Ppolska.starec← UrzadnikZaloguj

XIII Ga 568/15

Sądy powszechne2015-12-14
Sygnatura
XIII Ga 568/15
Data orzeczenia
2015-12-14
Rodzaj
REASONS

Sędziowie

Jarosław PawlakMariola Szczepańska (PRESIDING_JUDGE)Paweł Kowalczyk

Treść orzeczenia

<p>Sygn. akt XIII Ga 568/15</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">C. K.</span> kwotę 10.204,71 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 2 czerwca 2014 r. do dnia zapłaty, umorzył postepowanie w pozostałym zakresie jak również zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 128,00 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 2.417,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, iż strona powodowa prowadzi działalność gospodarczą, która polega na świadczeniu usług transportowych, w tym także w ramach transportu międzynarodowego. <span class="anon-block">C. K.</span> po odnalezieniu na stronach internetowych informacji wskazującej na to, iż <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> poszukuje przewoźników dla realizacji usług przewozowych, wyraził zainteresowanie współpracą ze stroną pozwaną; powód miał wykonywać usługi transportowe na rzecz <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> na zasadzie wyłączności, tzn. nie mógł przyjmować zleceń od innych firm. Pomiędzy stronami doszło do zawarcia dwóch umów – pierwszej dotyczącej wykonywania transportów przy użyciu samochodu typu „bus” (mogącego pomieścić 5 palet) oraz drugiej – na przewozy wykonywane przy wykorzystaniu samochodu dostawczego mogącego przewozić towary na 10. paletach. Sąd I instancji stwierdził także, że strony niniejszego procesu w dniu 24 czerwca 2013 r. zawarły <span class="anon-block">umowę o numerze (...)</span> (dotyczącą pojazdu o ładowności do 1.500 kg i 10. miejsc paletowych), przedmiotem której było nieprzerwane świadczenie przez <span class="anon-block">C. K.</span> na rzecz pozwanego usług przewozu drogowego w zakresie transportu krajowego i międzynarodowego. W zawartym kontrakcie – w jego § 8 – strony ustaliły, że <span class="anon-block">C. K.</span> – na podstawie otrzymanego od pozwanego rozliczenia trasy – wystawi fakturę VAT , której płatność nastąpi w terminie 50. dni od daty doręczenia prawidłowo wystawionego dokumentu rozliczeniowego VAT wraz z kompletem dokumentów dotyczących przewozu, przy czym - w przypadku przekroczenia terminów rozliczenia trasy przez stronę pozwaną - termin płatności należności wynikającej z faktury ulegał skróceniu o okres zaistniałego opóźnienia w wyliczeniu trasy natomiast w sytuacji niedotrzymania terminów doręczenia kompletu dokumentów przez <span class="anon-block">C. K.</span>, termin płatności faktury ulegał wydłużeniu o dodatkowe 30. dni od daty doręczenia dokumentów wraz z prawidłowo wystawionym dokumentem rozliczeniowym lub też pozwany mógł w takiej sytuacji obciążyć przeciwnika karą jaką sam został obciążony z tytułu opóźnienia w dostarczeniu dokumentów z trasy. Na takich samych warunkach strony zawarły <span class="anon-block">umowę o numerze (...)</span> przy czym kontrakt ten dotyczył pojazdu o ładowności do 1.500 kg i 5. miejsc paletowych.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił także, iż w sytuacji kiedy <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> otrzymywał zlecenie na przewóz, który mógł być wykonany samochodem <span class="anon-block">C. K.</span>, zlecał powodowi wykonanie tego transportu zaś w sytuacji kiedy <span class="anon-block">C. K.</span> przyjął takie zlecenie – samochód był do dyspozycji spedytora pozwanego, który często przez okres miesiąca przyjmował zlecenia na przewóz tym pojazdem. <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> raz w tygodniu dokonywał rozliczenia trasy, w oparciu o które <span class="anon-block">C. K.</span> wystawiał faktury. W dniu 2 marca 2014 r. <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> sporządził dwa dokumenty rozliczenia tras: nr <span class="anon-block"> (...)</span> dotyczący okresu od dnia 23 lutego 2014 r. do dnia 27 lutego 2014 r. i pojazdu o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> oraz nr <span class="anon-block"> (...)</span> dotyczący okresu od dnia 25 lutego 2014 r. do dnia 26 lutego 2014 r. i pojazdu o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. W tej samej dacie – w dniu 2 marca 2014 r. – <span class="anon-block">C. K.</span> wystawił dokument rozliczeniowy VAT nr <span class="anon-block"> (...)</span>, w treści którego obciążył swego kontrahenta należnością w wysokości 4.093,34 zł (na podstawie rozliczenia tras nr <span class="anon-block"> (...)</span>) z terminem płatności wynoszącym 50 dni oraz dokument rozliczeniowy VAT nr <span class="anon-block"> (...)</span> opiewający na kwotę 1.513,51 zł (na podstawie rozliczenia tras nr <span class="anon-block"> (...)</span>) płatną w terminie 50. dni. Jak przyjął Sąd I instancji, strona pozwana kolejne rozliczenie tras o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> sporządziła w dniu 5 marca 2014 r. – dotyczyło ono okresu od dnia 27 lutego 2014 r. do dnia 3 marca 2014 r. i odnosiło się do pojazdu o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. <span class="anon-block">C. K.</span> w dniu 5 marca 2014 r. – w oparciu o to rozliczenie – wystawił <span class="anon-block">fakturę VAT nr (...)</span>, w treści której obciążył <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> kwotą wynagrodzenia wynoszącą 2.339,58 zł płatną w terminie 50. dni. Kolejne rozliczenie tras (o numerze <span class="anon-block">(...)</span>) nastąpiło w dniu 17 marca 2014 r. – dotyczyło ono okresu od dnia 10 marca 2014 r. do dnia 12 marca 2014 r. i pojazdu o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>; w oparciu o ten dokument powód – także w dniu 17 marca 2014 r. – wystawił dokument rozliczeniowy VAT nr <span class="anon-block"> (...)</span> obciążając w jego treści stronę pozwaną kwotą 2.258,28 zł płatną w terminie 50. dni. W kontaktach handlowych stron księgowość <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> liczyła terminy płatności należności wskazanych w poszczególnych dokumentach rozliczeniowych od daty otrzymania dokumentu CMR oraz faktury. Strona pozwana – po otrzymaniu faktur – dokonała weryfikacji rozliczeń dokonanych przez <span class="anon-block">C. K.</span> w zakresie ustalenia wynagrodzenia, prawidłowości wystawienia faktury i daty wpływu dokumentów – <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> w odniesieniu do należności wskazanej w <span class="anon-block">fakturze VAT nr (...)</span> ustalił termin jej płatności na dzień 24 kwietnia 2014 r., należności wynikającej z <span class="anon-block">faktury VAT nr (...)</span> – na dzień 26 kwietnia 2014 r., kwoty objętej dokumentem rozliczeniowym VAT nr <span class="anon-block"> (...)</span> – na dzień 9 maja 2014 r. zaś gdy chodzi o kwotę wynikająca z <span class="anon-block">faktury VAT nr (...)</span> – pozwany, stwierdzając 4 dni opóźnienia, dokonał przedłużenia terminu płatności należności wynikającej z tego dokumentu do dnia 31 maja 2014 r. Sąd Rejonowy ustalił również iż księgowość pozwanego w rozliczeniu przesłanym e – mail’em wskazała powodowi jak należy liczyć terminy płatności jak również że w dniu 29 kwietnia 2014 r. <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> został wezwany do zapłaty – obejmującej także należności dochodzone w niniejszym procesie - kwoty 28.971,57 zł. W kwietniu 2014 r. <span class="anon-block">C. K.</span> – z racji zaprzestania regulowania należności przez <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> oraz braku kontaktu telefonicznego z pozwanym - wypowiedział łączące strony umowy.</p> <p>W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd I instancji przyjął iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19620490238" title="Konwencja z dnia 19 maja 1956 r. o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i Protokół podpisania - Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ()">Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR)</a> sporządzonej w Genewie w dniu 19 maja 1956 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 238) gdyż przewozy wykonywane na podstawie umów zawartych przez strony procesu odbywały się pomiędzy miejscami znajdującymi się w dwóch różnych krajach z których przynajmniej jeden jest stroną Konwencji. Sąd Rejonowy wskazał, że <span class="anon-block">C. K.</span> i <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> zawarli dwie pisemne umowy o stałej współpracy szczegółowo określając w ich treści wzajemne obowiązki – pozwany zawarł umowę w zakresie organizowania usług przewozu drogowego zaś powód wykonywał obowiązki wynikające z tych kontraktów jako przewoźnik. <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span>, nie kwestionując prawidłowości wykonania umów przez <span class="anon-block">C. K.</span>, podnosił zarzut braku wymagalności roszczeń strony powodowej. Wbrew zarzutom pozwanego – jak wskazał Sąd I instancji – faktury wraz z dokumentami zostały wystawione przez <span class="anon-block">C. K.</span> i wysłane <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> zaś strona pozwana potwierdziła prawidłowość rozliczenia wykonanych umów wskazując terminy płatności należności w oparciu o zapisy § 8 zawartych kontraktów – jedynie w przypadku należności wynikającej z <span class="anon-block">faktury VAT nr (...)</span> doszło do opóźnienia w przekazaniu dokumentów i tym samym do przedłużenia terminu płatności, który został wskazany przez <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> na dzień 31 maja 2014 r. - strona powodowa podporządkowała się ustaleniom pozwanego i wniosła o zasądzenie odsetek ustawowych od terminu wymagalności tej faktury. W ocenie Sądu I instancji przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło, że należności wynikające z wszystkich faktur VAT były wymagalne przed wytoczeniem powództwa co skutkowało przyjęcie, iż roszczenia <span class="anon-block">C. K.</span> zasługiwały na uwzględnienie, w tym także w zakresie żądania zasądzenia odsetek ustawowych, które znalazło swe oparcie w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 kc.</a> Cofnięcie przez <span class="anon-block">C. K.</span> powództwa w zakresie żądania zasądzenia odsetek ustawowych za okres od dnia 8 maja 2014 r. do dnia 1 czerwca 2014 r. skutkowało umorzenie postępowania w tej części na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355;art. 355 § 1)">art. 355 § 1 kpc</a>.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd I instancji oparł na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a> - uznając iż <span class="anon-block">C. K.</span> uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania, Sąd I instancji obciążył nimi w całości pozwanego. Koszty te obejmowały opłatę od pozwu w wysokości 128,00 zł, opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika (w wysokości 17,00 zł) oraz – ustalone w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 pkt. 5)">§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) - wynagrodzenie pełnomocnika powoda.</p> <p>Orzeczenie Sądu Rejonowego w Kaliszu zostało w całości zaskarżone apelacją przez pozwanego <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span>. Zaskarżonemu wyrokowi strona pozwana zarzuciła:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>naruszenie prawa materialnego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217)">art. 217 kpc</a> poprzez jego niezastosowanie w stosunku do powoda, który nie wykazał w żaden sposób terminów wymagalności swoich roszczeń a na którym to powodzie spoczywał ciężar tego dowodu wobec zaprzeczenia zasadności dochodzonego roszczenia przez pozwaną;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>naruszenie przepisów postępowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a> poprzez uznanie przedstawionego przez powoda zestawienia faktur za dokument w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>, w sytuacji gdy nie został on podpisany przez pozwaną oraz przeprowadzenie z niego dowodu z dokumentu i wydanie w oparciu o niego i na jego podstawie wyroku.</p> </dd> </dl> <p>Przedstawiając wskazane wyżej zarzuty <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> domagał się zmiany wyroku Sądu I instancji poprzez oddalenie powództwa w całości ewentualnie skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenia od powoda na rzecz <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> kosztów postępowania w I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu apelacji strona skarżąca podniosła, iż z uwagi na to, że <span class="anon-block">C. K.</span> dochodził zapłaty należności wynikających z poszczególnych faktur, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia zarówno tego, że żądane kwoty stały się wymagalne jak również wykazanie dat, w których wystąpiła ta wymagalność. Zdaniem strony skarżącej <span class="anon-block">C. K.</span> nie wykazał tych okoliczności. Skarżący – powołując się na zapisy § 8 umów zawartych przez strony procesu, stosownie do których płatność za fakturę wynosi 50 dni od daty doręczenia prawidłowo wystawionej faktury VAT wraz z kompletem dokumentów dotyczących przewozu zaś w przypadku niedotrzymania terminów doręczenia kompletu dokumentów, termin płatności za fakturę ulega wydłużeniu o dodatkowe 30 dni od daty doręczenia dokumentów z prawidłowo wystawioną fakturą – wskazał, iż strona powodowa nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego zarówno nadanie poszczególnych dokumentów rozliczeniowych <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> ani też dowodów, które wskazywałyby na doręczenie tych faktur stronie pozwanej, do czego – z mocy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> – był zobowiązany. W ocenie strony skarżącej – wobec faktu, iż <span class="anon-block">C. K.</span>, wbrew procesowemu obowiązkowi wynikającemu z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217)">art. 217 kpc</a>, nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wymagalność jego roszczeń, Sąd Rejonowy przyjmując wskazane w sentencji zaskarżonego orzeczenia daty wymagalności, naruszył ostatnio wskazane przepisy.</p> <p>Zdaniem <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">K.</span> Sąd I instancji naruszył również przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a> gdyż przedłożone przez powoda zestawienie faktur – jako pozbawione podpisu pozwanego czy też upoważnionego przez niego pracownika – nie posiadało waloru dokumentu prywatnego w rozumieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a> a tym samym nie mogło stanowić dowodu. Nadto strona skarżąca podała, iż – wbrew ustaleniom Sądu Rejonowego – <span class="anon-block">C. K.</span> nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego otrzymanie od <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> wiadomości e – mail’owej odnośnie sposobu liczenia terminu płatności (chociażby w postaci wydruku takiej wiadomości) zaś same twierdzenia strony powodowej – jako bezpośrednio zainteresowanej wynikiem sprawy – nie mogą być wystarczające.</p> <p>W konkluzji, <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> wskazał, iż – wobec faktu iż <span class="anon-block">C. K.</span> nie udowodnił wymagalności swego roszczenia - żądanie pozwu należy uznać za przedwczesne co powinno prowadzić do oddalenia powództwa.</p> <p>W odpowiedzi na apelację <span class="anon-block">C. K.</span> wniósł o jej oddalenie domagając się zasądzenia od <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za II instancję.</p> <p> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył: </em> </p> <p>Wszystkie zarzuty apelacyjne okazały się nieskuteczne co – w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> – prowadzi do oddalenia apelacji.</p> <p>Zarzut naruszenia przepisów postępowania – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a> - którego skarżący upatrywał w uznaniu przez Sąd Rejonowy przedłożonego przez <span class="anon-block">C. K.</span> zestawienia faktur za dokument w rozumieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>, w sytuacji kiedy nie został on podpisany przez stronę pozwaną a następnie przeprowadzenie z niego dowodu i wydanie w oparciu o niego rozstrzygnięcia w sprawie, jest o tyle niezasadny, iż – jak wynika z uzasadnienia Sądu I instancji – nie stanowił on wyłącznej podstawy jego rozstrzygnięcia. Zważyć bowiem należy, iż Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie przeprowadził dowody z dokumentów (głownie stanowiących rozliczenia tras oraz faktury VAT) jak i przede wszystkim z przesłuchania stron, ograniczając ten ostatni dowód – z uwagi na nieusprawiedliwioną nieobecność przedstawiciela <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> – do zeznań powoda zaś z zebranego w taki sposób materiału dowodowego wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Tym samym przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów nie narusza swobody określonej w treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a>. Tego rodzaju wniosku nie zmienia fakt, iż – na co słusznie wskazuje strona skarżąca – przedłożone przez <span class="anon-block">C. K.</span> zestawienie faktur (k. 87 – 88) nie może stanowić dokumentu w rozumieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>. Stosownie bowiem do treści ostatnio wskazanego przepisu, dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. W świetle treści tego przepisu, dokumenty niepodpisane (anonimowe) nie stanowią dokumentu prywatnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r., I Aca 1795/14, Lex nr 1771321). Nie oznacza to jednak, iż wskazane zestawienie faktur – w okolicznościach niniejszej sprawy – pozbawione jest jakiegokolwiek znaczenia. Będąc dokumentem anonimowym (takim, który nie zawiera podpisu) może stanowić podstawę do uprawdopodobnienia określonej czynności co z kolei umożliwia przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na tę okoliczność. W przedmiotowej sprawie zestawienie faktur miało potwierdzać fakt określenia przez <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> terminów płatności należności wynikających z dokumentów rozliczeniowych wskazanych w tym zestawieniu. Z racji braku akceptacji tego zestawienia przez przedstawiciela strony skarżącej co prawda – jak już wyżej wskazano - nie mogło ono stanowić dokumentu w rozumieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>, co jednakże nie pozbawia możliwości przyjęcia – w świetle zeznań <span class="anon-block">C. K.</span> – iż zostało przesłane powodowi przez stronę skarżącą a tym samym, iż pochodzi ono od <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span>. W tym stanie rzeczy skoro Sąd I instancji wywiódł takie wnioski w oparciu o zeznania <span class="anon-block">C. K.</span> zaś strona skarżąca nie wskazała jakichkolwiek przyczyn dyskwalifikujących takie postępowanie Sądu Rejonowego i przeprowadzoną przez niego ocenę dowodów, nie sposób jest zarzucać mu naruszenia zasady swobody w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Zwalczanie swobodnej oceny dowodów nie może bowiem polegać wyłącznie na przedstawieniu własnej, korzystnej dla skarżącego wersji wydarzeń (ustaleń stanu faktycznego) opartej wyłącznie na własnej ocenie – konieczne jest bowiem, przy posłużeniu się argumentami natury jurydycznej, wykazanie, iż naruszone zostały – wskazane w treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> – kryteria dotyczące oceny wiarygodności i mocy dowodów a nadto, iż takie naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2015 r., III AUa 147/15, Lex nr 1781897).</p> <p>W realiach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do czynienia Sądowi Rejonowemu zarzutu naruszenia także przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217)">art. 217 kpc</a> poprzez jego niezastosowanie w stosunku do powoda, który – pomimo tego, iż to na <span class="anon-block">C. K.</span> ciążył obowiązek przeprowadzenia dowodów w tym zakresie – nie wykazał terminów wymagalności swoich roszczeń. Takie sformułowanie zarzutu jak również jego uzasadnienie implikują wniosek, iż skarżący w istocie rzeczy nie zarzucał Sądowi I instancji uchybienia dyspozycji przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> lecz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> dotyczącego ciężaru dowodu w znaczeniu formalnym. Podnieść bowiem należy, iż do naruszenia ostatnio wskazanego przepisu dochodzi w sytuacji, kiedy Sąd w sposób błędny przyjmie, że strona wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru udowodnienia określonej okoliczności albo też uchybiła temu obowiązkowi. Z kolei skuteczne postawienie Sądowi Rejonowemu zarzutu uchybienia przepisowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> byłoby możliwe tylko w razie wykazania, iż w sposób błędny ustalił rozkład ciężaru dowodu w znaczeniu materialnym, tj. w zakresie okoliczności, które każda ze stron była zobowiązana wykazać, czego – jak wynika z uzasadnienia środka odwoławczego - apelacja nie zarzuca.</p> <p>Ocena zasadności naruszenia przepisu dotyczącego ciężaru dowodu w znaczeniu formalnym pozostaje w ścisłym związku z rozważaniami jakie dotychczas zostały poczynione przy zdyskredytowaniu zarzucanych przez <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> nieprawidłowości natury procesowej.</p> <p>W okolicznościach niniejszej sprawy, w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przekazania stronie powodowej przez <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> zestawienia faktur zawierającego terminy płatności poszczególnych należności, nie może budzić wątpliwości. Zarówno fakt przekazania powodowi takiego zestawienia jak i określenia w jego treści terminów płatności poszczególnych należności przez <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> wynika z zeznań powoda <span class="anon-block">C. K.</span>, którym Sąd I instancji w całości dał wiarę – także z tej przyczyny, iż nie mógł ich skonfrontować z twierdzeniami drugiej strony z uwagi na jej nieusprawiedliwioną nieobecność na terminie przesłuchania.</p> <p>W tym stanie rzeczy nie sposób jest przyjąć jakoby <span class="anon-block">C. K.</span> nie wykazał wymagalności należności wynikających z poszczególnych dokumentów rozliczeniowych a tym samym nie jest możliwe przyjęcie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów regulujących ciężaru dowodu tak w znaczeniu formalnym, jak i materialnym.</p> <p>Brak zasadności wszystkich zarzutów powoływanych w środku odwoławczym czyni apelację <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> bezzasadną, co – w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> – uzasadnia jej oddalenie.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i § 3 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 kpc</a>. Oddalenie apelacji prowadzi do uznania <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">K.</span> za podmiot przegrywający postępowanie odwoławcze a tym samym za zobowiązanego do poniesienia jego kosztów, w tym zwrotu należności wydatkowanych z tego tytułu przez <span class="anon-block">C. K.</span>. Te ostatnie obejmują wynagrodzenie pełnomocnika procesowego pozwanego, którego wysokość została określona na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 13;§ 13 ust. 1;§ 13 ust. 1 pkt. 1)">§ 13 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 pkt. 5)">§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).</p> <p>(M. Szczepańska) (J. Pawlak) (P. Kowalczyk)</p> </div>