IV Ka 819/15

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->IV Ka 819/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 grudnia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy</strong> w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla - sprawozdawca</p> <p>Sędziowie SO Piotr Kupcewicz</p> <p>SO Małgorzata Lessnau-Sieradzka</p> <p>Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis</p> <p>przy udziale Jerzego Koźmińskiego - prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy</p> <p>po rozpoznaniu dnia 9 grudnia 2015 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. Ż.</span> </strong> s. <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>,</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy</p> <p>z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt XI K 26/15</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  wymierza oskarżonemu 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych opłaty za II instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>IV Ka 819/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. Ż.</span> </strong> pozostawał pod zarzutem popełnienia przestępstw polegających na tym, że:</p> <p> <strong> <!-- -->I.</strong> 23 lutego 2009 r. w <span class="anon-block">B.</span> w nieustalonym miejscu, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd pracowników <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> co do okoliczności i zakresu powstania uszkodzeń pojazdu samochodowego marki <span class="anon-block">O. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, zgłoszonych w związku z udziałem w kolizji drogowej mającej miejsce 22 lutego 2009 r. w <span class="anon-block">B.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> na parkingu <span class="anon-block"> (...)</span> z udziałem pojazdu samochodowego marki <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, czym doprowadził <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.912,33 zł z tytułu wypłaty odszkodowania,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>;</p> <p> <strong> <!-- -->II.</strong> 26 lutego 2009 r. w nieustalonym miejscu, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd pracowników <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">D.</span> co do okoliczności i zakresu powstania uszkodzeń pojazdu samochodowego marki <span class="anon-block">O. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, zgłoszonych w związku z udziałem w kolizji drogowej mającej miejsce 26 lutego 2009 r. w <span class="anon-block">B.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> na parkingu <span class="anon-block"> (...)</span> z udziałem pojazdu samochodowego marki <span class="anon-block">R. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, czym doprowadził <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.950 zł z tytułu odszkodowania,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z 30 czerwca 2015 r. (sygn. akt XI K 26/15) uznał oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, z tym ustaleniem, że stanowią one ciąg przestępstw i za to, na podstawie cyt. przepisu ustawy, przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a>, wymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonemu na trzyletni okres próby.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 §§ 1-3 k.k.</a> wymierzono oskarżonemu grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.</p> <p>W oparciu o treść przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przypisanymi mu przestępstwami poprzez zapłatę:</p> <p>- kwoty 1.1912,33 zł na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>;</p> <p>- kwoty 3.950 zł na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p>Niniejszy wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcie odnośnie kosztów sądowych w sprawie.</p> <p>Powyższy wyrok został zaskarżony w trybie apelacji, w całości, przez <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->obrońcę oskarżonego</span> </em>, który – powołując się na podstawę odwoławczą określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – orzeczeniu temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na jego treść, a mianowicie:</p> <p>1. art.art.: 4, 5 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2;§ 7)">§ 2 i 7</a> w zw. z 410 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> poprzez ocenę dowodów z przekroczeniem zasady jej swobodnej oceny i uznanie sprawstwa oskarżonego;</p> <p>2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a> poprzez sporządzenie wyroku uniemożliwiające instancyjną kontrolę zaskarżonego orzeczenia;</p> <p>3. art.art.: 167 w zw. z 2 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1</a> w zw. z 4 w zw. z 193 w zw. z 201 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z alternatywnej opinii innego biegłego, bądź instytutu.</p> <p>W konkluzji apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje</span> :</strong> </p> <p>Powyższą apelację należało uznać za bezzasadną, wobec czego zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.</p> <p>W ocenie sądu odwoławczego, sąd pierwszej instancji w sposób w pełni <strong> <!-- -->należyty, kompletny i wyczerpujący </strong>przeprowadził postępowanie dowodowe, po czym poczynił jak najbardziej trafne ustalenia faktyczne skutkujące uznaniem sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów, po przeprowadzeniu kompleksowej, wnikliwej i gruntownej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.</p> <p>W ocenie organu <em> <!-- -->ad quem</em>, sąd orzekając<em> <!-- -->y</em> w swym kompletnym i w pełni przekonującym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czyniącym – wbrew twierdzeniu obrony - zadość tym wymogom, jakie zakreśla dlań treść przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a>, wskazał, na jakich dowodach oparł dokonane ustalenia i z jakich powodów nie uznał dowodów przeciwnych. Z treści uzasadnienia, zatem w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały wynika <strong> <!-- -->dlaczego zapadł taki właśnie wyrok</strong>, a przedstawiona ocena dowodów w żaden sposób nie wykracza poza granice ich swobodnej oceny, uwzględnia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, jak najbardziej uprawnienie korzystając z ochrony przewidzianej właśnie treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd odwoławczy w powyższym zakresie z tą argumentacją, jaka została tamże przywołana, w pełni się utożsamia i się do niej odwołuje</span> </strong>, nie dostrzegając zatem konieczności ponownego szczegółowego jej przytaczania.</p> <p>Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego, należy stwierdzić co następuje:</p> <p>Niniejsza apelacja została sporządzona na takim poziomie <strong> <!-- -->ogólności</strong>, że znacząco utrudnia to sądowi odwoławczemu odniesienie się do sformułowanych tamże zarzutów. Równocześnie zaś jawi się ona jako wyłącznie<strong> <!-- --> polemiczna</strong> wobec ustaleń sądu orzekającego oraz logicznej i przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczając argumentów tego rodzaju, które miałyby i mogłyby skłaniać do podzielenia zawartych tam zarzutów.</p> <p>Na wstępie wszelkich dalszych, szczegółowych rozważań czynionych przez organ <em> <!-- -->ad quem</em>, jako zasadne i celowe będzie skonstatować, że pełną aktualność zachowuje ta reguła oceny dowodów, wedle której podstawę czynionych ustaleń faktycznych w określonej sprawie winny stanowić wszystkie dowody zgromadzone w sprawie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>), w szczególności zaś naturalnie te, które mają określone, istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia, przy czym dowody te winny być postrzegane i oceniane w ich <strong> <!-- -->całokształcie i we wzajemnym względem siebie powiązaniu</strong>, jak ma to właśnie miejsce w niniejszej sprawie, kiedy to nabierają one zgoła odmiennej wymowy, znaczenia i wartości dowodowej, aniżeli wówczas, gdy chcieć je postrzegać w sposób jednostkowy, wybiórczy, w oderwaniu od wspomnianych wzajemnych relacji między nimi.</p> <p>Apelujący podnosi w szczególności, jakoby sąd orzekający ocenił zebrany materiał dowodowy w sposób dowolny, przywołując przede wszystkim treść oraz wnioski zawarte w opinii biegłego <span class="anon-block">A. M.</span>, acz równocześnie w gruncie rzeczy nie próbuje nawet w jakikolwiek <strong> <!-- -->merytoryczny sposób</strong> wykazać i uzasadnić, z jakiego to powodu choćby ten dowód, jako jeden z podstawowych dla dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, miałby podlegać tego rodzaju postulowanej, krytycznej ocenie ze strony sądu <em> <!-- -->meriti</em>, a równocześnie iżby w odniesieniu do niego zachodziły te przesłanki ustawowe, jakie przewidziane są treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a> Zatem, zupełnie nie wiedzieć <strong> <!-- -->z jakich to powodów</strong> przedmiotowa opinia biegłego miałaby zostać uznana za niepełną, niejasną czy też wewnętrznie sprzeczną?! (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a>). Sąd odwoławczy ze swej strony w żaden sposób podstaw do uzasadnienia tego rodzaju tezy się nie dopatruje.</p> <p>Apelujący <strong> <!-- -->zgoła opacznie</strong> odczytuje tę argumentację sądu <em> <!-- -->a quo</em> zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaka dotyczy oceny rzeczonej opinii biegłego, a jaka zawarta jest na stronie 4 uzasadnienia. Treść owej opinii oraz odpowiadający mu ów stosowny fragment uzasadnienia wyroku oznacza tylko i wyłącznie tyle, że pojazd oskarżonego w krytycznym czasie (w dniach 23 i 26 lutego 2009 r.) w istocie mógł „pozostawać w jakowejś styczności” z jakimiś pojazdami, a nadto, że mógł pozostawać w takowej „styczności” nawet z pojazdami wskazanymi przez oskarżonego. Rzecz jednak sprowadza się do tego, że w jednoznacznej opinii owego biegłego, uszkodzenia, jakich powstanie zadeklarował oskarżony w swym pojeździe, a mające być konsekwencją tych kolizji, żadną miarą <strong> <!-- -->nie mogły powstać w zadeklarowanych przez niego okolicznościach!</strong> W tym zakresie opiniujący biegły był całkowicie <strong> <!-- -->konsekwentny</strong> i nie wahał się w swych wnioskach na jakimkolwiek etapie postępowania! Argumentacja przywołana zaś dla uzasadnienia tego stanowiska całkowicie przekonuje; jest jasna, logiczna, rzeczowa i stanowcza.</p> <p>Równocześnie zaś, sąd pierwszej instancji <strong> <!-- -->ocenił</strong> tak treść wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań świadków – <span class="anon-block">M. K.</span>, <span class="anon-block">P. J.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> oraz związaną z tym ich ograniczoną wartość dowodową, a inaczej mówiąc <strong> <!-- -->stopień ich przydatności</strong> dla poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Nawiasem mówiąc, zupełnie nie wiedzieć w czym obrona skłonna byłaby upatrywać uzasadnienia dla odmiennej oceny zeznań tychże świadków.</p> <p>W konsekwencji, oskarżony ustalonej wersji wydarzeń przeciwstawił w gruncie rzeczy <strong> <!-- -->jedynie proste zaprzeczenie</strong> swemu sprawstwu (nawiasem mówiąc w postępowaniu przygotowawczym skłonny był po części przyznać się do winy – k. 107 v), odwołując się przy tym do zeznań <span class="anon-block">M. K.</span>, którego wiarygodność została <strong> <!-- -->całkowicie podważona</strong> właśnie treścią opinii biegłego <span class="anon-block">W. M.</span>.</p> <p>W konsekwencji, w sposób oczywisty w realiach niniejszej sprawy <strong> <!-- -->nie może być mowy</strong> o istnieniu „dwóch sprzecznych ze sobą” (a jak wynika z owej supozycji jakoby równoważnych względem siebie, w zestawieniu z wyjaśnieniami oskarżonego) stanowisk (s. 10 apelacji).</p> <p>Zupełnie <strong> <!-- -->niczego w tym względzie nie zmienia</strong> więc także treść tego prywatnego dowodu, jaki został dopuszczony i przeprowadzony na rozprawie odwoławczej, a mianowicie - „Opinii technicznej nr 13/11/2015 z 13.11.2015 r. mgr. inż. <span class="anon-block">J. M.</span>”. Z jej treści wynika tylko i wyłącznie tyle, co skonstatował także, a o czym wspomniano powyżej, opiniujący w sprawie biegły <span class="anon-block">A. M.</span>, a mianowicie, że w samochodzie <span class="anon-block">O. (...)</span> należącym do oskarżonego, w oparciu o dostępną dokumentację, stwierdza się występowanie określonych uszkodzeń i że uszkodzenia te nie są tożsame, tzn. nie pokrywają się (k. 229 – 234). Natomiast, treść owej opinii w <strong> <!-- -->nie pozostaje w jakiejkolwiek sprzeczności </strong>z tym ustaleniem biegłego, a w konsekwencji sądu <em> <!-- -->meriti, </em>wedle którego porównanie uszkodzeń występujących w samochodzie oskarżonego, z pojazdami, które miały rzekomo uczestniczyć w zadeklarowanych przez oskarżonego kolizjach, w podanych przez niego okolicznościach, <strong> <!-- -->w takich oto okolicznościach powstać nie mogły!</strong> W tym zakresie pozostaje ponownie w pełni odwołać się do treści tejże ekspertyzy i jej wniosków oraz zawartej tam argumentacji.</p> <p>Tym samym, za <strong> <!-- -->całkowicie chybiony</strong> uznać należało i ten zarzut obrony, jaki dotyczył podnoszonej obrazy przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> </strong> Stan określany przez ustawodawcę jako <em> <!-- -->„niedające się usunąć wątpliwości”</em> powstaje (jeśli pominąć wątpliwości natury prawnej, a nie faktycznej), dopiero w następstwie oceny dowodów wedle reguł i zasad przewidzianych treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Dopiero wówczas bowiem można stwierdzić, czy tak rozumiane „wątpliwości” w ogóle miały miejsce, czy miały charakter rozsądnych, rzeczowych, a nie wyimaginowanych, czy i jakie miały znaczenie dla kwestii odpowiedzialności prawnej oskarżonego, czy zdołano je przezwyciężyć w sposób dopuszczalny przez przepisy proceduralne itp. O naruszeniu zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> nie można zatem mówić wówczas, gdy sąd w następstwie pełnej i poprawnie dokonanej, swobodnej oceny dowodów uznał, że brak jest wątpliwości, albo, że nie mają one znaczenia dla odpowiedzialności prawnej oskarżonego. Tak więc przewidzianej w treści cyt. przepisu ustawy reguły przesądzania na korzyść oskarżonego wątpliwości niedających się usunąć nie wolno traktować w sposób uproszczony. Każdą niejasność (sprzeczność) w dziedzinie ustaleń faktycznych należy w pierwszym rzędzie redukować wszechstronną inicjatywą dowodową, a następnie wnikliwą i dogłębną analizą całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Jeżeli zatem z zebranego materiału dowodowego nawet wynikłyby różne wersje przebiegu wydarzeń objętych aktem oskarżenia, to nie jest to jeszcze jednoznaczne z zaistnieniem wątpliwości tego rodzaju, których nie da się usunąć, w rozumieniu treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> W takim wypadku sąd orzekający zobligowany jest do dokonania ustaleń faktycznych właśnie na podstawie swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>). Tak też się stało w niniejszej sprawie.</p> <p>Jedynie ma marginesie czynionych rozważań nie będzie całkiem od rzeczy odnotować treść i tego, jakże symptomatycznego dowodu, wedle którego oskarżony – jak dotąd – na przestrzeni 3 i pół roku <strong> <!-- -->24 razy</strong> zgłaszał, tylko u tego ubezpieczyciela (<span class="anon-block"> (...) S.A.</span>), swe roszczenia odszkodowawcze związane z analogicznymi zdarzeniami dotyczącymi kolizji komunikacyjnych (k. 3 – 6). Oczywista, okoliczność ta sama przez się nie mogłaby dowodzić sprawstwa oskarżonego, jednakże w ustalonych okolicznościach ma nader wymowny charakter.</p> <p>Zatem, ze wszystkich tych powodów, jakie wynikają z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i tych, przywołanych powyżej, apelację obrońcy oskarżonego należało uznać za bezzasadną, wobec czego zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.</p> <p>Rozstrzygnięcie odnośnie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ma swe uzasadnienie w treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636)">art. 636 k.p.k.</a> Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia tychże kosztów.</p> </div>