XI W 6898/15

<p> <strong> <!-- --> Sygn. akt XI W 6898/15 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 11 grudnia 2015 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, XI Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Michał Kowalski</p> <p>Protokolant: Paulina Adamska</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego: <span class="anon-block">K. F.</span>, <span class="anon-block">E. K.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października, 11 grudnia 2015 roku w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>sprawy przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. W.</span> </strong> </p> <p>synowi <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">M.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonemu (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>obwinionemu o to, że:</p> <p>1.  w dniu 1 maja 2015 roku ok. godz. 17:20 w <span class="anon-block">W.</span> na drodze publicznej, skrzyżowaniu <span class="anon-block">W.</span> Kościuszkowskie z <span class="anon-block">ul. (...)</span>, naruszył zasady przewidziane w § 95 ust. 1 pkt 3 RMI oraz SWiA, w ten sposób, że kierując samochodem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span>, nie zastosował się do sygnalizacji świetlnej i wjechał za sygnalizator S-1 podczas nadawanego czerwonego sygnału świetlnego,</p> <p>tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw w zw. z § 95 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393),</p> <p>2.  w miejscu i czasie jak w pkt. 1 wykroczył przeciwko przepisom określonym w art. 60 ust. 1 pkt 2 Pord, w ten sposób, że naruszył zakaz zakrywania znaków w postaci nalepki kontrolnej z numerem rejestracyjnym pojazdu, znajdującej się na szybie czołowej pojazdu z prawej strony, która była zasłonięta wycieraczką w sposób uniemożliwiający odczytanie z niej numeru rejestracyjnego, a która powinna być widoczna,</p> <p>tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 60;art. 60 ust. 1;art. 60 ust. 1 pkt. 2)">art. 60 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dn. 20.06.1997 roku</a> „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">Prawo o ruchu drogowym</a>” (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.),</p> <p>I.  obwinionego <span class="anon-block">J. W.</span> uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt. 1, który to czyn kwalifikuje z art. 92 § 1 kw i za czyn ten na podstawie art. 92 § 1 kw skazuje, zaś na podstawie art. 92 § 1 kw, art. 24 § 1 i 3 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 100 (sto) złotych;</p> <p>II.  obwinionego <span class="anon-block">J. W.</span> uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu z pkt. 2;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> zwalnia obwinionego w całości od zapłaty kosztów postępowania i określa, że ponosi je Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XI W 6898/15</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>(punkt I i III wyroku)</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 1 maja 2015 roku obwiniony <span class="anon-block">J. W.</span> kierował samochodem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>.</p> <p>Około godziny 17:20 obwiniony przejechał przez skrzyżowanie <span class="anon-block">ulicy (...)</span> z <span class="anon-block">ulicą (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> podczas nadawanego przez sygnalizator uliczny czerwonego sygnału świetlnego, nie stosując się tym samym do obowiązującego w tym miejscu sygnału drogowego.</p> <p>Powyższą sytuację obserwował pełniący w tym miejscu patrol funkcjonariusz Policji <span class="anon-block">J. O.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:</strong> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. O.</span> (k. 67, 5);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">J. W.</span> (k. 66);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>notatkę urzędową (k. 1).</p> </dd> </dl> <p>Obwiniony <span class="anon-block">J. W.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że jest na 100% pewny, że miał zielone światło.</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych</span> </em> </p> <p>Wyjaśnienia złożone przez obwinionego <span class="anon-block">J. W.</span> w toku niniejszego postępowania zasługują na uznanie ich za wiarygodne jedynie w zakresie, w jakim przyznaje on fakt kierowania samochodem marki <span class="anon-block">M. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> w dniu i miejscu zdarzenia. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, w których wskazał on, że przejechał na zielonym świetle. Wyjaśnienia te stanowią jedynie przyjętą przez obwinionego linię obrony, zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane mu wykroczenie. W judykaturze wskazuje się, iż prawem obwinionego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony – może skutecznie realizować swoje uprawnienia procesowe (a Sąd zobowiązany jest interpretować je zgodnie z zasadą <em> <!-- -->in dubio pro reo</em>) do czasu, gdy nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 stycznia 1998 r., II AKa 230/97, OSA z 1999 r., nr 11-12, poz.89 ).</p> <p>Wersja prezentowana przez obwinionego stoi w sprzeczności z zeznaniami świadka <span class="anon-block">J. O.</span> - funkcjonariusza Policji, który w dniu zdarzenia pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym, obserwując <span class="anon-block">skrzyżowanie ulic (...)</span> w celu ujawniania wykroczeń popełnianych w tym konkretnym miejscu przez poruszających się tam kierowców pojazdów. Zeznania tego świadka są jasne, logiczne, a wyłaniający się z nich obraz zdarzenia jest zgodny z doświadczeniem życiowym. Zeznania <span class="anon-block">J. O.</span> są nadto konsekwentne w swojej treści, zarówno te złożone w toku czynności wyjaśniających, jak i w toku rozprawy głównej. Jego zeznania znajdują nadto potwierdzenie w treści notatki urzędowej, sporządzonej przez świadka w dniu zdarzenia. <span class="anon-block">J. O.</span> jest funkcjonariuszem Policji, osobą zupełnie obcą dla obwinionego i obiektywną. Nie ma żadnego interesu, żeby obwinionego obciążać zeznaniami o wykroczenie, którego ten nie popełnił. Zeznania tegoż świadka nie budzą żadnych wątpliwości.</p> <p>Zeznania drugiej policjantki, która uczestniczyła w przedmiotowym patrolu – <span class="anon-block">G. S.</span> (k. 81) nic do sprawy nie wniosły odnośnie kwestii odpowiedzialności obwinionego za zarzucane mu wykroczenie. Świadek nie pamiętała przedmiotowej interwencji. Fakt ten wynika zdaniem z Sądu z naturalnego procesu utraty pamięci co do przebiegu zdarzeń z przeszłości w powiązaniu z wielością podobnych interwencji przeprowadzanych przez świadka – jako policjantki. Pierwszy z przesłuchanych policjantów – świadek <span class="anon-block">J. O.</span> zapamiętał dokładnie przedmiotową interwencję, albowiem w dniu zdarzenia sporządzał z jej przebiegu notatkę urzędową i był przesłuchany na okoliczność przebiegu zdarzenia w toku czynności wyjaśniających. To utrwaliło pamięć tegoż zdarzenia w przypadku <span class="anon-block">J. O.</span> w przeciwności do <span class="anon-block">G. S.</span>, która nie była przesłuchana w tej sprawie w toku czynności wyjaśniających. Niepamięć tego ostatniego świadka w żaden sposób nie deprecjonuje wiarygodności zeznań <span class="anon-block">J. O.</span>.</p> <p>Sąd obdarzył wiarą notatkę urzędową z k. 1 w zakresie okoliczności istotnych z punktu widzenia sprawstwa obwinionego przypisanego mu wykroczenia z art. 92 § 1 kw. Jak już wyżej wskazano, jej treść koresponduje z uznanymi za wiarygodne zeznaniami świadka <span class="anon-block">J. O.</span>. Sąd uznał nadto za wiarygodne pozostałe dokumenty ujawnione w toku rozprawy. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.</p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu.</span> </em> </p> <p>Czyn przypisany obwinionemu wyczerpał dyspozycję art. 92 § 1 kw - niestosowanie się do sygnału drogowego.</p> <p>W okolicznościach sprawy niniejszej obwiniony nie zastosował się do sygnału drogowego i wjechał za sygnalizator uliczny podczas nadawanego czerwonego sygnału świetlnego. Zgodnie z przepisem § 95 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 170, poz. 1393, ze zm.) – czerwony sygnał świetlny nadawany przez sygnalizator S-1 oznacza zakaz wjazdu za sygnalizator. Obwiniony nie zastosował się do tego sygnału drogowego i wjechał za sygnalizator, przejeżdżając skrzyżowanie.</p> <p>Zasadnym jest twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony <br/>w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.</p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć.</span> </em> </p> <p>Wymierzając karę obwinionemu <span class="anon-block">J. W.</span>, Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.</p> <p>W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu był duży. Ma na to wpływ sposób działania sprawcy, który poprzez zignorowanie nadawanego przez sygnalizator świetlny S-1 czerwonego sygnału świetlnego, nie zastosował się do zakazu wjazdu za sygnalizator. Skutkiem takiego zachowania mogło być stworzenie realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na uwadze właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Okolicznością obciążającą jest karalność obwinionego za przestępstwa (k. 48-49). Sąd, wymierzając obwinionemu karę, miał na uwadze także cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 100 złotych jest sprawiedliwa.</p> <p>Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>, który to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Sąd kierował się w tym zakresie ustaleniem, że uiszczenie kosztów postępowania byłoby dla obwinionego zbyt uciążliwe, z uwagi na jego trudną sytuację majątkową.</p> </div>