II K 736/15

<p>  <strong> <!-- -->Sygnatura akt II K 736/15 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 15 grudnia 2015 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:</p> <p>  <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSR Jarosław Staszkiewicz </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> Paulina Dytkowska</p> <p>przy udziale przedstawiciela Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu – Elżbiety Swatowskiej </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2015 roku sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">D.</span>, </strong> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego w dniu (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> w <span class="anon-block">H.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>jako członek zarządu <span class="anon-block"> (...) Company spółki z o.o.</span> w <span class="anon-block">J.</span>, w dniu 18 stycznia 2013 roku złożył w <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędzie Skarbowym we <span class="anon-block">W.</span> nierzetelną korektę deklaracji podatkowej CIT-8 za 2009 rok przez to, że zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 407.190 złotych, wynikającą z <span class="anon-block">faktury VAT nr (...)</span> z dnia 30 grudnia 2009 roku wystawionej przez <span class="anon-block">B. T.</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">P.</span> za usługę zarządzania, czym uszczuplił podatek dochodowy od osób prawnych za 2009 rok w kwocie 83.760 złotych</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 § 2 k.k.s .</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s .</a> </strong> </p> <p>oraz <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. B.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">D.</span>,</strong> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego w dniu (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>- <span class="anon-block">L.</span> w <span class="anon-block">H.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>jako członek zarządu <span class="anon-block"> (...) Company spółki z o.o.</span> w <span class="anon-block">J.</span>, w dniu 18 stycznia 2013 roku złożył w <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędzie Skarbowym we <span class="anon-block">W.</span> nierzetelną korektę deklaracji podatkowej CIT-8 za 2009 rok przez to, że zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 407.190 złotych, wynikającą z <span class="anon-block">faktury VAT nr (...)</span> z dnia 30 grudnia 2009 roku wystawionej przez <span class="anon-block">B. T.</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">P.</span> za usługę zarządzania, czym uszczuplił podatek dochodowy od osób prawnych za 2009 rok w kwocie 83.760 złotych</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 § 2 k.k.s .</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s .</a> </strong> </p> <p>I.  uniewinnia oskarżonych <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">D.</span>i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">D.</span> od popełnienia zarzucanych im czynów;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 113;art. 113 § 1)">art. 113 § 1 k.k.s.</a> stwierdza, iż koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 V 1982 roku prawo o adwokaturze</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29 § 14;art. 29 § 14 ust. 1;art. 29 § 14 ust. 1 pkt. 1;art. 29 § 14 ust. 2;art. 29 § 14 ust. 2 pkt. 1;art. 29 § 14 ust. 2 pkt. a)">§ 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, a</a> także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 16)">§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 IX 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a>, zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">A. B.</span> kwotę 1.224 złotych wraz z kwotą 281,52 złotych jako podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony oskarżonych z urzędu.</p> <p>Sygnatura akt II K 736/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W 2009 roku w <span class="anon-block">J.</span> prowadziła działalność gospodarczą <span class="anon-block"> (...) Company sp. z o.o.</span> Członkami zarządu spółki, uprawnionymi do jej reprezentowania, byli w tym czasie <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">v. D.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">v. D.</span>. W dniu 6 czerwca 2010 roku do <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędu Skarbowego we <span class="anon-block">W.</span> wpłynęło zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu przez spółkę – podatnika podatku dochodowego od osób prawnych - za 2009 rok. Wskazano tam, iż koszty uzyskania przychodów wyniosły w tym okresie 3.411.899,48 złotych. W tej kwocie mieściła się również suma 407.190 złotych, równowartość 98.000 euro, na którą wystawiono spółce fakturę za zarządzanie nią w 2009 roku. Wystawcą był podmiot <span class="anon-block">o nazwie B. (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">P.</span>. Mimo kwestionowania zasadności uznania tej sumy za koszt uzyskania przychodu w czasie prowadzonej kontroli, w kolejnych korektach nie zmieniono zeznania w tym zakresie. Nie uczyniono tego również przy składaniu w imieniu spółki korekty deklaracji, datowanej na 18 stycznia 2013 roku, wniesionej do <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędu Skarbowego we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>( dowód: zeznania <span class="anon-block">J. D.</span> k. 323-324 i 417,</p> <p>kopie pełnomocnictwa i porozumienia k. 1-7,</p> <p>kopia zeznania k. 9-10,</p> <p>kopia korekty zeznania k. 13-14, 130-131 i 249-250</p> <p>kopie pism k. 62-63, 76, 91-92, 113-114, 259,</p> <p>kopia protokołu badania rzetelności ksiąg k. 93-112,</p> <p>kopia decyzji k. 262-271,</p> <p>kopie korespondencji k. 280-284 )</p> <p>Sąd za wiarygodne uznał zeznania <span class="anon-block">J. D.</span>. Przedstawiła ona okoliczności dotyczące sporządzenia zeznania podatkowego spółki za 2009 rok oraz korekt do niego, a także kontroli prowadzonych przez odpowiednie organy. Jej twierdzenia znajdują poparcie w dokumentacji tych kontroli, jak również kopiach korespondencji prowadzonej przez świadka z oskarżonymi. Brak było powodów, by kwestionować jej szczerość.</p> <p>Podstawą ustaleń faktycznych w sprawie uczyniono również dokumenty, w większości zebrane lub sporządzone w czasie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki, ale również kopie korespondencji prowadzonej przez zarząd przedsiębiorstwa z <span class="anon-block">J. D.</span>, a także dane o karalności oskarżonych. Zostały one sporządzone przez uprawnione podmioty, w przewidzianej formie. Ich rzetelności nie kwestionowano w czasie postępowania.</p> <p>Oskarżeni w 2013 roku byli członkami zarządu <span class="anon-block"> spółki z o.o. (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">J.</span>. To oni decydowali, jakie zmiany w stosunku do pierwotnego zeznania z 2009 roku mają być zawarte w korekcie sporządzanej przez <span class="anon-block">J. D.</span>. W tym zakresie ich sprawstwo nie budzi wątpliwości.</p> <p>Z ustaleń Sądu wynika jednak, iż kwota, o której mowa w zarzucie, wynikająca z faktury tam opisanej, została wskazana jako koszt uzyskania przychodu przez spółkę już w pierwotnym zeznaniu, złożonym w jej imieniu w dniu 6 czerwca 2010 roku. Wówczas to doszło, ewentualnie, do podania nieprawdy, co do faktycznych kosztów uzyskania przychodu, poniesionych przez przedsiębiorstwo w 2009 roku, co mogło skutkować narażeniem na uszczuplenie podatku dochodowego od osób prawnych. Wtedy zatem mogło mieć miejsce zachowanie, o którym mowa w zarzucie. W tym momencie bowiem podatnik nie zrealizował swojego obowiązku zawarcia w zeznaniu prawdziwych informacji, co do poniesionych kosztów uzyskania przychodu.</p> <p>Jednak w akcie oskarżenia wspomniany skutek związano ze złożeniem korekty deklaracji w dniu 18 stycznia 2013 roku. Przypomnieć należy, iż złożenie takiej korekty, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971370926" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 (art. 81;art. 81 § 1)">art. 81 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku – ordynacja podatkowa</a>, jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Obligatoryjne jest natomiast składanie corocznego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu na potrzeby obliczania podatku dochodowego od osób prawnych. Oskarżeni nie mieli zatem w 2013 roku obowiązku składania korekty, jak również obowiązku zawierania w niej wszystkich zmian wynikających z dostrzeżonych przez kontrolujących ewentualnych nieprawidłowości. Skoro zatem skutek – jeżeli faktycznie wystąpił - zaistniał już w 2010 roku, to nie mógł ponownie mieć miejsca w 2013 roku. Nie doszło bowiem wówczas do kolejnego narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej. Stan tego narażenia powstał bowiem już w 2010 roku, przy złożeniu zasadniczego zeznania.</p> <p>Gdyby przyjąć, że rację ma oskarżyciel, gdy narażenie na uszczuplenie wiąże z korektą zeznania, nie zaś z samym zeznaniem, okazałoby się, że czyn tego rodzaju nigdy nie ulega przedawnieniu – zawsze bowiem można byłoby wymagać od podatnika złożenia korekty i wyciągać negatywne konsekwencje tego, że nie została ona sporządzona lub też, że nie zawiera oczekiwanych treści. Nadto to samo uszczuplenie byłoby znamieniem kolejnych czynów – tylu, ile deklaracji i korekt zostało złożonych – każda z nich, gdyby powielała nieprawdę lub zatajenie prawdy, powodowałaby osobną odpowiedzialność. Prowadziłoby to do skutków sprzecznych z zasadą jednorazowego karania za czyn.</p> <p>W tej sytuacji należało przyjąć, iż złożenie korekty, o której mowa w zarzucie, mające miejsce 18 stycznia 2013 roku, nie wypełniało znamion z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 § 2 k.k.s.</a>, ani innego czynu zabronionego. Poza zakresem oskarżenia pozostawała odpowiedzialność za złożenie zeznania w imieniu spółki za 2009 rok, w dniu 6 czerwca 2010 roku. Miało miejsce w innym czasie, związane było z innym dokumentem, niż działanie, o którym mowa w akcie oskarżenia. Skoro zatem zachowanie oskarżonych, opisane w zarzucie, nie stanowiło czynu zabronionego, w szczególności zarzucanego przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 56;art. 56 § 2)">art. 56 § 2 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a>, to należało ich od popełnienia zarzucanego czynu uniewinnić, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 113;art. 113 § 1)">art. 113 § 1 k.k.s.</a> </p> <p>Wobec takiego rozstrzygnięcia stwierdzono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 113;art. 113 § 1)">art. 113 § 1 k.k.s.</a>, iż koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa</p> <p>Sąd zasądził na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 V 1982 roku prawo o adwokaturze</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29 § 14;art. 29 § 14 ust. 1;art. 29 § 14 ust. 1 pkt. 1;art. 29 § 14 ust. 2;art. 29 § 14 ust. 2 pkt. 1;art. 29 § 14 ust. 2 pkt. a)">§ 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, a</a> także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 16)">§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 IX 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a>, od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">A. B.</span> kwotę 1.224 złotych wraz z kwotą 281,52 złotych jako podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony oskarżonych z urzędu</p> </div>