II K 336/15

<p>Sygn. akt IIK 336/15</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W nocy z 2 na 3 stycznia 2015 r. w godzinach od 20.00 do 8.00 funkcjonariusz Policji <span class="anon-block">B. B. (1)</span>pełnił wraz z ze st. Post. <span class="anon-block">K. F.</span>służbę w patrolu zmotoryzowanym radiowozem oznakowanym w rejonie podległym <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span>I. Około godziny 4.00 otrzymał drogą radiową informację o naruszaniu przepisów ruchu drogowego przez kierowcę samochodu marki <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. Kiedy na skrzyżowaniu <span class="anon-block">Alei (...)</span>i <span class="anon-block">ulicy (...)</span>funkcjonariusze zauważyli przedmiotowy pojazd podjęli decyzję o jego natychmiastowym zatrzymaniu. Z uwagi na szybkie tempo przemieszczania się samochodu <span class="anon-block">N.</span>policjantom udało się go dogonić i doprowadzić do zatrzymania dopiero na <span class="anon-block">Placu (...)</span>. Kierującym pojazdem okazał się być <span class="anon-block">J. J.</span>. Funkcjonariusz Policji dokonujący zatrzymania zauważył, iż kierowca prawdopodobnie pozostaje pod wpływem alkoholu. Świadczył o tym wygląd oskarżonego, jego zachowanie i sposób mówienia. Przeprowadzono więc na miejscu badanie urządzeniem typu alcomat z wynikami 0,77 mg/l, oraz 0,73 mg/l. Następnie mężczyznę zatrzymano i przewieziono do Komendy Rejonowej Policji <span class="anon-block">W.</span>I, gdzie poddano badaniom urządzeniem stacjonarnym <span class="anon-block">A. A.</span>.0/4 z wynikami 0,62 mg/l, 0,58 mg/l, oraz 0,55 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Wobec powyższego dokonano zatrzymania prawa jazdy oskarżonego – polskiego o nr <span class="anon-block">(...)</span>, oraz brytyjskiego o nr <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">(...)</span>( dowód zeznania świadka <span class="anon-block">B. B.</span>k. 9v, 129-130, protokół zatrzymania k. 2, protokół badania stanu trzeźwości k. 5-6 ).</p> <p> <span class="anon-block">J. J.</span> jest osobą nie karaną ( dowód – informacje z <span class="anon-block">K.</span> – k. 61 ).</p> <p>Wobec wątpliwości co do poczytalności oskarżonego dopuszczono dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. W wydanej pisemnej opinii stwierdzili oni, iż u oskarżonego nie zdiagnozowano choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego, stwierdzono natomiast uzależnienie mieszane od narkotyków i alkoholu. W ocenie biegłych oskarżony w chwili czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, zaś aktualny stan zdrowia pozwala na udział w czynnościach procesowych ( dowód – opinia k. 58-59 ).</p> <p>Będąc przesłuchiwanym w postępowaniu przygotowawczym oskarżony odmówił odpowiedzi na pytanie czy przyznaje się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Odmówił także składnia wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na pytania.</p> <p>W toku postępowania sądowego oskarżony ani razu nie stawił się do Sądu, mimo kilkukrotnego odraczania terminu rozprawy i prawidłowo doręczanych wezwań. Nie złożył więc żadnych wyjaśnień w postępowaniu sądowym.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka <span class="anon-block">B. B. (1)</span>. Zeznania jego były logiczne, jasne i przedstawiane w obiektywny sposób. Świadek nie zna oskarżonego, nie ma wobec niego jakichkolwiek uprzedzeń, ani powodów, aby bezpodstawnie go obciążać. W swoich zeznaniach przedstawił on jedynie wydarzenia związane z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych. Relacja świadka znajduje ponadto potwierdzenie w dokumentach w postaci protokołów badania oskarżonego i wyników przeprowadzonych badań jego stanu trzeźwości.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd zważył co następuje: </span> </p> <p> <span class="anon-block">J. J.</span> swoim działaniem wypełnił znamiona przestępstwa wskazanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a§1 kk</a>. Do znamion tych należy znajdowanie się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego i jednoczesne prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym wodnym lub powietrznym. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 16)">art. 115par. 16 kk</a> zakreśla granice stanu nietrzeźwości wskazując, iż zachodzi on, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość, lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. U oskarżonego przeprowadzone pomiary wykazały 0,62 mg/l, 0,58 mg/l, oraz 0,55 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oznacza to, iż oskarżony ponad dwukrotnie przekroczył dopuszczalną normę stanu trzeźwości. Jednocześnie swoim działaniem wypełnił on pozostałe znamiona z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a§1 kk</a> poprzez prowadzenie samochodu osobowego ( który to niewątpliwie jest pojazdem mechanicznym ) i dokonywanie tego na jezdni w centrum miasta ( co stanowi poruszanie się w ruchu lądowym ). Jednoczesne wypełnienie wszystkich trzech znamion powoduje, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a)">art. 178a</a>§.1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->Nie ma żadnych przeszkód w przypisaniu oskarżonemu winy. Jak wynika z materiału dowodowego <span class="anon-block">J. J.</span> jest pełnoletnim, zdrowym oraz poczytalnym człowiekiem. Nie zachodzą wobec niego żadne czynniki o obiektywnym lub subiektywnym charakterze, które w nieprawidłowy sposób wpływałyby na jego procesy motywacyjne. W chwili czynu oskarżony miał pełną możliwość zachowania się zgodnie z obowiązującymi normami, jednak świadomie, w zamiarze bezpośrednim, postąpił wbrew nim. </strong> </p> <p>Biorąc pod uwagę stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, Sąd wymierzył wobec oskarżonego karę 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Sąd dokonał wyboru tego rodzaju kary po dogłębnej analizie okoliczności sprawy. Teoretycznie Sąd mógł wybrać jeden z trzech rodzajów kar przewidzianych przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeks Karny</a> tj. karę pozbawienia wolności, ograniczenia wolności, lub grzywny. Biorąc pod uwagę fakt, iż oskarżony jest osobą nie karaną, nie wchodzącą do tej pory w konflikt z prawem Sąd uznał, iż nie ma potrzeby stosowania najsurowszej kary tj. pozbawienia wolności. Kara ta stosowana być bowiem powinna tylko w sytuacjach, gdy inne kary okazałyby się w danym przypadku niewystarczające. Wobec oskarżonego nie można postawić takiej prognozy, wobec czego Sąd uznał, iż wystarczającym będzie zastosowanie jednej z kar o charakterze wolnościowym. Do dyspozycji Sądu pozostała więc grzywna, lub ograniczenie wolności. Oskarżony swoim zachowaniem w praktyce uniemożliwił jednak wymierzenie mu kary grzywny. Aby móc zastosować przedmiotową karę należy bowiem uprzednio ustalić sytuację majątkową, finansową i zawodową oskarżonego tak – aby kara była realną, lecz nie nadmierną dolegliwością dla danej osoby. Tymczasem oskarżony w postępowaniu przygotowawczym w toku przesłuchania odmówił odpowiedzi na pytania o: stan majątkowy ( w tym majątek ruchomy, nieruchomy, ruchomy o większej wartości ), miejsce pracy, źródło utrzymania, oraz uposażenie lub zarobki miesięczne. Jednocześnie nie stawił się na rozprawę przed Sądem, co pozwoliłoby dookreślić realną sytuację majątkową oskarżonego. Wobec powyższego i braku choćby szczątkowych danych odnośnie stanu finansowego oskarżonego Sąd uznał, iż nie może stosować niejako „w ciemno” kary grzywny. Z katalogu kar pozostała więc możliwa do wykonania i dająca dobre rezultaty wychowawcze kara ograniczenia wolności. Sąd określił jej wysokość na 8 miesięcy z obowiązkiem wykonywania pracy w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Biorąc pod uwagę fakt, iż oskarżony jest stosunkowo młodym ( 35 – letnim ) mężczyzną, u którego nie stwierdzono jakichkolwiek ułomności fizycznych – jest on w stanie wykonać wymierzoną mu karę. Oczywiście będzie ona stanowiła dla oskarżonego dolegliwość ( co jest istotą kary ), jednocześnie nie będąc nadmiernym obciążeniem dla osoby oskarżonego.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 2)">art. 42 § 2 k.k.</a> Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat uznając, iż środek ten spełni swą funkcje prewencyjną i wychowawczą, a w konsekwencji sprawi, że oskarżony ( w przyszłości po uzyskaniu stosownych uprawnień ) stanie się odpowiedzialnym uczestnikiem ruchu drogowego, świadomym zagrożeń, jakie wiążą się z naruszaniem reguł bezpieczeństwa i prowadzeniem pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Orzekanie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów ma na celu wykluczenie z ruchu drogowego osób, które swoim działaniem wykazały, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji. W ocenie Sądu orzeczony środek karny zmusi oskarżonego do bezwzględnego przestrzegania zasad bezpieczeństwa w przyszłości, oraz przekona wszystkich uczestników ruchu do bezdyskusyjnego podporządkowania się ustanowionym zasadom.</p> <p>Mimo, iż przestępstwo oskarżonego popełnione zostało przed dniem nowelizacji przepisów prawa karnego, a co za tym idzie istniała możliwość wymierzenia oskarżonemu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w granicach od 1 roku do 10 lat, Sąd zdecydował się na określenie przedmiotowego zakazu na poziomie 3 lat. Na taką decyzję Sądu złożył się szereg okoliczności o charakterze obciążającym dla oskarżonego. Są to:</p> <p>- prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości w samym centrum miasta tj. na Alejach <span class="anon-block">(...)</span>i Placu <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>-stosunkowo wysokie ( bo ponad dwukrotne ) przekroczenie dopuszczalnego stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu</p> <p>- sposób zachowania oskarżonego przed zatrzymaniem tj. niebezpieczna technika jazdy z taką prędkością, która uniemożliwiła Policji zatrzymanie oskarżonego bezpośrednio po jego zauważeniu.</p> <p>Jako okoliczności łagodzące Sąd przyjął dotychczasową niekaralność oskarżonego i porę popełnienia przestępstwa.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 2)">art. 63 § 2 kk</a> należało zaliczyć oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego, okres zatrzymania prawa jazdy od dnia ich faktycznego zatrzymania 03.01.2015 r, do dnia wydania wyroku, oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> okres zatrzymania oskarżonego na poczet wymierzonej kary ograniczenia wolności.</p> <p>W myśl przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>, jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Oceniając względność ustawy, Sąd miał na uwadze wszystkie okoliczności i instytucje, które w tym wypadku mogły zostać zastosowane wobec oskarżonego, dlatego też wymierzył karę na podstawie zasad prawa karnego sprzed nowelizacji przepisów, z zastosowaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4§1 kk</a> ( względność ustawy w poprzednim brzmieniu przejawia się chociażby w kwestii obowiązku nałożenia dodatkowego świadczenia pieniężnego ).</p> <p>Mimo braku dokładnych danych o sytuacji majątkowej oskarżonego Sąd – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> obciążył go kosztami sądowymi w sprawie. Biorąc bowiem ich wielkość tj. kwotę 628 zł Sąd uznał, iż dla każdej, przeciętnej osoby istnieje możliwość ich uiszczenia chociażby w systemie ratalnym. Poza tym ponoszenie kosztów postępowania przez oskarżonego jest zasadą, natomiast ewentualne zwalnianie z tego obowiązku – wyjątkiem stosowanym po wykazaniu przez oskarżonego faktycznej i realnej niemożności poniesienia kosztów w określonej wysokości, do czego jednak nie doszło w sprawie niniejszej.</p> </div>