I C 376/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 376/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 15 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Opocznie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSR Dorota Lasota </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Beata Jaworska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. w Opocznie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </p> <p>przeciwko TUZ <span class="anon-block"> Towarzystwu (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o zadośćuczynienie</strong> </p> <p>1.  zasądza od pozwanego TUZ <span class="anon-block"> Towarzystwo (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">K. K. (1)</span> kwotę <strong> <!-- -->4.000;00 </strong>(cztery tysiące) zł z odsetkami ustawowymi od dnia 3 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty;</p> <p>2.  oddala powództwo w pozostałej części;</p> <p>3.  zasądza od pozwanego TUZ <span class="anon-block"> Towarzystwo (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">K. K. (1)</span> kwotę <strong> <!-- -->617,00 </strong>(sześćset siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa radcy prawnego;</p> <p>4.  nakazuje ściągnąć od pozwanego TUZ <span class="anon-block"> Towarzystwo (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Opocznie kwotę <strong> <!-- -->200;00 </strong>(dwieście) zł tytułem brakującej opłaty od uwzględnionej części powództwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">K. K. (1)</span> wnosiła o zasądzenie od pozwanego TUZ <span class="anon-block"> Towarzystwa (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 8.000 zł tytułem zadośćuczynienia.</p> <p>Pozwane TUZ <span class="anon-block"> Towarzystwo (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> wnosiło o oddalenie powództwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił co następuje:</strong> </p> <p>W dniu 10.09.2014 r. około godziny 10.00 na prostym odcinku drogi w pobliżu wsi <span class="anon-block">S.</span>, gmina <span class="anon-block">O.</span>, doszło do wypadku drogowego, w którym kierująca samochodem <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">D. Ś.</span> potrąciła pieszą <span class="anon-block">G. K.</span>.</p> <p>Do zdarzenia doszło w miejscu, w którym nie było przejścia dla pieszych.</p> <p>Warunki na drodze były bardzo dobre, dzień był słoneczny, suchy, widoczność bardzo dobra.</p> <p> <span class="anon-block">G. K.</span> wyszła na drogę z rowu prowadząc taczkę i weszła na przeciwny pas ruchu, patrząc z kierunku jazdy kierującej samochodem <span class="anon-block">A.</span>, przechodząc w poprzek drogi weszła na pas ruchu, którym poruszała się kierująca samochodem <span class="anon-block">A.</span>.</p> <p>Mimo podjęcia manewru hamowania kierująca potrąciła kobietę znajdującą się na jej pasie ruchu. W wyniku doznanych obrażeń <span class="anon-block">G. K.</span> zmarła.</p> <p>Bezpośrednią przyczyną wypadku było nieprawidłowe postępowanie pieszej <span class="anon-block">G. K.</span>, która przechodząc przez jezdnię w miejscu do tego celu nie przeznaczonym nie ustąpiła pierwszeństwa nadjeżdżającemu samochodowi <span class="anon-block">A.</span>.</p> <p>Do wypadku przyczyniła się również kierująca samochodem <span class="anon-block">A.</span>. Na drodze, na której doszło do wypadku dopuszczalna prędkość to 90 km/h. Kierująca samochodem jechała z prędkością około 100 km/h. Biegły ustalił, że prędkość ta wynosiła około 112 km/h. Gdyby kierująca poruszała się z dopuszczalną prędkością i podjęła manewr drogowy hamowania miałaby możliwość uniknięcia wypadku.</p> <p>Ponieważ zachowanie kierującej samochodem <span class="anon-block">A.</span> przyczyniło się do zaistnienia wypadku została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 30.04.2015 r. za nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: - opinia biegłego sądowego <span class="anon-block">Z. B.</span> k. 8-28</em> </p> <p> <em> <!-- --> - wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia </em> </p> <p> <em> <!-- --> 3.04.2015 r. sygn. akt II K 32/15)</em> </p> <p>Kierująca samochodem <span class="anon-block">A.</span> w dacie zdarzenia była objęta ochroną ubezpieczeniową w ramach polisy OC posiadacza pojazdu mechanicznego w pozwanym <span class="anon-block"> Towarzystwie (...)</span> <em> <!-- -->(okoliczność bezsporna).</em> </p> <p>Decyzją z dnia 2.01.2015 r. ubezpieczyciel odmówił powódce wypłaty zadośćuczynienia podnosząc, że więzi rodzinne pomiędzy babcią, a wnuczką nie wykraczały poza normy zwyczajowych stosunków panujących w kochającej się rodzinie, a do dokonania wypłaty zadośćuczynienia za śmierć osoby najbliższej konieczne jest wykazanie istnienia ścisłych więzów emocjonalnych, również pogorszenie stanu psychicznego uprawnionego.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: - decyzja z dnia 2.01.2015 r. akt szkody </em> </p> <p> <em> <!-- --> nr <span class="anon-block"> (...)</span>)</em> </p> <p>Powódka <span class="anon-block">K. K. (1)</span> w dacie śmierci babci miała 18 lat. Kochała babcię, lubiła się z nią spotykać. W każdą niedziele po wyjściu z kościoła babcia czekała na wnuczki, rozmawiała z nimi, pytała o ich sprawy. Raz w miesiącu przychodziła do nich do domu, aby wspólnie spędzić czas. Spotykali się też w każde święta. W czasie wakacji powódka przyjeżdżała do babci, chodziły nad rzekę i wspólnie spędzały czas.</p> <p>Powódka bardzo przeżyła śmierć babci, płakała i trudno było jej się pogodzić z myślą, że babci już nie ma, i że nigdy nie będzie już na nich czekała przed kościołem.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: - zeznania powódki <span class="anon-block">K. K. (1)</span> k. 64 v.,</em> </p> <p> <em> <!-- --> - zeznania świadka <span class="anon-block">K. K. (2)</span> k. 64).</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</strong> </p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 446;art. 446 § 4)">Art. 446 § 4 k.c.</a> stanowi, że Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.</p> <p>W ocenie Sądu powódka spełniła kryteria wskazane w tym przepisie.</p> <p>Babcia powódki zginęła w wypadku samochodowym, za spowodowanie którego winę ponosi również kierująca samochodem marki <span class="anon-block">A.</span>, której wina została stwierdzona prawomocnym wyrokiem karnym. Ustalenia prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym wiążą Sąd w postępowaniu cywilnym – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 11)">art. 11 k.p.c.</a> </p> <p>Za kierującą odpowiedzialność ponosi zakład ubezpieczeń w ramach posiadanej polisy OC na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> </p> <p>Z ustaleń Sądu dokonanych przede wszystkim w oparciu o opinię biegłego do spraw samochodowych załączoną do pozwu wynika, że do wypadku przyczyniła się także sama poszkodowana w wypadku <span class="anon-block">G. K.</span>.</p> <p>Sąd w rozpoznawanej sprawie obowiązany był więc ocenić stopień przyczynienia się do wypadku uczestników tego zdarzenia.</p> <p>Strona powodowa w pozwie stopień przyczynienia <span class="anon-block">G. K.</span> oceniła na 20%, natomiast strona pozwana oceniła ten stopień na 80%.</p> <p>Z opinii biegłego wynika, że bezpośrednią przyczyną wypadku było zachowanie pieszej, która weszła na jezdnię w miejscu niedozwolonym i nie ustąpiła należnego pierwszeństwa nadjeżdżającemu samochodowi.</p> <p>Oceniając stopień zawinienia pieszej należy podkreślić, że zachowanie zmarłej <span class="anon-block">G. K.</span> było wyjątkowo nieprawidłowe i nieodpowiedzialne. Piesza weszła na jezdnię mimo, że miała możliwość oceny sytuacji na drodze. Warunki pogodowe w tym dniu były bardzo dobre, droga na tym odcinku jest prosta, wystarczyło więc przed wejściem na jezdnię spojrzeć w jedną i drugą stronę, aby ocenić sytuację. Piesza powinna to zrobić tym bardziej, że zamierzała przejść przez drogę w miejscu nie przeznaczonym dla pieszych, a ponadto szła z taczką co znacznie ograniczało możliwość jej szybkiego poruszania się. Nie można też nie wskazać na wiek <span class="anon-block">G. K.</span> (70 lat) i zmniejszoną z tej racji sprawność fizyczną, która nakazywała zwiększoną ostrożność. Obowiązkiem pieszej było ustąpienie należnego pierwszeństwa wszystkim pojazdom i wejście na drogę dopiero po upewnieniu się, że będzie to dla niej manewr absolutnie bezpieczny.</p> <p>Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd uznał, że powódka w 50% przyczyniła się do zaistniałego wypadku.</p> <p>W pozostałym zakresie odpowiedzialność za wypadek ponosi kierująca samochodem <span class="anon-block">A.</span>. Z zeznań samej kierującej jak i z ustaleń biegłego wynika, że poruszała się z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o 22 km. Jest to znaczne przekroczenie prędkości, jeżeli uwzględnić położenie drogi (pomiędzy polami w pobliżu wsi), szerokość, brak poboczy. Przede wszystkim jednak wskazać należy na ocenę biegłego, który stwierdził, że gdyby kierująca samochodem poruszała się z dopuszczalną prędkością to miałaby możliwość uniknięcia wypadku.</p> <p>Stopień przyczynienia zmarłej w wypadku <span class="anon-block">G. K.</span> i kierującej samochodem marki <span class="anon-block">A.</span> miał więc wpływ na wysokość ustalonego przez Sąd zadośćuczynienia.</p> <p>To, że powódkę należy zaliczyć do kręgu osób najbliższych, w ocenie Sądu, nie może budzić żadnych wątpliwości. Relacje jakie powstają pomiędzy dziadkami i wnukami to bardzo szczególne więzi, które mają istotny wpływ w procesie wychowania dzieci.</p> <p>Dzieciństwo dzieci wychowywanych w bliskich relacjach z dziadkami jest bogate uczuciowo, poznawczo i z całą pewnością stanowi bardzo ważny element w procesie kształtowania postaw moralnych młodych ludzi.</p> <p>Oczywiście sam fakt pokrewieństwa nie jest wystarczający. Do tego, aby te szczególne więzi powstały konieczne jest wspólne przebywanie, które daje możliwość nawiązywania tych silnych relacji uczuciowych.</p> <p>Powódka w przedmiotowej sprawie wykazała, że często spotykała się z babcią, że ją kochała, lubiła z nią przebywać, rozmawiać i jak sama to wspólne przebywanie określiła <em> <!-- -->„to był miły czas”.</em> </p> <p>W tej sytuacji nagła śmierć babci to był bardzo silny wstrząs psychiczny dla tak młodej osoby i jak stwierdziła powódka bardzo to przeżyła i do dziś trudno jej pogodzić się z tym, że babci już nie ma.</p> <p>W ocenie Sądu zasądzone na rzecz powódki zadośćuczynienie jest zasadne, a kwota tego zadośćuczynienia nie jest wygórowana, jeżeli ma choć w pewnym stopniu zrekompensować doznaną przez powódkę krzywdę.</p> <p>Zasądzając na rzecz powódki kwotę 4.000 zł Sąd uwzględnił 50% stopień przyczynienia się <span class="anon-block">G. K.</span> do wypadku.</p> <p>O powyższym Sąd orzekł jak na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 446;art. 446 § 4)">art. 446 § 4 k.c.</a>, a o kosztach procesu na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> obciążając stronę pozwaną tylko kosztami od uwzględnionej części powództwa.</p> </div>