X Ga 275/15

<p>Sygn. akt<strong> <!-- --> X Ga 275/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 11 grudnia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach X Wydział Gospodarczy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->0.0.1.w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Lesław Zieliński – spr. </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SSO Katarzyna Żymełka </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SSO Małgorzata Korfanty </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant Aleksandra Ciesińska </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu <strong> <!-- -->11 grudnia 2015 roku</strong> w Gliwicach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">C. (...)</span> S.A. w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>przeciwko: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. M.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez powódkę</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 28 sierpnia 2014 roku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt II C 382/13</strong> </p> <p>oddala apelację.</p> <p>SSO Małgorzata Korfanty SSO Lesław Zieliński SSO Katarzyna Żymełka</p> <p>Sygn. akt X Ga 275/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">C. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> wniosła o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">T. M.</span> kwoty 18.698,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu ostatecznie tytułem opłat czynszowych za najem zestawu POS – urządzenia<br/>do przyjmowania zapłaty przy użyciu kart płatniczych.</p> <p>Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wydał w niniejszej sprawie nakaz zapłaty uwzględniając w całości dochodzone przez powódkę roszczenie.</p> <p>Pozwany w sprzeciwie podniósł, iż dochodzona przez powódkę należność względem niego była nienależna.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Rybniku oddalił powództwo.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 1 czerwca 2009 r. strony zawarły umowę serwisową. W dniu 24 listopada 2009 r. strony zawarły umowę najmu telefonu komórkowego. W dniu 30 listopada 2009 r. na podstawie protokołu odbioru kart testowych <span class="anon-block">T. M.</span> otrzymał od <span class="anon-block">C. (...)</span> Spółki Akcyjnej w <span class="anon-block">W.</span> karty <span class="anon-block">V.</span>, <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, Kartę Aktywacyjną <span class="anon-block">G.</span> o łącznej wartości 1,23 zł. Pismem z dnia 12 listopada 2012 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty należności objętych żądaniem pozwu z tytułu niezwróconego sprzętu na podstawie umowy serwisowej.</p> <p>Zdaniem Sądu Rejonowego powództwo nie zasługiwało<br/>na uwzględnienie, gdyż powódka nie udowodniła okoliczności związanych<br/>z rodzajem powierzonego pozwanemu sprzętu, jego wartości, obowiązku pozwanego rozliczenia się z powierzonego sprzętu oraz nie rozliczenia się za ten sprzęt.</p> <p>W apelacji powódka zaskarżyła wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dowolną ocenę dowodów<br/>i wynikające z tego błędy w ustaleniach faktycznych polegające w szczególności na skoncentrowaniu się na analizie samego dokumentu umowy bez uwzględnienia jej załączników i korespondencji prowadzonej między stronami; naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 228;art. 228 § 1)">art. 228 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 231)">art. 231 k.p.c.</a> poprzez przyjęcie, że powódka nie wywiązała się z obowiązku udowodnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sporu okoliczności podnoszonych w sprawie bez oceny znaczenia dowodów<br/>i stwierdzenie, że pozwanego nie dotyczą żadne obowiązki dowodzenia; naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 316)">art. 316 k.p.c.</a> poprzez nie branie pod uwagę wszystkich okoliczności płynących z treści dowodów podczas rozstrzygania sporu.</p> <p>Wobec powyższego powódka wniosła o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu oraz zasądzenie kosztów procesu.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego i trafnej wykładni prawa materialnego.</p> <p>Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej oceny<br/>nie wykazują sprzeczności ustaleń faktycznych Sądu z treścią zebranego<br/>w sprawie materiału dowodowego, zaoferowanego przez strony, który został oceniony bez przekroczenia przysługującego Sądowi I instancji uprawnienia<br/>do swobodnej oceny dowodów, zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> <br/>Nie można również zarzucić Sądowi I Instancji nieprawidłowości<br/>w rozumowaniu czy też błędów logicznych.</p> <p>Tak poczynione ustalenia Sąd Okręgowy przyjmuje za własne i podziela w pełni zarówno dokonaną ocenę dowodów, jak i wykładnię prawa materialnego.</p> <p>Uwzględniając powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż ponowne przytaczanie argumentów uzasadniających to stanowisko, wskazanych już w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest zbędne i niecelowe.</p> <p>Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów apelacji, w szczególności dotyczących naruszenia prawa procesowego,<br/>tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> </p> <p>Należy wskazać, że Sądowi I instancji można zarzucić naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> wykazując, że Sąd wyciąga wnioski wbrew treści dowodu z naruszeniem zasad logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Tylko takie uchybienia mogą być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Za niewystarczające należy uznać samo przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd wadze poszczególnych dowodów i ich ocenie – odmiennej niż ocena Sądu (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt III CKN 4/98; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt I ACa 698/13).</p> <p>Ocena sądu ma być oparta na wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału. Taka ocena obejmuje kolejno jego uporządkowanie, odniesienie się do przeprowadzonych dowodów i w konsekwencji wskazanie, które z faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zaistniały bądź nie zaistniały. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd<br/>I instancji postąpił prawidłowo i wypełnił wszystkie wskazane wymogi związane ze wszechstronnym rozważeniem materiału dowodowego.</p> <p>Powódka nie udowodniła, że zaistniały jakiekolwiek z naruszeń związanych z dokonaną oceną dowodów. Jedynie na podstawie niczym nie popartych twierdzeń nie sposób uznać, że zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> był zasadny. W przypadku zarzutu naruszenia zasady swobody w ocenie materiału dowodowego musi być wskazane to w jakim zakresie i czego owo naruszenie dotyczyło. Sama polemika z logicznym tokiem rozumowania Sądu<br/>I instancji, który na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wywiódł inne wnioski w sprawie niż spodziewane przez powódkę, nie uzasadnia powoływania się na naruszenie wskazanych w apelacji przepisów prawa.</p> <p>Należy wskazać, że postępowanie dowodowe było prowadzone przez Wydział Cywilny Sądu Rejonowego w Rybniku, mimo udziału przedsiębiorców w sporze. Jednakże biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy, powyższy fakt nie stanowił uchybienia, które powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Przeciwnie analiza sprawy doprowadziła do wniosku, że Wydział Cywilny Sądu I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe stosując większe rygory dla stron w ramach swobody dowodowej niż stosowane przez Wydział Gospodarczy.</p> <p>Sąd Okręgowy podzielił pogląd, iż powódka nie udźwignęła ciężaru obowiązku dowodowego, który na niej spoczywał z mocy prawa, na zasadzie wyrażonej w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> W myśl wskazanego przepisu ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. To powódka formułowała w pozwie żądanie zapłaty, zatem to ona powinna była udowodnić, że żądanie to jest zasadne. Powódka nie sprostała jednak temu obowiązkowi.</p> <p>Powódka częściowo zgodziła się z powyższym stanowiskiem, mimo treści apelacji, albowiem do apelacji dołączyła plik około stu następnych dokumentów. Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że takie postępowanie wskazuje na to, że wbrew ciążącemu na powódce obowiązkowi powódka w toku procesu nie przedstawiła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wymagał uzupełnienia.</p> <p>Z przytoczonych względów, wobec prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu<br/>I Instancji apelację, na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> należało oddalić, jako bezzasadną.</p> <p>SSO Małgorzata Korfanty SSO Lesław Zieliński SSO Katarzyna Żymełka</p> </div>