IV Ka 1603/15

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->IV Ka 1603/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym <br/>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski</p> <p>Protokolant: Kamila Michalak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 86 § 1 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie</p> <p>z dnia 28 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII W 2644/14</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. W.</span> kwotę 516,60 (pięciuset szesnastu i 60/100) złotych, w tym 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu i 60/100) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej obwinionemu z urzędu przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją,</p> <p>III.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe <br/>za postępowanie odwoławcze, w tym 30 (trzydzieści) złotych opłaty.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Ryszard Małachowski</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 1603 / 15 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. K.</span> został obwiniony o to, że w dniu 19 kwietnia 2014r., około godziny 12:25, w <span class="anon-block">S.</span>, na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, na drodze publicznej, kierując samochodem marki <span class="anon-block">R. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> podczas wykonywania manewru omijania nie zachował szczególnej ostrożności i uszkodził zaparkowany prostopadle do krawędzi jezdni samochód osobowy marki <span class="anon-block">K. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, czym spowodował zagrożenie w ruchu drogowym, to jest o czyn z art. 86 § 1 kw.</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2015r., sygn. akt VII W 2644 / 14, uznał obwinionego <span class="anon-block">M. K.</span> za winnego popełniania zarzucanego mu czynu z tą zmianą, iż zwrot „manewru omijania” zamienił na zwrot „manewru parkowania”, to jest czynu z art. 86 § 1 kw i za to wykroczenie, na podstawie art. 86 § 1 kw, wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 kpw</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a> zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w tym:</p> <p>a.  zryczałtowane wydatki w kwocie 100 złotych,</p> <p>b.  opłata w kwocie 30 złotych,</p> <p>c.  koszty opinii biegłego z dziedziny ruchu drogowego w kwocie 780 złotych,</p> <p>d.  koszty badania i opinii biegłego psychiatry w kwocie 189 złotych</p> <p>Na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 2)">§ 14 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> zasądził na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata <span class="anon-block">K. W.</span> kwotę 221,40 złotych z tytułu udzielonej obwinionemu pomocy prawnej, która to pomoc nie została opłacona.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżając wyrok w całości na korzyść <span class="anon-block">M. K.</span>. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia poprzez naruszenie:</p> <p>1)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>, wyrażającą się w rozstrzygnięciu na niekorzyść obwinionego wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, dotyczących tego, czy jeden z ujawnionych na samochodzie marki <span class="anon-block">R. (...)</span> śladów powstał w wyniku kontaktu z pojazdem <span class="anon-block">K. (...)</span>, co doprowadziło do wyciągnięcia nieprawidłowych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego tj. nieuzasadnionego przyjęcia, iż otwarte lewe drzwi samochodu obwinionego otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego;</p> <p>2)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>, wyrażającą się w dokonaniu oceny dowodów w postaci: zeznań <span class="anon-block">J. M.</span>, opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych i dowodów z dokumentów, protokołu oględzin rzeczy <span class="anon-block">R. (...)</span> oraz protokołu oględzin rzeczy <span class="anon-block">K. (...)</span>, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i w konsekwencji wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego tj. nieuzasadnionego przyjęcia, iż otwarte lewe drzwi samochodu obwinionego otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego;</p> <p>3)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 kpw</a>, wyrażające się w oddaleniu wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych, pomimo iż opinia biegłego mgr inż. <span class="anon-block">L. C.</span> była niepełna i niejasna, co doprowadziło do wyciągnięcia nieprawidłowych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego tj. nieuzasadnionego przyjęcia, iż otwarte lewe drzwi samochodu obwinionego otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego;</p> <p>4)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art 82 § 1 kpw</a>, wyrażające się w nieuzasadnionej odmowie dania wiary i pominięciu przy rozstrzyganiu sprawy części zeznań świadków <span class="anon-block">Ł. K.</span>, <span class="anon-block">E. K.</span>, a także wyjaśnień obwinionego <span class="anon-block">M. K.</span>, w sytuacji gdy organy prowadzące postępowanie karne winny opierać się na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie, a nadto uwzględniać także dowody świadczące na korzyść obwinionego, co doprowadziło do wyciągnięcia nieprawidłowych wniosków w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego tj. nieuzasadnionego przyjęcia, iż otwarte lewe drzwi samochodu obwinionego otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego.</p> <p>Mając na uwadze powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu oraz o przyznanie obrońcy kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy <span class="anon-block">M. K.</span> okazała się bezzasadna.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy zebrał kompletny materiał dowodowy dający podstawę do poczynienia trafnych ustaleń faktycznych oraz do wydania prawidłowego orzeczenia. Sąd I instancji zgromadził bowiem dostępne dokumenty i przesłuchał świadków mających wiedzę na temat zdarzenia, a także dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych. Tak zgromadzone dowody poddał wnikliwej, szczegółowej ocenie, której w żaden sposób nie można uznać za dowolną.</p> <p>Tymczasem apelujący dowodząc dowolności dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zeznań świadków <span class="anon-block">E. K.</span> i <span class="anon-block">Ł. K.</span> wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie odmówił wiarygodności zeznaniom tych świadków twierdząc, że stanowią one jedynie próbę ochrony <span class="anon-block">M. K.</span> przed poniesieniem przez niego odpowiedzialności za zarzucony mu czyn zabroniony. Stwierdzić jednak należy, że Sąd <em> <!-- -->meriti</em> częściowo uznał zeznania powyższych świadków za zgodne z prawdą, a to w zakresie w jakim obydwoje zeznali, że obwiniony wjeżdżając na miejsce parkingowe, w połowie jego długości, zatrzymał się, by z auta wyszły siedzące z tyłu kobiety, jednak ruszył autem zanim <span class="anon-block">E. K.</span> zamknęła drzwi; co więcej, Sąd Rejonowy dał wiarę także tym twierdzeniom syna obwinionego, w których świadek ten wskazał, że obwiniony ruszył do przodu, gdy <span class="anon-block">E. K.</span> jedną nogą była jeszcze w aucie. Jedynie w pozostałym zakresie, to jest co do tego, że otwarte lewe tylne drzwi samochodu obwinionego nie otarły się o prawy tylny błotnik auta pokrzywdzonego, Sąd I instancji uznał zeznania <span class="anon-block">E. K.</span> i <span class="anon-block">Ł. K.</span> za niezgodne z prawdą i stanowiące wyłącznie próbę ochrony obwinionego przed poniesieniem odpowiedzialności za jego czyn. Twierdzenia powyższych świadków, podobnie jak wyjaśnienia <span class="anon-block">M. K.</span>, we wskazanym zakresie, okazały się bowiem sprzeczne nie tylko ze spójnymi i konsekwentnymi zeznaniami pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. M.</span>, ale także z protokołem oględzin obydwu pojazdów sporządzonym przez przybyłego na miejsce zdarzenia funkcjonariusza Policji, a także z opinią biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych, z których to dowodów wynika, że auto kierowane przez obwinionego miało kontakt z zaparkowanym przez pokrzywdzonego pojazdem, a uszkodzenia pojazdu <span class="anon-block">K. (...)</span>, znajdujące się na tylnym prawym błotniku, powstały w wyniku zarysowania tylnymi lewymi drzwiami przez samochód kierowany przez <span class="anon-block">M. K.</span>.</p> <p>Z opinii biegłego, który dokonał badania obydwu pojazdów uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu, wynika, że na tylnych lewych drzwiach pojazdu <span class="anon-block">R. (...)</span> widoczne jest krawędziowe zdarcie lakieru na wysokości od 0,75 m do 0,85 m; biegły wskazał przy tym, że uszkodzenia te powstały przy uderzaniu otwieranych drzwi o przeszkody oraz, że przeszczepienia lakieru o różnych kolorach wskazują, że uszkodzenia te powstawały w różnych okolicznościach. Jednocześnie jednak stwierdził, że na wysokości 0,78 m widoczne jest uszkodzenie, które mogło powstać podczas przedmiotowego zdarzenia. Mając zatem na uwadze powyższe, a także okoliczność, iż badanie pojazdu <span class="anon-block">K. (...)</span> wykazało liniowe uszkodzenia lakieru wierzchniego na długości 0, 20 m i wysokości 0,78 m, przy czym rysa tworzona była - zdaniem biegłego - od tyłu do przodu pojazdu <span class="anon-block">K.</span>, prawidłowo biegły stwierdził, że charakter rysy na pojeździe pokrzywdzonego, jej kierunek tworzenia oraz odległość od podłoża, korelująca wysokościowo z rysą na błotniku drzwi tylnych lewych pojazdu <span class="anon-block">R. (...)</span>, wskazuje, że ujawnione uszkodzenie mogło powstać w okolicznościach podawanych przez <span class="anon-block">J. M.</span> w wyniku zdarzeniu z dnia 19 kwietnia 2014r.</p> <p>Wskazać przy tym należy, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - w miejscu zaparkowania pojazdów przez obwinionego i pokrzywdzonego nie występowała różnica poziomów nawierzchni, bowiem miejsca parkingowe znajdujące się na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w <span class="anon-block">S.</span>, nie są zlokalizowane częściowo na chodniku a częściowo na jezdni – na co wskazuje obrońca obwinionego - lecz są to wydzielone, w całości znajdujące się na jezdni, miejsca parkingowe.</p> <p>Odnosząc się do zarzutów związanych z ocena opinii biegłego, to przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że zadaniem biegłego w niniejszej sprawie było udzielenie odpowiedzi na pytanie Sądu Rejonowego „ czy wskazywane przez pokrzywdzonego na jego pojeździe uszkodzenie mogło powstać w okolicznościach przez niego podawanych w dniu zdarzenia, to jest 19 kwietnia 2014r. ”. Biegły udzielił odpowiedzi na takie pytanie Sądu, a stanowisko swoje uzasadnił w sposób przekonujący; zawarte bowiem w opinii wnioski są logiczne i nie wykazują błędów w poprawnym rozumowaniu.</p> <p>Podkreślić także należy, że do oceny czy obwiniony spowodował zagrożenie w ruchu drogowym jest Sąd orzekający, a nie biegły. Biegły może dokonać jedynie stosownych pomiarów, oględzin, rekonstrukcji zdarzenia, jednakże to do Sądu <em> <!-- -->meriti </em>należy ocena takiej opinii i wskazanie, w oparciu o kompleksową ocenę wszystkich zgromadzonych dowodów, czy obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie.</p> <p>Wbrew zatem twierdzeniom apelującego, Sąd Rejonowy słusznie uznał treść opinii biegłego za jasną, pełną i niesprzeczną. Wskazać zaś należy, że jeżeli dowód z opinii jest przekonujący i zrozumiały dla sądu, który to obiektywnie i trafnie uzasadnił, to fakt, że dowód ten nie jest przekonujący lub zrozumiały dla strony procesowej, nie może stworzyć podstawy do stosowania przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 kpk</a>. Zasadnie zatem w niniejszej sprawie Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy złożony przez obrońcę obwinionego o wezwanie biegłego na rozprawę celem uzupełnienia sporządzonej przez niego opinii uznając, że zmierza on w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania. Wobec powyższego, brak było podstaw do zasadnego twierdzenia o dopuszczeniu się przez Sąd Rejonowy obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 kpw</a>.</p> <p>Reasumując, stwierdzić należy, że ocena wartości zgromadzonych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście oraz zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> ). Sąd <em> <!-- -->meriti</em> nie dopuścił się także naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>. Wynikająca z zasady domniemania niewinności zasada <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> ma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przekonująco wykazał, jakie konkretnie powody doprowadziły go do uznania, iż <span class="anon-block">M. K.</span> należy uznać za winnego popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Apelacja nie wykazała natomiast skutecznie, aby rozumowanie Sądu Rejonowego przy ocenie dowodów było wadliwe lub nielogiczne. Skoro zaś ocena dowodów jest trafna, a Sąd I instancji wyciągnął z niej właściwe wnioski to i nie sposób kwestionować ustaleń faktycznych wynikających z poprawnej oceny dowodów. Tym samym, stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy dysponując kompletnym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych uznając <span class="anon-block">M. K.</span> za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Wątpliwości Sądu Okręgowego nie budzi także ocena prawna zachowania oskarżonego, jako że znajduje ona umocowanie w obowiązujących przepisach prawa.</p> <p>Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia apelacji, a także mając na uwadze, że orzeczenie o karze nie razi nadmierną surowością, okazuje się wyważone i adekwatne do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości przypisanego obwinionemu czynu, respektujące także pozostałe dyrektywy sądowego wymiaru kary, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.</p> <p>O zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy <span class="anon-block">K. W.</span> kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu w postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 4;§ 2;§ 2 ust. 3)">§ 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> ( t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 461 ze zm. ).</p> <p>W przedmiocie kosztów sądowych rozstrzygnięto w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, a opłatę wymierzono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> ( t. j. Dz. U., nr 49 z 1983r., poz. 223 ze zm. ), nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa tych należności.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Ryszard Małachowski</em> </p> </div>