I C 2256/15

<p>Sygn. akt I C 2256/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 14 grudnia 2015 r.</p> <p>  <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Kłodzku, I Wydział Cywilny </strong> </p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Marzena Studzińska</p> <p>Protokolant: Paulina Szkutnik</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2015 r. w Kłodzku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">E.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. M.</span> </p> <p>o zapłatę 559,59 zł</p> <p>oddala powództwo.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Strona powodowa <span class="anon-block">E.</span> w <span class="anon-block">G.</span> wniosła o zasądzenie od pozwanej <span class="anon-block">J. M.</span> kwoty 555,59 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu podała, że w dniu 19 lutego 2010 roku pozwana zawarła z <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> (obecnie <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>) umowę o świadczenie usług. Wskazała także, iż pozwana nie wywiązywała się z warunków umowy i w związku z tym z dniem 3 marca 2011 roku powyższa umowa została przez stronę powodowa rozwiązana. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa powołała się również na umowę cesji wierzytelności z dnia 20 kwietnia 2015 roku na podstawie, której wierzyciel pierwotny <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> dokonał przelewu na jej rzecz wierzytelności przysługującej od pozwanej, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509 kc.</a> Wskazała, że poinformowała pozwana o cesji wierzytelności oraz wezwała ją do zapłaty zaległości, jednakże pozwana nie uregulowała zadłużenia w wyznaczonym terminie.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 17 września 2015 roku wydanym w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> przez Sąd Rejonowy w Kłodzku nakazano pozwanej aby zapłaciła stronie powodowej kwotę 555,59 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 7 września 2015 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 204,50 zł tytułem kosztów procesu.</p> <p>Powyższy nakaz zapłaty pozwana <span class="anon-block">J. M.</span> zaskarżyła w całości i wniosła o oddalenie powództwa. W sprzeciwie pozwana przyznała, że zawarła z wierzycielem pierwotnym umowę o świadczenie usług. Podniosła jednak, że umowa ta została zawarta na czas określony. Pozwana podniosła również zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 19 lutego 2010 roku pozwana <span class="anon-block">J. M.</span> zawarta z <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę o świadczenie usług.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> /dowód</em> </strong> <em> <!-- -->: umowa o świadczenie usług z 19.02.2010 r, k. 9, 10/</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu z uwagi na brak legitymacji czynnej strony powodowej. Strona powodowa nie udowodniła faktów, z których wywodziła skutki prawne, w postaci możliwości żądania zapłaty od pozwanej kwoty dochodzonej pozwem. Jej twierdzenia, jakoby nabyła wierzytelność, przysługującą względem pozwanej, w kwocie dochodzonej pozwem, pozostały gołosłowne.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 510;art. 510 § 1)">art. 510 § 1 kc</a>, umowa sprzedaży wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę. Strona powodowa nie udowodniła, że nabyła wierzytelność dochodzoną pozwem. Umowa o świadczenie usług z 19 lutego 2010 roku, na podstawie której strona powodowa wywodzi swoje roszczenie, została zawarta między pozwaną a <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> (poprzednik prawny <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>), z którą strona powodowa miała zawrzeć umowę cesji wierzytelności. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 511)">art. 511 kc</a>, jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Nie dołączając do pozwu odpisu umowy sprzedaży wierzytelności z 20 kwietnia 2015 roku, zawartej z wierzycielem pierwotnym, strona powodowa nie wykazała, że nabyła wierzytelność która, zgodnie z dołączoną umową z 19 lutego 2010 roku, przysługiwałaby <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> (poprzednik prawny <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>) wobec pozwanej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>). Dołączone do pozwu dokumenty, w postaci pism strony powodowej skierowanych do pozwanej (bez potwierdzeń nadania), tj. zawiadomienie o zmianie wierzyciela z dnia 8 czerwca 2015 roku (k. 6) oraz wezwanie do zapłaty z 8 czerwca 2015 roku (k. 7), jako dokumenty prywatne, stanowią jedynie dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia o treści, zawartej w tych dokumentach (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a>). Nie są to zatem wystarczające dowody na okoliczność, jak chciała strona powodowa, że przysługuje jej wobec pozwanej roszczenie o zapłatę kwoty dochodzonej pozwem, w związku z nienależytym wykonaniem przez pozwaną umowy o świadczenie usług z dnia 19 lutego 2010 roku.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>, orzeczono jak w sentencji wyroku.</p> <p>Sąd nie znalazł przy tym podstaw do działania z urzędu w celu poszukiwania dowodów, na poparcie twierdzeń powoda, u wskazanego zbywcy wierzytelności, w sytuacji, gdy strona powodowa profesjonalnie zajmuje się obrotem wierzytelności i działała przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym. Sąd podziela pogląd, wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000r., V CKN 175/00, OSP 2001 r./7–8/116, iż działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 32;art. 32 ust. 1;art. 45;art. 45 ust. 1)">art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP</a>). W uzasadnieniu powołanego orzeczenia wyrażono stanowisko, iż ani w toku postępowania dowodowego, ani po wyczerpaniu wniosków dowodowych stron, sąd nie ma obowiązku ustalania, czy sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia stosunku spornego i nieaktualny jest już nakaz uzupełniania z urzędu udzielanych przez strony wyjaśnień i przedstawianych przez nie dowodów jak i dokonywania oceny stopnia wyjaśnienia sprawy. Powołanie dowodu przez sąd z urzędu może być korzystne dla jednej ze stron, niekorzystne natomiast dla strony przeciwnej. Przestrzegając zasady równości stron, sąd musi, o ile chodzi o powoływanie dowodów, przestrzegać również zasady kontradyktoryjności, stosownie do której strona może m.in. powoływać dowody i wypowiadać się co do dowodów powołanych przez przeciwnika. Sąd powinien zatem przede wszystkim dbać o to, aby każda ze stron taką możliwość uzyskała. Działanie przez sąd z urzędu nie może prowadzić do zastępowania strony w spełnieniu jej obowiązków i może mieć miejsce tylko w szczególnie wyjątkowych sytuacjach. Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania za taką sytuacji stron w niniejszej sprawie.</p> </div>