IV U 1386/14

<p>Sygn. akt IV U 1386/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 15 grudnia 2015 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Kazimierz Kostrzewa</p> <p>Protokolant: protokolant sądowy Marta Bartusiak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 roku w Tarnowie na rozprawie</p> <p>sprawy z odwołania <span class="anon-block">M. Ł.</span> </p> <p>od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>z dnia 17 września 2014 roku nr <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>w sprawie <span class="anon-block">M. Ł.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy</p> <p>oddala odwołanie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IVU 1386/14</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r.</strong> </p> <p>Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> decyzją z dnia 17.09.2014 r. odmówił <span class="anon-block">M. Ł.</span> prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu swej decyzji organ rentowy powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 57)">art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 1440 z póź. zm.) wskazał, iż komisja lekarska ZUS - orzeczeniem z dnia 12.09.2014 r. stwierdziła, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. Ł.</span> wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując, że nie oddaje ona jego rzeczywistego stanu zdrowia. Nie zgadza się z rozstrzygnięciem, bowiem wbrew stanowisku organu rentowego, schorzenia na które choruje nie ustąpiły, a stan zdrowia nie uległ poprawie. Odwołujący domagał się zmiany zaskarżonej decyzji organu rentowego poprzez przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy.</strong> </p> <p>W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. Ł.</span> urodzony w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. ma wykształcenie podstawowe, pracował jako oczyszczacz ogniowy, palowy, pracownik ochrony . Odwołujący w okresie od 16.01.2012 r. do 31.01.2013 r. pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.</p> <p>/okoliczności bezsporne/</p> <p>W dniu 11.12.2012 r. odwołujący złożył do organu rentowego wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Decyzją z dnia 4 lutego 2013 r. organ rentowy odmówił odwołującemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. <span class="anon-block">M. Ł.</span> wniósł odwołanie od tej decyzji. Sąd Okręgowy w Tarnowie postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt IV U 257/13 wydanym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 4)">art. 477^{<!-- -->14}§ 4 k.p.c.</a> uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ZUS do ponownego rozpoznania (pkt. I postanowienia) oraz umorzył postępowanie (pkt. II) uznając, że pojawiły się nowe okoliczności co do stanu zdrowia odwołującego.</p> <p>dowód: wniosek z dnia 11.12.2012 r. –k. 82 ar czIII</p> <p>decyzja ZUS z dnia 04.02.2013 r. -k. 94 ar czIII,</p> <p>postanowienie Sądu z dnia 15.05.2014 r. z uzasadnieniem –k. 115 ar czIII,</p> <p>Celem wyjaśnienia istoty sporu tj. istnienia u <span class="anon-block">M. Ł.</span> niezdolności do pracy zarobkowej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 12;art. 13)">art. 12, art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. Nr 162 poz. 1118 z późń zm.) Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty z zakresu kardiologii, interny, neurologii i psychiatrii.</p> <p>Na podstawie wyników badań, w tym osobistego badania odwołującej i zebranej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej biegły kardiolog, neurolog i internista, w zbiorczej opinii pisemnej, rozpoznali u odwołującego:</p> <p>- nadciśnienie tętnicze pierwotne,</p> <p>- chorobę niedokrwienną serca,</p> <p>- cukrzycę typu 2,</p> <p>-przewlekły zespół bólowy kręgosłupa,,</p> <p>- chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa,</p> <p>- zawroty głowy w wywiadzie.</p> <p>Odwołujący z uwagi na schorzenia reprezentowane przez biegłych jest zdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami od 01.02.2013 r.</p> <p>Jak wynika z uzasadnienia opinii, odwołujący z przewlekłą stabilną choroba niedokrwienną serca inaczej dławicą piersiową, nadciśnieniem tętniczym pierwotnym wydolny krążeniowo. W kwietniu 2015 r. hospitalizowany w oddziale chorób wewnętrznych w <span class="anon-block">B.</span>. Wykonana w czasie hospitalizacji próba wysiłkowa EKG została oceniona jako ujemna elektrokardiograficznie i dodatnia klinicznie, z dobrą tolerancją wysiłku fizycznego na poziomie 10 MET. W badaniu elektrokardiograficznym stwierdzono łagodny przerost przegrody międzykomorowej, bez powiększenia i zaburzeń kurczliwości lewej komory. Całodobowe monitorowanie EKG met holterowską nie wykazało zaburzeń rytmu serca. Badania te wskazują na stabilny przebieg choroby niedokrwiennej serca bez obiektywnych dowodów niedokrwienia mięśnia sercowego w badaniu obciążeniowym i bez wskazań do diagnostyki inwazyjnej. Cukrzyca typu 2 leczona doustnymi lekami p-cukrzycowymi jest wyrównana metabolicznie. Przewlekły zespół bólowy kręgosłupa przebiega bez objawów uszkodzenia obwodowego układu nerwowego i istotnego upośledzenia funkcji w badaniu neurologicznym. Tomografia komputerowa kręgosłupa lędźwiowego wykonana w 2012 r. nie wykazała cech kolizji z korzeniami nerwowymi. Schorzenia te nie naruszają sprawności organizmu odwołującego w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do pracy. Istniejące poprzednio ograniczenia ruchomości odcinka piersiowo-lędźwiowego kręgosłupa i zawroty głowy do diagnostyki były podstawą do orzeczenia częściowej niezdolności do pracy okresowo. kolejne lata po marcu 2012 r/. nie przyniosły jednak żadnych nowych okoliczności dotyczących zawrotów głowy. Już w kolejnym badaniu przeprowadzonym przez biegłych sądowych w czerwcu 2013 r. biegły neurolog wskazał na subiektywny charakter dolegliwości niepotwierdzony obiektywnymi objawami oraz brak istotnego upośledzenia sprawności organizmu.</p> <p>/dowód : opinia sądowo-lekarska – k. 60-61 as,</p> <p>uzupełniająca opinia sądowo-lekarska -k. 80 as/.</p> <p>Biegły sądowy psychiatra na podstawie wyników badań, w tym osobistego badania i zebranej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej rozpoznał u odwołującego:</p> <p>- zaburzenia adaptacyjne, których nasilenie nie powoduje niezdolności do pracy.</p> <p>Odwołujący z uwagi na stan psychiczny nie jest od dnia 01.02.2013 r. niezdolny do pracy.</p> <p>Jak wynika z uzasadnienia opinii, odwołujący poprzednio miał przyznane świadczenia rentowe z powodu chorób somatycznych. U odwołującego występują zaburzenia adaptacyjne, których nasilenie nie powoduje aktualnie niezdolności do pracy. Leczenie psychiatryczne przyniosło poprawę stanu psychicznego i funkcjonowanie. Zaburzenia psychiczne wystąpiły u odwołującego jako reakcja na trudną sytuacje finansową, dlatego podjął leczenie psychiatryczne które przyniosło poprawę. Zaburzenia adaptacyjne obejmują grupę zaburzeń, powstałych w wyniku istotnych zmian życiowych lub wystąpienia stresującego wydarzenia życiowego, nazwa „adaptacyjne” wskazuje zatem na etiologię, genezę powstania zaburzeń. Objawy kliniczne zaburzeń adaptacyjnych mogą być rozmaite: depresyjne, lękowe, depresyjno-lękowe, mogą dotyczyć innych emocji lub mieć obraz zaburzeń zachowania. W chwili badania żaden typ kliniczny zaburzeń nie był dominujący, stąd postawiono rozpoznanie ogólne - zaburzenia adaptacyjne, co nie wyklucza sytuacji, że wcześniej były stwierdzane przez lekarza prowadzącego i biegłego zaburzenia reaktywne depresyjno-lękowe. Celem leczenia psychiatrycznego jest uzyskanie poprawy stanu psychicznego. W opinii nie zawarto wniosku jakoby leczenie psychiatryczne było zbędne lub wadliwe. Fakt pozostawania w leczeniu psychiatrycznym nie jest równoznaczny z niezdolnością do pracy - przy uwzględnieniu poziomu kwalifikacji. W ocenie stanu psychicznego oceniono wszystkie ważniejsze sfery życia psychicznego - świadomość, orientację, napęd, zaburzenia psychotyczne.</p> <p>/dowód : opinia sądowo-lekarska – k. 42-44 as,</p> <p>uzupełniająca opinia sądowo-lekarska -k. 80 as/.</p> <p>Odwołujący wniósł zarzuty do opinii biegłych i domagał się przeprowadzenia dowodu z opinii innych biegłych tych samych specjalności. Sąd oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych sadowych, dopuścił natomiast dowód z opinii uzupełniających tych samych biegłych celem ustosunkowania się do zarzutów odwołującego. Odwołujący kwestionował również opinie uzupełniające i wnosił ponownie o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego psychiatry tych samych specjalności. organ rentowy wnosił o oddalenie tego wniosku. Sąd nie podzielił zastrzeżeń do opinii biegłych podniesionych przez odwołującego uznając, iż opinie te w pełni zasługują na uwzględnienie jako prawidłowo przeprowadzony dowód sądowo lekarski zwłaszcza, iż zastrzeżenia odwołującego nie miały merytorycznego charakteru ograniczając się do negacji wniosków biegłych. W przekonaniu Sądu zastrzeżenia zgłoszone przez odwołującego nie znajdują potwierdzenia w świetle analizy przedmiotowych opinii. W opiniowaniu sądowo lekarskim zdaniem Sądu istotne znaczenie ma bowiem stopień naruszenia funkcji organizmu spowodowany stanem lub procesem chorobowym w odniesieniu do zdolności bądź niezdolności do pracy. Natomiast mnogość rozpoznanych schorzeń, stałe leczenie – nie przekładają się automatycznie na stopień zdolności do pracy. Subiektywne odczucia odwołującego muszą być oceniane w toku badania klinicznego i obiektywnie zweryfikowane. Obiektywna weryfikacja nie zawsze jednak spełnia oczekiwania stron zwłaszcza w postępowaniu w sprawach rentowych - co jednakże nie przesądza automatycznie, że opinia wydana jest z naruszeniem obiektywizmu i bezstronności. Sąd oddalił wniosek dowodowy odwołującego o dopuszczenie dowodów z opinii innego biegłego psychiatry uznając, że zmierza on jedynie do przewłoki postępowania. W orzecznictwie wskazuje się słusznie, że nie uzasadnia potrzeby powołania innego biegłego jedynie ta okoliczność, że opinia powołanego już biegłego jest dla strony – w jej odczuciu niekorzystna (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 22.07.1997 r., I CKN 174/97, nie publ.).</p> <p>Wydane w tym zakresie opinie biegłych sądowych Sąd uznał za trafne i dostatecznie wyjaśniające przedmiot sporu, gdyż zostały wydane przez specjalistów z tego rodzaju schorzeń na jakie choruje odwołujący, po wnikliwej analizie aktualnych wyników badań oraz zebranej aktach sprawy dokumentacji lekarskiej.</p> <p>Opinie biegłych w ocenie Sądu spełniają ponadto wymogi przewidziane dla tego rodzaju środków dowodowych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 285)">art. 285 kpc</a>, a także w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20042732711" title="Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy - Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2711 ()">Rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy</a> w związku z art. 12-14 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.</p> <p>Organ rentowy nie kwestionował opinii.</p> <p>Dowody z dokumentów zalegających w aktach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności, a ponadto ich nie były kwestionowane przez strony postępowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Odwołanie <span class="anon-block">M. Ł.</span> od zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> z dnia 17.09.2014 r. w świetle ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 57)">art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz.U. 2013 r. poz. 1440, z późn. zm. ) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie warunki:</p> <p>- jest niezdolny do pracy,</p> <p>- ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,</p> <p>- niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b), pkt 4,6,7,9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a), pkt. 10 lit. a), pkt. 11-12, 13, lit. a), pkt. 14 lit. a) i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, lit. a), pkt 6 i 12, albo nie później niż wciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.</p> <p>Stosownie do dyspozycji art. 12 powołanej ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (ustęp 2).W myśl dyspozycji ustępu 3 powołanego artykułu, częściowo niezdolną jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z dotychczasowym poziomem kwalifikacji.</p> <p>Równocześnie zgodnie z treścią art. 13 powołanej ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak też możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możność przekwalifikowania zawodowego. Dalej w myśl ustępu 3 cytowanego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy, zaś gdy rokowania takie istnieją, orzeka się okresową niezdolność do pracy.</p> <p>W myśl art. 107 powołanej ustawy prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie.</p> <p>Przedmiotem postępowania było ustalenie czy ubezpieczony, ze względu na stan zdrowia był niezdolny do pracy, czy też jest zdolny do pracy, jak to wynika z zakwestionowanej opinii komisji lekarskiej i wydanej na jej podstawie decyzji ZUS. W toku postępowania sądowego ubezpieczony został poddany badaniu przez biegłych, którzy wydali opinię na podstawie osobistego badania odwołującego, dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach rentowych i w aktach sprawy. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 maja 1999 r. II UZ 52/99 wskazał, że w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego, jej treść wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania oraz orzeczenia sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. (OSNP 2000/15/601). W uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśnił, że w „postępowaniu, wywołanym odwołaniem do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, zgodnie z systemem orzekania w sprawach z tego zakresu, sąd nie rozstrzyga o zasadności wniosku, lecz o prawidłowości zaskarżonej decyzji. Sąd nie działa w zastępstwie organu rentowego, w związku z czym nie ustala prawa do świadczeń, i choć samodzielnie oraz we własnym zakresie rozstrzyga wszelkie kwestie związane z prawem lub wysokością świadczenia objętego decyzją, to jego rozstrzygnięcie odnosi się do zaskarżonej decyzji (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477;art. 477 § 2;art. 477(14);art. 477(14) § 2;art. 477)">art. 477 § 2, art. 477^{<!-- -->14} § 2 i art. 477</a> ^{<!-- -->14a} <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">KPC</a>).”</p> <p>Sąd w oparciu o opinie biegłych kardiologa, internisty, neurologa i psychiatry stwierdził u odwołującego brak niezdolności do pracy od dnia 01.02.2013 r. Stwierdzone schorzenia tj. nadciśnienie tętnicze pierwotne, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, zawroty głowy w wywiadzie i zaburzenia adaptacyjne, nie powodują w obecnym ich nasileniu niezdolności do pracy. Schorzenia układu krążenia tj. przewlekła stabilna choroba niedokrwienną serca inaczej dławica piersiowa i nadciśnienie tętnicze pierwotne nie powodują niewydolności krążeniowej. Wykonana w kwietniu 2015 r. w czasie hospitalizacji próba wysiłkowa EKG została oceniona jako ujemna elektrokardiograficznie i dodatnia klinicznie, z dobrą tolerancją wysiłku fizycznego na poziomie 10 MET. W badaniu elektrokardiograficznym stwierdzono łagodny przerost przegrody międzykomorowej, bez powiększenia i zaburzeń kurczliwości lewej komory. Całodobowe monitorowanie EKG met holterowską nie wykazało zaburzeń rytmu serca. Badania te wskazują na stabilny przebieg choroby niedokrwiennej serca bez obiektywnych dowodów niedokrwienia mięśnia sercowego w badaniu obciążeniowym i bez wskazań do diagnostyki inwazyjnej. Cukrzyca typu 2 leczona doustnymi lekami p-cukrzycowymi jest wyrównana metabolicznie. Przewlekły zespół bólowy kręgosłupa przebiega bez objawów uszkodzenia obwodowego układu nerwowego i istotnego upośledzenia funkcji w badaniu neurologicznym. Tomografia komputerowa kręgosłupa lędźwiowego wykonana w 2012 r. nie wykazała cech kolizji z korzeniami nerwowymi. Schorzenia te nie naruszają sprawności organizmu odwołującego w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do pracy. Istniejące poprzednio ograniczenia ruchomości odcinka piersiowo-lędźwiowego kręgosłupa i zawroty głowy do diagnostyki były podstawą do orzeczenia częściowej niezdolności do pracy okresowo. Kolejne lata po marcu 2012 r. nie przyniosły jednak żadnych nowych okoliczności dotyczących zawrotów głowy. Już w kolejnym badaniu przeprowadzonym przez biegłych sądowych w czerwcu 2013 r. biegły neurolog wskazał na subiektywny charakter dolegliwości niepotwierdzony obiektywnymi objawami oraz brak istotnego upośledzenia sprawności organizmu. Odwołujący także z uwagi na stan psychiczny nie jest od dnia 01.02.2013 r. niezdolny do pracy. U odwołującego występują zaburzenia adaptacyjne, których nasilenie nie powoduje aktualnie niezdolności do pracy. Leczenie psychiatryczne przyniosło poprawę stanu psychicznego i funkcjonowania. Zaburzenia psychiczne wystąpiły u odwołującego jako reakcja na trudną sytuacje finansową, dlatego podjął leczenie psychiatryczne, które przyniosło poprawę. Zaburzenia adaptacyjne obejmują grupę zaburzeń, powstałych w wyniku istotnych zmian życiowych lub wystąpienia stresującego wydarzenia życiowego, nazwa „adaptacyjne” wskazuje zatem na etiologię, genezę powstania zaburzeń. Objawy kliniczne zaburzeń adaptacyjnych mogą być rozmaite: depresyjne, lękowe, depresyjno-lękowe, mogą dotyczyć innych emocji lub mieć obraz zaburzeń zachowania. W chwili badania żaden typ kliniczny zaburzeń nie był dominujący, stąd postawiono rozpoznanie ogólne - zaburzenia adaptacyjne, co nie wyklucza sytuacji, że wcześniej były stwierdzane przez lekarza prowadzącego i biegłego zaburzenia reaktywne depresyjno-lękowe. Celem leczenia psychiatrycznego jest uzyskanie poprawy stanu psychicznego. Fakt pozostawania w leczeniu psychiatrycznym nie jest równoznaczny z niezdolnością do pracy - przy uwzględnieniu poziomu kwalifikacji. Schorzenia opisane powyżej nie naruszają sprawności organizmu odwołującego w stopniu powodującym niezdolność do pracy. Z uwagi na aktualny stopnień zaawansowania rozpoznanych schorzeń brak podstaw do stwierdzenia u odwołującego niezdolności do pracy od dnia 01.02.2013 r. Poprawa stanu zdrowia wynika ze stosowanego systematycznego leczenia specjalistycznego. odwołujący jest zdolny do pracy od dnia 01.02.2013 r. zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.</p> <p>Pozostałych warunków z art. 57 ust. 1 ustawy organ rentowy nie kwestionował.</p> <p>W niniejszym przypadku odwołujący nie spełnia przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 12;art. 12 ust. 2)">art. 12 ust.2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 57)">art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477^{<!-- -->14} §1 k.p.c.</a> należało orzec jak w sentencji wyroku.</p> </div>