I ACa 756/15

Sądy powszechne2015-12-15

Sygnatura

I ACa 756/15

Data orzeczenia

2015-12-15

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Ewa JastrzębskaPiotr Wójtowicz (PRESIDING_JUDGE)Tomasz Tatarczyk

Podstawa prawna

art. 118 k.c.

Treść orzeczenia

Sygn. akt I ACa 756/15 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 15 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: <table> <colgroup> <col width="214"/> <col width="498"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący : </td> <td> SSA Piotr Wójtowicz </td> </tr> <tr> <td> Sędziowie : </td> <td> SA Ewa Jastrzębska SO del. Tomasz Tatarczyk (spr.) </td> </tr> <tr> <td> Protokolant : </td> <td> Małgorzata Korszun </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa Stowarzyszenia (...) w W. przeciwko J. R. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt II C 896/14, 1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) zasądza od pozwanej na rzecz powoda 4 133,92 (cztery tysiące sto trzydzieści trzy i 92/100) złote z ustawowymi odsetkami od 3 210,30 (trzech tysięcy dwustu dziesięciu i 30/100) złotych od dnia 5 sierpnia 2014 roku, od 923,62 (dziewięciuset dwudziestu trzech i 62/100) złotych zaś od dnia 11 sierpnia 2014 roku, b) oddala powództwo w pozostałej części, c) zasądza od pozwanej na rzecz powoda 640 (sześćset czterdzieści) złotych z tytułu kosztów procesu; 2) oddala apelację w pozostałej części; 3) zasądza od pozwanej na rzecz powoda 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych z tytułu kosztów postępowania apelacyjnego. <table> <colgroup> <col width="237"/> <col width="237"/> <col width="237"/> </colgroup> <tr> <td> SSO del. Tomasz Tatarczyk </td> <td> SSA Piotr Wójtowicz </td> <td> SSA Ewa Jastrzębska </td> </tr> </table> Sygn. akt I ACa 756/15 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Wyrokiem z 21 maja 2015 r. w Sąd Okręgowy w Katowicach zasądził od pozwanej na rzecz powoda 4 853,69 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 3745,35 zł od dnia 5 sierpnia 2014 r., od kwoty 1108,34 zł od dnia 11 sierpnia 2014 r. i rozstrzygnął o kosztach procesu zasądzając z tego tytułu od pozwanej na rzecz powoda 860 zł. Sąd ustalił, że powód jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Pozwana prowadzi lokal gastronomiczny (...) w C.. W związku z tą działalnością w dniu 15 marca 2006 r. zawarła z powodem umowę licencyjną na publiczne odtwarzanie utworów w prowadzonym przez siebie lokalu. Na podstawie tej umowy powód udzielił pozwanej licencji na publiczne odtwarzanie utworów słownych, muzycznych, słowno – muzycznych za pomocą odtwarzacza CD oraz radioodbiornika. Pozwana zobowiązała się do wpłat na konto bankowe powoda ryczałtu miesięcznego w wysokości 145 zł netto do dnia piętnastego każdego następnego miesiąca. Od kwietnia 2011 r. wynagrodzenie należne powodowi zostało powiększone o stawkę podatku od towarów i usług wynoszącą 23 %. W rezultacie opłata z tytułu zryczałtowanego wynagrodzenia autorskiego wynosiła od dnia 1 kwietnia 2011 r. 178,35 zł brutto miesięcznie. W lokalu prowadzonym przez pozwaną odtwarzana jest muzyka z radioodbiornika i odtwarzacza CD. Pozwana nie zawiesiła działalności gospodarczej oraz nie zgłosiła powodowi usunięcia sprzętu grającego z lokalu. Umowa licencyjna została rozwiązana przez pozwaną ze skutkiem na koniec 2012 roku. Powód wystawił pozwanej faktury VAT za kolejne miesiące okresu kwiecie 2011 r. – grudzień 2012 r. na kwotę 178,35 zł każda. Do lipca 2009 r. pozwana uiszczała opłaty na rzecz powoda. Pismem z 3 grudnia 2012 r. powód wezwał pozwaną do uregulowania zaległości z umowy licencyjnej. Zadłużenie pozwanej z tytułu wynagrodzenia autorskiego za okres od kwietnia 2011 r. do grudnia 2012 r. wyniosło 4 853,69 zł, w tym należność główna 3 745,35 zł, skapitalizowane odsetki wyliczone na dzień 4 sierpnia 2014 r. – 1 108,34 zł. Za nieuzasadniony uznał Sąd zgłoszony przez pozwaną zarzut przedawnienia roszczeń. Podzielił pogląd, zgodnie z którym roszczenia z umowy licencyjnej o zapłatę należnego wynagrodzenia, z uwagi na sposób płatności, należą do roszczeń o świadczenia okresowe, o jakich mowa jest w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art.118 k.c.</a>, zatem termin przedawnienia wynosi 3 lata. Wskazał, że brak jest w tej materii szczególnego uregulowania, które przewidywałoby krótszy termin przedawnienia, za wyjątkiem roszczeń o naprawienie szkody, do których ma zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442(1))">art. 442 1 k.c.</a> Ponieważ termin płatności najwcześniejszej z objętych żądaniem pozwu faktur oznaczony został na 6 grudnia 2011 r., termin przedawnienia upływał w dniu 7 grudnia 2014 r., powód wystąpił z pozwem w dniu 11 sierpnia 2014 r., wobec czego roszczenie nie uległo przedawnieniu. Za nieskuteczny uznał Sąd zarzut pozwanej, że nie świadczyła ona usług w postaci odtwarzania utworów muzycznych i nie wykorzystywała utworów artystów, z którymi powód zawarł umowy. Podkreślił, że w okresie od 1 kwietnia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. strony łączyła umowa licencyjna, zatem pozwana zobowiązana była do uiszczania miesięcznego wynagrodzenia autorskiego. W okresie objętym żądaniem pozwu pozwana nie dokonała wypowiedzenia umowy na publiczne odtwarzanie utworów w prowadzonym przez siebie lokalu, jednocześnie nie poinformowała powoda o zaprzestaniu odtwarzania utworów, dlatego spoczywał na niej obowiązek zapłaty umówionego wynagrodzenia. Jako nieuzasadnioną polemikę z treścią zobowiązania umownego ocenił Sąd podniesienie przez pozwaną zarzutu braku podstaw do obciążenia jej opłatą z tytułu wynagrodzenia autorskiego z uwagi na brak związku pomiędzy odtwarzaniem utworów muzycznych a zwiększaniem zysku z prowadzonej działalności gastronomicznej. Podkreślił, że zgodnie z zawartą umową licencyjną pozwana miała prawo korzystać z cudzych utworów na określonym polu eksploatacji, a jej obowiązkiem jako licencjobiorcy była zapłata wynagrodzenia za prawo do wykorzystania utworów na tych polach. Przywołał regulację <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 (art. 43;art. 43 ust. 1)">art. 43 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych</a>, stanowiącą, że jeżeli z umowy nie wynika nieodpłatne przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie licencji, to twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, o ile w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego, jego wysokość określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa oraz korzyści wynikających z korzystania z utworu. Podniósł Sąd, że analiza tego przepisu prowadzi do wniosku o jego dyspozycyjnym charakterze. Wyznacza on kryteria ustalania wysokości wynagrodzenia w przypadku, gdy strony przemilczały w umowie kwestie wynagrodzenia oraz w sytuacji kiedy strony ustaliły, że twórcy należy się wynagrodzenie lecz w umowie licencyjnej brakuje postanowień określających jego wysokość. Przepis ten nie znajduje natomiast zastosowania, gdy wysokość wynagrodzenia należnego twórcy wynika z postanowień umowy. Strony jasno określiły wysokość wynagrodzenia licencyjnego w umowie, zatem argumentacja pozwanej o braku związku pomiędzy publicznym odtwarzaniem utworów muzycznych a zyskiem z prowadzonej działalności pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności powództwa. Z uwagi na treść umownego zobowiązania nieistotne, w ocenie Sądu, było to, czy pozwana rzeczywiście korzystała z nabytych praw autorskich w okresie objętym żądaniem pozwu. W rezultacie brak zapłaty wynagrodzenia autorskiego przez pozwaną uznał Sąd za nienależyte wykonanie umowy, uzasadniające żądanie pozwu. Dlatego powództwo uwzględnił na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 (art. 79;art. 79 ust. 1;art. 79 ust. 1 pkt. 3 a)">art. 79 ust. 1 pkt 3a ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych</a>. O odsetkach orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 480;art. 482)">art. 480 i 482 k.c.</a> Za podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu przyjął <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> W apelacji pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 118 i 750 w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 751)">art. 751 k.c.</a> poprzez przyjęcie, że termin przedawnienia roszczeń wynikających z umowy licencyjnej wynosi 3 lata, podczas gdy umowa licencyjna ma charakter umowy o świadczenie usług, które charakteryzują się dwuletnim terminem przedawnienia, co w konsekwencji doprowadziło do zasądzenie na rzecz powoda roszczeń przedawnionych, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 (art. 24;art. 24 ust. 2)">art. 24 ust. 2</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 (art. 110)">art. 110 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych</a> poprzez przyjęcie, że powodowi należy się wynagrodzenie z tytułu umowy licencyjnej, mimo iż pozwana nie korzystała publicznie z utworów na polach eksploatacji określonych w § (...) umowy i tym samym przyjęcie, że powodowi należy się wynagrodzenie z tytułu wiążącej strony umowy, mimo że nie była ona w żadnym zakresie realizowana przez pozwaną a w konsekwencji nie odnosiła ona z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych, naruszenia prawa procesowego – art. 227 w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 258)">art. 258 i nast. k.p.c.</a> poprzez oddalenie wniosków dowodowych z zeznań świadków na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a to braku w lokalu urządzeń w postaci odtwarzacza CD i radioodbiornika oraz braku związku między emitowaną na zapleczu lokalu muzyką a wysokością wpływów z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez pozwaną, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 (art. 24;art. 24 ust. 2)">art. 24 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci wybiórczej i sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego i przyjęcie, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia kwestia związku między publicznym odtwarzaniem utworów a brakiem wzmożonych wpływów z tytułu działalności gospodarczej. W oparciu o te zarzuty skarżąca domagała się zmiany wyroku i oddalenia powództwa, zasądzenia kosztów postępowania za obie instancje lub uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania odwoławczego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje : Niesłusznie zarzuca skarżąca naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118;art. 750)">art. 118 i 750</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 751)">art. 751 k.c.</a> Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> reguluje reżim prawny umów, które łącznie spełniają dwie przesłanki, mianowicie są umowami o świadczenie usług i nie są uregulowane innymi przepisami. Do takim umów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o zleceniu i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 751)">art. 751 k.c.</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 751)">Art. 751 k.c.</a> zawiera unormowanie szczególne wobec <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a>, wprowadza dla wskazanych w nim roszczeń z umowy zlecenia oraz roszczeń z umów o świadczenie usług, nieuregulowanych innymi przepisami, krótszy – dwuletni termin przedawnienia. Zbiorowy zarząd prawami autorskimi stanowi w istocie rodzaj usługi świadczonej odpłatnie na rzecz twórców. Powód jest w tym zakresie profesjonalnym uczestnikiem obrotu rynkowego, zawiera umowy cywilnoprawne o korzystanie z powierzonych utworów. Świadczenie tego rodzaju usług regulują przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 ()">ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych</a>, zatem do umów o świadczenie tych usług <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 751)">art. 751 k.c.</a> nie ma zastosowania. Trafnie więc ocenił Sąd Okręgowy zasadność zgłoszonego przez pozwaną zarzutu przedawnienia w oparciu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a>, a ponieważ roszczenia powoda z umowy licencyjnej o zapłatę wynagrodzenia, z uwagi na sposób płatności, należą do roszczeń o świadczenia okresowe, o jakich mowa jest w tym przepisie, słusznie stwierdził, że termin przedawnienia wynosi trzy lata. Wbrew natomiast stanowisku Sądu Okręgowego, przyjąć należało, że przedawnieniu trzyletniemu uległy roszczenia powoda obejmujące wynagrodzenie z tytułu publicznego odtwarzania utworów za kwiecień, maj i czerwiec 2011 r. Według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1)">art. 120 § 1 k.c.</a>, bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W fakturach wystawionych w listopadzie 2011 r. powód oznaczył wprawdzie na 6, 8 i 9 grudnia 2011 r. terminy płatności wynagrodzenia autorskiego za publiczne odtwarzanie utworów odpowiednio w miesiącach kwietniu, maju i czerwcu 2011 r. ale de facto chodziło o należności, które zgodnie z postanowieniami umowy stron, płatne były do dnia 15 – go następnego miesiąca, czyli odpowiednio do 15 maja, 15 czerwca i 15 lipca 2011 r. Z dniem 16 maja, 16 czerwca i 16 lipca 2011 r. wymagalne stały się zatem roszczenia powoda o zapłatę wynagrodzenia za publiczne odtwarzanie utworów odpowiednio w kwietniu, maju i w czerwcu 2011 r. Pozew wpłynął do Sądu Okręgowego w Katowicach w dniu 14 sierpnia 2014 r., przeto po upływie terminu przedawnienia roszczeń obejmujących wynagrodzenie za kwiecień, maj i czerwiec 2011 r. Wobec upływu terminu przedawnienia pozwana, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">art. 117 § 2 k.c.</a>, mogła uchylić się od zaspokojenia tych roszczeń. W pozostałym zakresie zarzut przedawnienia jest nieuzasadniony. Wobec przedawnienia części roszczeń oddaleniu podlegało powództwo w zakresie żądania wynagrodzenia za publiczne odtwarzanie utworów w kwietniu, maju i czerwcu 2011 r. w sumie 535,05 zł i skapitalizowanych odsetek naliczonych od należności za te miesiące w sumie 184,72 zł. W tym zakresie apelacja odniosła skutek i Sąd Odwoławczy zaskarżony wyrok zmienił działając z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> W pozostałej części apelację jako bezzasadną należało oddalić na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> O tym, że odbiór przez pozwaną nadawanych drogą radiową utworów odbywać się będzie za pomocą urządzenia umieszczonego w miejscu ogólnie dostępnym oraz że łączyć się to będzie pośrednio z osiąganiem korzyści majątkowych przesądziła umowa licencyjna zawarta przez strony. Niezasadnie zarzuca wiec apelacja naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 (art. 24;art. 24 ust. 2)">art. 24 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych</a> stanowiącego, że posiadacze urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego mogą za ich pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te były umieszczone w miejscu ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych. Umowę licencyjną pozwana zawarła z powodem właśnie dlatego, że zamierzała publicznie, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, odbierać utwory nadawane drogą radiową. Tak samo przedstawia się sprawa, jak idzie o publiczne odtwarzanie utworów z płyt CD w lokalu prowadzonym przez pozwaną oraz o wynagrodzenie należne z tytułu udzielenia przez powoda zgody na korzystanie z utworów. Mianowicie określając w umowie licencyjnej wysokość wynagrodzenia strony powinny były uwzględnić wpływy osiągane z korzystania z utworów, charakter i zakres korzystania z tych utworów. Chybiony jest więc zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 (art. 110)">art. 110 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych</a>. Pozwana zobowiązała się w umowie licencyjnej uiszczać wynagrodzenie za publiczne odtwarzanie utworów. Jak słusznie wywiódł Sąd Okręgowy, nie zawiadomiła powoda o zaprzestaniu działalności, dlatego stosownie do § (...) umowy, trwał jej obowiązek uiszczania, co miesiąc, wynagrodzenia ryczałtowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, żądania realizacji tego obowiązku nie warunkowało wykazanie przez powoda, że pozwana w okresie związania z powodem umową licencyjną posiadała w lokalu radioodbiornik oraz odtwarzacz CD, że faktycznie publicznie odtwarzała utwory i że były to utwory objęte ochroną praw autorskich powierzoną przez tworów powodowi. Przyjęcie tych twierdzeń za miarodajne oznaczałoby, że iluzoryczna jest ochrona praw autorskich, której służyć miała umowa zawarta przez strony w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083" title="Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 ()">ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych</a>. Dlatego zasadnie odmówił Sąd pierwszej instancji prowadzenia dowodów na okoliczność, czy w lokalu pozwanej znajdowały się urządzenia odtwarzające utwory, czy pozwana w okresie, którego dotyczyło żądanie pozwu, publicznie odtwarzała utwory objęte ochroną praw autorskich i czy przysporzyło jej to korzyści majątkowych. W rezultacie za niesłuszne uznać również należało zarzuty naruszenia prawa procesowego – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227;art. 258)">art. 227 i 258 k.p.c.</a> Chybiony jest zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Przepis ten wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Nie może stanowić o naruszeniu tego przepisu pominięcie przez Sąd Okręgowy przy wyrokowaniu okoliczności uważanej w apelacji za istotną, mianowicie związku pomiędzy publicznym odtwarzaniem utworów a poziomem zysków osiąganych z działalności gospodarczej pozwanej. Pozwana poprzez zarzuty zgłoszone przeciwko żądaniu pozwu de facto podważa założenia, które legły u podstaw zawarcia z powodem umowy licencyjnej. Z obowiązków określonych w umowie zwolnić mogła się wypowiadając umowę bądź zawiadamiając powoda o zaprzestaniu działalności. O kosztach postępowania w obu instancjach orzekł Sąd Apelacyjny po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> przez ich stosunkowe rozdzielenie. W pierwszej instancji koszty procesy wyniosły 1 477 zł, złożyły się na nie opłata od pozwu, wynagrodzenia pełnomocników stron i ich wydatki na opłatę od złożenia dokumentu pełnomocnictwa, pozwana uległa w 85 % żądania pozwu i w takim stosunku powinna ponieść koszty, czyli w kwocie 1 257 zł, a poniosła koszty wynoszące 617 zł, różnicę obowiązana jest zwrócić powodowi. W drugiej instancji koszty postępowania wyniosły 1 143 zł, objęły opłatę od apelacji i wynagrodzenia pełnomocników, pozwana powinna ponieść część tych kosztów, mianowicie 973 zł, a ponieważ poniosła koszty w kwocie 693 zł, różnicę obowiązana jest zwrócić powodowi. SSO del. Tomasz Tatarczyk SSA Piotr Wójtowicz SSA Ewa Jastrzębska </div>