ 13 ust. 1;§ 13 ust. 1 pkt. 2)">§ 13 ust.1 pkt.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (t.j.Dz.U. z 2013 r., poz.461). Nie było podstaw do powiększenia stawki za czynności adwokackie o koszty dojazdu do sądu, których pełnomocnik powoda z urzędu nie tylko nie wykazał, ale nawet nie wskazał kwotowo, albowiem zgodnie z § 19 pkt. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują poza opłatą tylko niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.</p> <p>SSO Ewa Solecka SSA Tomasz Ślęzak SSA Anna Bohdziewicz</p> </div>